Нябышына. Акупацыя вачыма падлетка
- Автор: Копыл Илья
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- Год: Інстытут Беларускай гісторыі і культуры
- ISBN: 978-9984-897-11-0
- Жанр: Биографии и мемуары
Электронная книга - «Нябышына. Акупацыя вачыма падлетка». Краткое содержание книги:
Ілля Копыл
Што рабілі партызаны? На маю думку, змагацца супраць немцаў, гэта была не галоўная іх задача. На маю думку, калі прааналізаваць, як палілі Хатынь, усяго 619 вёсак, то можна прыйсці да высновы, што галоўнай мэтай партызан было правакаваць немцаў на рэпрэсіі супраць мірнага насельніцтва. Гэта прымушала насельніцтва папаўняць шэрагі партызан і давала магчымасць савецкаму рэжыму пераключыць увагу сусветнай супольнасці з уласных злачынстваў на злачынствы немцаў. Самаабарона была створана ў сакавіку 1944 года, калі вы маеце на ўвазе БКА. Яна не паспела як мае быць развярнуцца. Пасля вызвалення Беларусі БКА працягвала змагацца супраць Чырвонай Арміі за межамі Рэспублікі. Што тычыцца БСА — Беларускай самааховы, то яна была створана ў чэрвені 1942 года, а вясной 1943 года была распушчана. Яна абараняла вёскі ад партызан, але немцы не жадалі ўзбройваць насельніцтва».
Мікола, г. Мінск:
«У сваёй кнізе вы ставіцеся з нянавісцю да партызан, да немцаў — з сімпатыяй. Галоўная думка твора: „Маскоўскі рэжым“ стварыў партызанскі рух для таго, каб з дапамогай правакацый ажыццявіць генацыд беларускага народу рукамі немцаў. Маўляў, партызаны рабілі ўсё магчымае, каб беларускія вёскі былі спаленыя, а немцы хіба толькі клюнулі на нажыўку. Як вы на фоне гэтага можаце пракаментаваць тое, што немцы праводзілі не толькі карныя экспедыцыі, а яшчэ ад пачатку вайны будавалі канцлагеры, дзе памірала мірнае насельніцтва; што паводле плана „Ост“ павінна быць знішчана 75 % насельніцтва Беларусі?»[6]
І. Копыл:
«Шаноўны Мікола, калі ў вашым пытанні прыбраць пытальнік і паставіць кропку, то гэта і будзе мой вам адказ. У сваёй кнізе я не стаўлюся з сімпатыяй, ці антыпатыяй, ці з нянавісцю ні да немцаў ні да партызан. Прайшло шмат часу, усе гэтыя пачуцці прытупіліся. Я проста пішу аб тым, што бачыў і як усё гэта ацэньваю асабіста. Пра злачынствы немцаў ужо пішуць амаль 70 гадоў. Надышоў час казаць і пра злачынствы прамаскоўскіх партызан».
Мікола, г. Мінск:
«Тым, хто пытаецца, што за ветэраны такія пікетавалі, раю паглядзець сюжэт АНТ. Яромін, у якога бралі інтэрв’ю, дагэтуль пісаў ужо ў Совбелку і падпісаўся як „партызан 100-й брыгады імя Кірава“».
І. Копыл:
«Я Савбелку не чытаю. Дзякуй за падказку, зазірну».
Wojsza:
«Пане маёру, не ўпершыню чую на „РС“ Вашыя выказванні пра нашу Радзіму — Літву — і мяне яны вельмі ўсцешваюць. Бо ўважаю і паўсюд адкрыта дэкларую сябе за літвіна, і на перапісы-2009 — з сям’ёю, з сябрамі ды іхнымі сем’ямі запісаліся літвінамі. Здаровейка пану літвіну і крэўным ягоным!»
І. Копыл:
«Дзякуй за пажаданні. Кіраўнікі Беларусі — і савецкія і сучасныя — з лёгкасцю адракаюцца ад нашай тысячагадовай гісторыі, аддаюць яе суседнім краінам. Калі нас будзе большасць, то мы ўсё згубленае вернем».
Уладзімір, г Мінск:
«Кідаецца ў вочы, што ў тых „ветэранаў“ усе надпісы па-расейску. Пэўна гэта не беларускія партызаны? Здзіўляюся з гэтых старых людзей… Чым лямантаваць каля чужой ім газеты, лепш напісалі б сваё бачанне тых часоў і надрукавалі ў сваіх газетах: ці „Савецкая Б…“ ці ў „Товарище“. А спадара І. Сярэдзіна прашу іх камуняцкую хлусню не друкаваць, бо не таму я падпісваўся на „Народную Волю“, каб чытаць нейкі вздор. Друкуйце больш такіх цікавых і шчырых твораў, як успаміны Копыла, Шаранговіча, Садоўскай».
І. Копыл:
«Дзякуй, Уладзімір. Справа ў тым, што тыя ветэраны ўжо свае міты напісалі. Больш пісаць няма чаго. Зараз ім трэба тыя міты бараніць».
Миронов Константин:
«Спасибо Илье Копылу за те слова правды, что он говорит!»
I. Копыл:
«Дзякуй, Канстанцін, за падтрымку».
Цікаўны:
«А ці ёсць вашы равеснікі, якія падзяляюць вашы погляды на вайну?»
І. Копыл:
«Шаноўны Цікаўны, маіх равеснікаў, якія маюць тыя ж самыя погляды на вайну, як і я, вельмі шмат. Калі выйшла мая кніга, мне штодзённа паступалі званкі падтрымкі. Але гэта было не так шмат, бо кніга мела наклад толькі 100 асобнікаў. Калі ж „Народная Воля“ перадрукавала маю кнігу, то яе прачыталі дзесяткі тысяч чалавек. На мае тэлефоны штодня паступаюць званкі падтрымкі, усе пытаюцца, дзе можна набыць кнігу. Больш за 20 званкоў было ад людзей, якія запрашалі мяне да сябе ў госці ў свае вёскі, і абяцалі распавесці ўласныя гісторыі, каб я потым напісаў кнігу пра тое, што перажылі яны і іхнія вёскі ў часы вайны. А калі адбыўся пікет каля рэдакцыі „Народнай Волі“, на мяне абрынуўся шквал званкоў, у тым ліку з іншых краін свету. І ўсе пыталіся, дзе набыць маю кнігу. Людзі цікавяцца, ці будзе другое выданне. Але я выдаў кнігу за свае грошы. На другое выданне грошай у мяне няма».
6
Арыгінал плана «Ост» быў знойдзены толькі ў 2009 годзе і выкладзены на сайце факультэта сельскай гаспадаркі і садоўніцтва Берлінскага ўніверсітэта імя Гумбальта. — Polochanin72