Czarnoksiężnicy Majipooru [Sorcerers of Majipoor - pl]

W południe w lesie pojawiło się zaopatrzenie — tyle, ile zostało go po bitwie — w tym bagaże i broń. Miło było przebrać się w czyste ubrania. Przybyło jeszcze kilkuset żołnierzy. Kiedy wydawało się pewne, że nikt więcej nie szuka ich w lesie, Prestimion wydał rozkaz marszu przez góry Trikkala w kierunku leżącej za nimi rzeki Jhelum.

Kiedy wyszli z lasu, znaleźli się wśród zwykłych pól, wkrótce jednak krajobraz się zmienił, byli bowiem coraz bliżej słynnej Fontanny Gulikapa. Najpierw pojawiły się ciepłe mineralne źródła, zmieniające ziemię w wilgotną, brązową jałową pustynię, następnie gejzery, kredowe tarasy przypominające stojące obok siebie wanny, w których stała woda porośnięta różnokolorowymi algami.

Prestimion zatrzymał się na chwilę, obserwując w zdumieniu czarną parę tryskającą na wysokość setek stóp z krateru w kształcie worka.

Następnie przekroczyli równinę zeszklonych odpadów, skręcając często, by ominąć szerokie szczeliny, z których wydobywały się śmierdzące zgnilizną gazy.

— Gdybym tu mieszkał, z pewnością uwierzyłbym w demony — powiedział Prestimion co najmniej na pół poważnie. — Wygląda to zupełnie jak część innego świata, przeniesiona na naszą planetę kaprysem maga.

Svor, który niegdyś tu już był, uśmiechnął się i poradził księciu, by zaczekał na to, co jeszcze przed nimi.

Omijali teraz ciepłe źródła ułożone w jakiś skomplikowany wzór, bulgoczące, falujące. W każdej chwili groziło im zalanie wrzącym płynem. Niebo nawet w południe było szaroniebieskie od dymów zasłaniających słońce, powietrze przesycał gorzki zapach. Skórę szybko pokrył im ciemny, unoszący się w powietrzu pył. Prestimion widział, jak Septach Melayn lekko przesuwa po policzku paznokciem i pozostaje jasna smuga. Tereny wokół gejzerów, mimo iż straszne, były jednak zamieszkane. Tuż przy ziemi wiły się jakieś różowe stworzenia o wielu nogach, od czasu do czasu podnosiły głowy i studiowały ich rzędami oczu jak czarne korale.

Krainę gejzerów i gorących źródeł zamykała skalna ściana rozciągająca się z północy na południe. Wspięli się na nią i zeszli po zachodniej stronie w strefę tak niezwykłą, iż Prestimion zorientował się natychmiast, że musi to być królestwo fontanny.

W przedziwnym świetle przefiltrowanych przez dym słonecznych promieni dostrzegli zupełnie nagą, idealnie płaską równinę. Nie rósł tu ani jeden krzak, ani jedno drzewo, monotonii nie zakłócał ani jeden głaz; równina rozciągała się jak okiem sięgnąć aż do horyzontu; mogliby przysiąc, że dzięki niej widzą krzywiznę powierzchni świata. Ziemia była ceglastoczerwona. Na wprost bił w niebo snop światła, idealnie prosty niczym wielka marmurowa kolumna, i ginął gdzieś, w najwyższych warstwach atmosfery. Szeroki, według szacunku Prestimiona, na dobre pół mili, lśnił jak polerowany kamień.

— Popatrzcie — powiedział Svor. — Oto Gulikap. Prestimion uświadomił sobie nagle, że to nie kamień, lecz raczej wytrysk czystej energii. W środku fontanny wyraźnie widać było ruch, wir. Kolory zmieniały się przypadkowo, raz przeważała czerwień, raz zieleń, błękit lub brąz. Niektóre części fontanny wydawały się gęstsze od innych. Gdzieniegdzie tryskały z niej iskry. Szczyt kolumny niedostrzegalnie mieszał się z chmurami, przyciemniając je. Słychać było nieustanny szum i trzaski jakby wyładowań elektrycznych.

Prestimion uznał widok tej fontanny blasku wznoszącej się pośrodku jałowej pustki za przytłaczający. Było to berło mocy, jądro zmiany i stworzenia, oś potęgi, wokół której kręcić by się mogła cała ich wielka planeta.

— Jak myślisz, co by się stało, gdybym jej dotknął? — spytał Svora.

— Znikłbyś w mgnieniu oka. Cząsteczki twego ciała na wieczność tańczyłyby w słupie światła.

Podeszli nieco — bliżej się nie ośmielili. Widzieli teraz, że otacza ją szeroki zeszklony pas, biały jak kość i gładki niczym porcelana. Ten nieprawdopodobny wytrysk światła rodził się gdzieś w mrocznej czeluści ziemi. Jakie siły się tam ścierały, Prestimion nie potrafił się nawet domyślić. Patrząc na ten cud mocy, objawiony jego oczom, nagle w całej pełni zdał sobie sprawę z majestatu i wspaniałości swego świata, z jego oszałamiającego piękna, nieprawdopodobnej różnorodności cudów Majipooru. Poczuł też smutek, bo niektóre z tych cudów miała pomniejszyć wojna. A jednak nie było wyboru. Świat utracił harmonię i należało ją przywrócić.

Przyglądał się fontannie przez bardzo długą chwilę. Potem wydał rozkaz ominięcia jej i kontynuowania marszu na zachód.