Dzienny Patrol

Edgar nalał sobie zwietrzałego szampana z wczorajszych zapasów, napił się, skrzywił i pomyślał: szampana o poranku piją albo arystokraci, albo degeneraci. No cóż, mój drogi, arystokraty nie przypominasz…

Stare przyzwyczajenie patrolującego: myśleć w każdej życiowej sytuacji, nie opuszczało Edgara nawet w czasie nocnych igraszek. Poprzedniej nocy Edgar nadal zastanawiał się nad planami przywódców moskiewskich Patroli na nadchodzące Boże Narodzenie… Co zresztą nie przeszkadzało mu doznawać rozkoszy.

„A więc” – myślał Edgar – „zastanówmy się, co my tu mamy… Trzeba ułożyć wszystko po kolei… wszystko, aż do ostatniego szczegółu…”

Co Zawulon może wycisnąć z obecnej sytuacji? Trzeba stworzyć model…

Trybunał, na który odciągnięte zostały pewne zasoby Innych. Przede wszystkim Edgar i Antoni, dwaj magowie z pierwszej dziesiątki. Na pewno będą też obserwatorzy. I na pewno w czasie posiedzenia trybunału żadna ze stron nie podejmie działań magicznych – wszyscy będą chcieli wytargować coś dla siebie od obojętnej i niewzruszonej Inkwizycji.

Czy na pewno obojętnej? Edgar zbyt długo żył na świecie jako Inny, by wątpić w neutralność inkwizytorów. Ani razu – ani razu nie pojawił się w nim cień wątpliwości co do działań Inkwizycji. Słudzy Traktatu zawsze pozostawali chłodni i obojętni. Ktoś słusznie zauważył, że Inkwizycja nie dzieli oskarżonych na tych, którzy mieli rację, i tych, którzy jej nie mieli, lecz na tych, którzy złamali Traktat bądź nie. W tym kryła się istota odbioru świata przez dowolnego inkwizytora. Edgar, który dorósł już do tego wniosku, nadal nie mógł zrozumieć, co zmusza Inkwizycję do takiego, a nie innego postępowania.

Ciekawe, czy wyżsi magowie – Heser i Zawulon – to rozumieją?

A więc trybunał. Maga Światła Igora Ciepłowa mogą albo uniewinnić (co nie byłoby wskazane), albo skazać. W pierwszym wypadku – Nocny Patrol Moskwy zachowa tymczasowo niezdolnego do walki, ale mimo wszystko silnego i doświadczonego maga trzeciej rangi. Edgar stykał się już z Ciepłowem przed pojedynkiem w północnym Butowie – zaraz po wojnie, w pamiętnej sprawie „popiołowy Biełoziersk”. Wtedy Patrole moskiewski i talliński często współdziałały w najbardziej nieoczekiwanych miejscach, na przykład w okręgu wołogodzkim. Brakowało ludzi… to znaczy Innych. Zarówno Ciemnym, jak i Jasnym.

W drugim wypadku – Nocny Patrol traci Ciepłowa nieodwracalnie. Pytanie brzmi – co z tego? Odpowiedź: Igor Ciepłow nie jest tym, za kogo się go bierze. A raczej – z nim wiąże się coś niedostrzegalnego dla wszystkich, prócz magów ekstraklasy. Wychodzi na to, że Zawulon konsekwentnie i z uporem napiera na dwa cele wroga: Igora Ciepłowa i Swietłanę Nazarową, nie szczędząc przy tym nawet swojej Alicji. Edgar nie uchwycił jeszcze logicznego związku pomiędzy starciem na Butowie, pojedynkiem w Arteku oraz szalonymi wypadkami, towarzyszącymi wizycie zwierciadła Ciemności, ale wyraźnie go czuł. Te starcia i intrygi łączyła mocna nić, której początek Zawulon trzymał w dłoni.

Próby usunięcia przyszłej Wielkiej Czarodziejki są oczywiste i absolutnie usprawiedliwione. Ale dlaczego Zawulon zaczął kopać pod Igorem? Dlaczego właśnie pod nim? I dlaczego właśnie teraz, a nie wtedy, gdy był słabszy i bardziej beztroski?

Wniosek mógł być tylko jeden. Igor zaczął być niebezpieczny dopiero wtedy, gdy w szeregach Nocnego Patrolu pojawiła się Świetlana.

Dobrze. Jedźmy dalej.

Wskrzeszenie Fafnira. Czas i miejsce wybrano doskonale: przeddzień dwutysięcznego roku, centrum europejskiej nekromancji. Jak się to wiąże z trybunałem oraz sprawą Ciepłowa i Donnikowej?

Oto jest pytanie!

Edgar w milczeniu napił się szampana, pomyślał, że kilka godzin do wieczora to mimo wszystko niewiele, i podjął jedyną słuszną decyzję – uda się natychmiast do miejscowego biura Dziennego Patrolu i zażąda wszystkich danych dotyczących pojedynku Zygfryda i Fafnira oraz przestudiuje odpowiedni rozdział Nekronomikona.

Edgar był wystarczająco silnym magiem, by orientować się w mechanizmach wskrzeszenia Wielkiego Ciemnego i zrozumieć, które z koniecznych warunków są obecnie do spełnienia, a które nie.

Niemka nadal spokojnie spała. Edgar popatrzył na nią z czułością i postanowił jej nie budzić. Umył się, ogolił, ubrał, musnął śpiącej świadomości dziewczyny i wyszedł na poranny praski śnieżek.

Biuro Dziennego Patrolu mieściło się w Wyszehradzie, prawie nad samą Wełtawą, w ceglanej dwupiętrowej kamienicy ze starą, ale najwyraźniej czynną pompą. Ramię pompy przypominało palec wskazujący. Zgodnie z tradycją, Edgar wyszedł z tak – sówki w pewnym oddaleniu od biura, żeby koledzy zdążyli go zarejestrować i podjąć decyzję.

Koledzy nie zawiedli – wyśledzili Edgara trzysta metrów od wejścia. Czując, że ktoś szybko dotknął jego aury, uchylił się, dokładnie na tyle, by skanujący go mag zrozumiał: idzie Ciemny, idzie mag Ciemności, idzie mag Ciemności drugiej rangi, idzie w konkretnej sprawie. Właśnie tak, dozując informację.