Wędrowcy [Voyagers - pl]

Stoner odłożył długopis. „Co to ma za znaczenie, kto tu ze mną jest — pomyślał. — Douglas nie będzie tym zainteresowany.”

Odsunął się wraz z krzesłem od stołu i splótł ręce z tyłu za głową.

„Czym on byłby w ogóle zainteresowany?” — pytał sam siebie. Zdał sobie sprawę, że wie bardzo niewiele o własnym synu. Chłopiec był dlań prawie jak ktoś obcy. A swoją młodszą od Douglasa córkę znał jeszcze mniej.

Z pomrukiem niezadowolenia z samego siebie, wstał zza drewnianego biurka i skierował się ku drzwiom. Szedł wolno wąskim korytarzem. Choć nie było jeszcze późno, wszystkie inne drzwi były pozamykane. Kolacja skończyła się przed godziną.

„Za to jutro będzie wielki dzień — pocieszył się w duchu. — Dzień startu w kosmos.”

Wszystko było tu jakoś nienaturalnie spokojne. Jego wcześniejsze wzloty na orbitę były żywsze, weselsze. Odbywały się bez przerwy jakieś konferencje prasowe, spotkania, zebrania, często do późnej nocy fotoreporterzy mierzyli w niego co chwila swymi aparatami.

Tu nie było ani reporterów, ani fotografów.

Zszedł na dół i udał się do sali, gdzie jadali posiłki. Pod kinkietem siedział na skórzanym fotelu jeden z chińskich fizyków i czytał książkę po rosyjsku. Stoner pokiwał mu przyjaźnie ręką, a on uśmiechnął się doń. Jego tłumacza nie było, a więc nie mogli sobie porozmawiać.

Stoner zlustrował wzrokiem okrągły stół w środku sali, przebiegł oczyma po niemal pustych półkach bibliotecznych regału, po czym ruszył na poszukiwania do kuchni.

Przy otwartej lodówce stał Markow i czegoś w niej szukał.

— Wziąłeś dziś dwie repety deseru — rzekł wesoło Stoner, podchodząc do niego.

Markow wyprostował się.

— Ach tak? Szpiegowałeś mnie. Cóż, nic na to nie poradzę. Kiedy jestem zdenerwowany, jem. Rozumiesz, muszę sobie podwyższać poziom cukru we krwi.

— Ale trzeba przyznać, że ta bakława była diabelnie smaczna — rzekł Stoner. — Przynajmniej jedzenie jest tu pierwszej klasy.

— Chcesz trochę? To znaczy, jeśli jeszcze coś z niej zostało.

„Nie, dziękuję. — Stoner potrząsnął głową. — Gdy jestem zdenerwowany, nie mogę jeść.

Markow popatrzył na niego.

— Ty zdenerwowany? Wyglądasz na tak spokojnego, odprężonego.

— To tylko pozory. W środku wszystko mi skacze.

Markow zamknął lodówkę z grymasem rozczarowania.

— Nic nie ma — rzekł. — To dziwne, bo mógłbym przysiąc, że zostało trochę bakławy.

— To tak, jak z truskawkami kapitana Queega — zauważył Stoner.

— Kogo?

— Nieważne.

Wrócili do jadalni. Chińskiego fizyka już nie było, ale jego miejsce w fotelu zajął jeden z Rosjan. Salę wypełniały płynące z radia dźwięki muzyki klasycznej.

— Czy to Czajkowski? — spytał Stoner.

Markow obrzucił go spojrzeniem muzykologa.

— To jest Beethoven — rzekł z naciskiem. — Sonata patetyczna.

Stoner nie dał się jednak tak łatwo przekonać.

— Czajkowski też napisał Patetyczną, nieprawdaż?

— Tak, ale Symfonię patetyczną. Żeby to dobrze zagrać, trzeba co najmniej stu muzyków i godzinę czasu. Dla cywilizowanego człowieka, Keith…

— Sądziłem, że rosyjska stacja nadaje tylko rosyjską muzykę — przerwał mu Stoner.

Markow otworzył usta, żeby coś powiedzieć, gdy poczuł, że ktoś szczypie go w nogę. Roześmiał się.