Diuna [Dune - pl]

— Mój syn nie potrzebuje innej broni, niż posiada — powiedziała Jessika.

Wpatrywała się w Stilgara zmuszając go do przemyślenia, w jaki sposób Paul zdobył pistolet. Stilgar zerknął na mężczyznę pokonanego przez Paula. Dżamis stał na uboczu ze spuszczoną głową, ciężko dysząc.

— Trudna z ciebie kobieta — rzekł Stilgar.

Wyciągnął lewą rękę do któregoś z towarzyszy i pstryknął palcami.

— Kushti bakka te.

Znowu Chakobsa — pomyślała Jessika. Zagadnięty wcisnął Stilgarowi w dłoń dwa prostąkoty gazy. Silgar przeciągnął je między palcami, zamocował jeden wokół szyi Jessiki pod kapturem, drugim w ten sam sposób owiązał szyję Paula.

— Teraz nosicie chustę bakka — powiedział. — Gdyby coś nas rozdzieliło, wszyscy poznają, że należycie do siczy Stilgara. O broni pogadamy innym razem.

Następnie oddalił się i zajął przeglądem ludzi w swoim oddziale, przekazując jednemu z nich fremsak Paula do niesienia.

Bakka — myślała Jessika, rozpoznawszy religijny termin: płaczek bakka. Wyczuła, że symbolika chust jednoczy tę gromadę. — Dlaczego opłakiwanie miałoby ich jednoczyć?

Stilgar podszedł do młodej dziewczyny, która narobiła kłopotu Paulowi.

— Chani, weź dziecko — mężczyznę pod swoje skrzydła. Trzymaj go z dala od kłopotów.

Chani dotknęła ramienia Paula.

— Chodź ze mną, dziecko — mężczyzno.

Paul stłumił gniew w swoim głosie.

— Na imię mam Paul. Byłoby dobrze, gdybyś…

— Damy ci imię, młodziku — powiedział Stilgar — w porze mihna, podczas próby aql.

Próby rozumu — przełożyła Jessika. Gwałtowna potrzeba wywyższenia Paula przeważyła w niej wszystkie inne względy.

— Mój syn przeszedł próbę gom dżabbar! — warknęła.

Po ciszy, jaka zapadła, zrozumiała, że poruszyła ich do głębi.

— Wiele o sobie nawzajem nie wiemy — rzekł Stilgar. — Ale za długo marudzimy. Słońce dnia nie może nas złapać w otwartym terenie.

Zbliżył się do mężczyzny, którego Paul powalił.

— Możesz dalej iść, Dżamis?

Odpowiedziało mu mruknięcie.

— Zaskoczył mnie, ot co. To był przypadek. Mogę iść dalej.

— Nie przypadek — powiedział Stilgar. — Czynię cię odpowiedzialnym wraz z Chani za bezpieczeństwo tego chłopaka, Dżamis. Ci ludzie otrzymali moją rękojmię.

Jessika przyjrzała się bacznie typowi imieniem Dżamis. To jego głos spierał się w skałach ze Stilgarem. W jego głosie była śmierć. I Stilgar uznał za stosowne dodatkowo podkreślić swój rozkaz przy tym Dżamisie.