Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

3

‘De eenhoorn! De eenhoorn! De eenhoorn!’ Martha bleef dat woord eindeloos herhalen terwijl ze huilde boven het verscheurde lichaam van Stefanko dat midden op het moerassige pad lag. Grote cipressen rezen aan weerskanten uit poelen bruinig water omhoog. Waar het morgenlicht door de bomen scheen, waren wolken dansende muggen en waterjuffers te zien. Een grote rivierkreeft, misschien aangetrokken door het bloed dat in het water druppelde, kwam langzaam tegen de ondiepe oever opgeklauterd waar het pad net boven de moeras­sen van de Rijn uitkwam.

peopeo Moxmox Burke zat tegen een bemoste boomstam, kreu­nend van pijn terwijl Claude en Madame Guderian zijn hertele­ren hemd en een van de pijpen van zijn broek wegsneden. ‘De hoorn lijkt je ribben maar net geraakt te hebben, mon petit peaurouge. Maar ik zal het toch moeten hechten. Claude, geef hem een verdoving.’

‘Zorg eerst voor Steffi,’ pleitte de Commandant met opeenge­klemde tanden.

Claude schudde alleen maar met zijn hoofd. Hij haalde een Herendorfer spuit te voorschijn en drukte die tegen de slapen van Burke.

‘Oh, God. Dat is al beter. Hoe is mijn been? Ik kon de tanden van die rotzak tot op het bot voelen gaan.’

‘Je kuitspieren zijn allemaal doorgesneden,’ zei Claude, ‘en reken maar dat die slagtanden tot aan de wortels vol zaten met giftige bacteriën. Er is geen enkele manier waarop we dit hier goed voor elkaar krijgen, Peo. Je enige kans is professionele zorg, terug bij Amerie.’

Zachtjes vloekend legde Burke zijn grote, grijze hoofd tegen de cipres en sloot zijn ogen. ‘Eigen schuld. Stomme lui. Ik had al mijn aandacht bij het verbergen van ons spoor door ons dwars door die stinkende kruiden heen te laten lopen. Ik keek uit naar beerhonden, sporen van hoorndragers en dan worden we te gra­zen genomen door zo’n verdomd varken!’ ‘Houd je stil, jongen,’ beval Madame. ‘Je brengt mijn naaiwerk in de war.’

‘Het was geen gewoon varken,’ zei Claude. Hij verpakte het been van Burke in porofilm nadat hij de wonden met antibioti­sche gelei had behandeld. De spalk van decamole was al opge­blazen en klaar om gebruikt te worden. ‘Ik denk dat het ondier dat hier aan het werk was niets anders was dan de Kubanochoerus, het reusachtige, eenhoornige Kaukasische zwijn. Iedereen dacht dat die in het Plioceen was uitgestorven.’

‘Huh! Ga dat Steffi maar vertellen, die arme schlemiel.’ Madame zei: ‘Ik ga wel verder met Peo, Claude. Let jij op Martha.’

De paleontoloog liep naar de hysterisch geworden ingenieur, bekeek een ogenblik haar panische en verwilderde reacties en begreep toen wat er gedaan moest worden. Hij greep haar bij een van haar polsen en trok haar ruw overeind. ‘Wil je je bek houden, meid! Je stomme geschreeuw brengt ons alle soldaten op de nek! Denk je dat Steffi dat zou willen?’ Martha stikte van woede en haalde met één arm uit om de oude man te slaan. ‘Hoe weet jij wat Steffi zou willen? Je kende hem niet eens! Maar ik wel. Hij was vriendelijk en goed, hij zorgde voor me toen mijn verdomde darmen ... toen ik ziek was. En kijk nou eens. Kijk naar hem!’ Ze barstte opnieuw in tranen uit, haar eens mooie gezicht vertrokken in wanhoop. Haar tegen Claude gerichte woede verdween en ze liet haar arm zakken. ‘Steffi, oh, Steffi,’ fluisterde ze en viel toen tegen de stevige oude man aan. ‘Het ene ogenblik liep hij nog naast me, hij glimlachte tegen me over zijn schouder en toen ...’ Het grijze monster was zonder enige waarschuwing vooraf uit een dicht rietveld te voorschijn gekomen, recht op hen afstor­mend. Het had Stefanko in de lucht geworpen en was bezig hem af te slachten toen het gedwongen werd Peo aan te vallen die met getrokken machete die slachtpartij probeerde te stopppen. Fitharn had een vurige illusie veroorzaakt en daarmee het zwijn teruggedreven in het moeras terwijl Felice en Richard er met getrokken bogen achteraan gingen, het aan de anderen overla­tend om de gewonden te helpen. Maar Stefanko kon niet meer geholpen worden.