Boża klepsydra [Deepsix - pl]

Pindar i Shira weszli na pokład wahadłowca i patrzyli, jak otwierają się wrota startowe. Na zewnątrz, kilkaset metrów od nich, widać było artefakt. Wyglądał jak grupa niepołączonych wąskich rurek, idealnie równoległych, w idealnym stanie, rozciągających się w obu kierunkach.

— No to jazda — oznajmił pilot.

Wyśliznęli się cicho i ku zachwytowi Pindara opuścili luk prosto w ciemność, mijając boczne grodzie.

Na naszywce nad kieszenią pilota widniało nazwisko „Bomar”.

— Klaus — przedstawił się oschle.

Zachowywał się, jakby sama ich obecność mu przeszkadzała. Był niski, mocno zbudowany i mówił z kanadyjskim akcentem. Pindar pomyślał, że to człowiek, który nie umie się dobrze bawić.

W rzeczywistości jednak nie zwracał specjalnej uwagi na pilota. Jego wzrok przyciągał obcy artefakt, równoległe rury rozciągające się ku nieskończoności, znikające na tle gwiazd.

Za nimi zaczął się przemieszczać luksusowy liniowiec. Przyspieszył, odpłynął, a jego potężne cielsko skurczyło się i znikło. Pindar wiedział, że leci w stronę asteroidy. Bomar ruszył w stronę artefaktu, zawrócił z boku, zahamował i zastopował.

— OK — oznajmił. — Jesteście na miejscu.

Co za ekscytujący moment. Pindar uruchomił e-skafander i Bomar sprawdził go, wyregulował coś na plecaku i spojrzał na Shirę.

— Wygląda dobrze — oznajmił.

— Nie dostaniemy plecaków odrzutowych? — spytała Shira, zezując w kierunku uprzęży z silnikami odrzutowymi, wiszącej w szafce.

— Nie. — Na ponurej twarzy Bomara pojawiło się rozbawienie. — Nie potrzeba wam. Macie zrobić swoje i nie odpaść od artefaktu.

— Dobrze — odparł Pindar, jakoś ciszej niż zwykle.

Bomar otworzył wewnętrzny właz.

— Cały czas, jak będziecie na artefakcie, trzymajcie jedną stopę płasko na metalu, dobrze?

— Tak jest — rzekła Shira.

— Nie ma powodów do zadowolenia. I proszę, żadnych głupich wyskoków. Nie chce mi się wypełniać setek papierków. — Wypuścił powietrze i spojrzał na nich z miną człowieka, który nie lubi zajmować się amatorami. — Zostawiliście namiary na kogoś z rodziny?

Takie pytanie było w jednym z formularzy.

— Tak — potwierdziła Shira.

— No to nie zapominajcie o nich, jak będziecie na zewnątrz. A teraz jazda.

Shira i Pindar przemieścili się na Stanowisko Pierwsze. Nie było tam klamry; nie było niczego, co utrzymywałoby artefakt w całości. Znajdowali się 320 kilometrów od asteroidy, skały, która służyła jako przeciwwaga dla stacji kosmicznej — jeśli taka kiedyś była tam przyczepiona. Ich zadanie polegało po prostu na tym, żeby wejść na artefakt, znaleźć właściwy walec i oznaczyć go.

Shira nie była klasyczną pięknością. Miała trochę za duże uszy, trochę za długi nos, a e-skafander dodatkowo ją oszpecał, przyciskając jej bujne, brązowe włosy do głowy. Była opanowana, metodyczna i często śmiała się z samej siebie. A co najbardziej urocze, nie wykazywała w ogóle strachu przed wyjściem na zewnątrz.

— Jazda, Pindar — oznajmiła, biorąc plecak i przerzucając go przez ramię. Ruszyła pierwsza przez śluzę, a kiedy zamknął się wewnętrzny właz, odwróciła się w jego stronę: