Het veelkleurig land [The Many-Colored Land - nl]

‘Als we terugkomen!’ riep Richard uit, ‘Godver, waarom neemt iedereen maar vanzelfsprekend aan dat ik zin heb om hiermee door te gaan? Vergeet het maar! Zodra de Tanu het hier laten afweten, neem ik de benen.’

‘Je kunt nu niet op de loop gaan, schijtlaars,’ zei Felice. ‘We hebben je nodig.’

‘Laat die andere Jan Lui, die testpiloot, maar vliegen. Ik knok niet mee in andermans oorlogen.’

Madame stak een hand uit en raakte het zwarte fluweel aan van Richards kostuum. ‘Der fliegende Hollander, is het niet? Dat stuk heb ik heel wat keren in Lyon gezien ... Oh Richard! Wie zegt dat vluchten altijd jouw bestemming moet zijn? We hebben je nodig. Help de anderen om vrij te worden en vind zo je eigen gemoedsrust terug. Je weet hoezeer onze gewone vliegtuigen geautomatiseerd waren. Maar jij! Je hebt verteld hoe je de meest ingewikkelde sterreschepen hebt gevlogen, planeetsondes en zelfs primitieve vliegtuigen. Als er iemand is die een van die buitenaardse toestellen kan vliegen en de Speer van Lugonn mee terug kan nemen, dan ben jij het.’

Haar geest leek de zijne te omhelzen, al zijn angsten te sussen en zijn bezwaren te onderdrukken. En ondanks zichzelf voelde Richard hoe zijn voornemens wankelden. Hij wist dat dat ver­domde wijf bezig was op hem in te werken, spelend met zijn superego, zijn eigen krachten verbuigend. Maar hoe meer hij zich verzette om weg te komen, des te steviger werd haar menta­le greep. ..

Richard! Lieve zoon, zou ik jou niet kennen? De moeder van meer dan honderdduizend verslagen tijdreizigers die mij hebben gezien als hun laatste hoop? Je bent altijd eenzaam geweest, altijd op jezelf gericht en bang om je hart voor anderen te ope­nen, want wie dat doet loopt het risico afgewezen te worden en pijn te lijden. Maar dat is een risico waarvoor wij mensen gebo­ren worden. We kunnen niet alleen leven, kunnen geen geluk of vrede in eenzaamheid vinden. We kunnen niet in eenzaamheid liefhebben. De eenzame is altijd op de vlucht, altijd zoekende. Hij rent eindeloos weg voor zijn eigen eenzaamheid. Of hij het wil of niet, hij zoekt toch altijd naar een ander die de leegte wil vullen...

Richard deinsde voor die verschrikkelijke oude vrouw terug tot hij tegen het oude hout van de Boom belandde, in een poging zichzelf te verdedigen tegen die kracht die gevoed werd door hoop en noodzaak en die—vervloekt zij dat mens!—ook een vloed van oprecht meeleven bevatte die als genezend water zijn angstige en verscheurde ziel doordrenkte. Hardop zei ze: ‘Ga met ons mee, Richard. Help ons, help allen die je nodig hebben. Ik kan je niet echt dwingen, dat lukt alleen maar tijdelijk. Je moet uit vrije wil kiezen. En door te geven, zul je ontvangen waarnaar je zo lang hebt gehunkerd.’ ‘Verdomme, jij!’ fluisterde hij.

Arm beschadigd kleintje. Je bent zo dodelijk zelfzuchtig geweest en je hebt ervoor geboet. Het Bestel heeft je gedwongen te boe­ten. Maar de zonde blijft, net als bij mij en die moet in gelijke munt worden terugbetaald. Het verlies van je sterreschip, van alles wat je bezat, was niet genoeg en je weet het! Je moet jezelf durven geven, pas dan hoef je jezelf niet langer te verachten. Help ons, help je vrienden die je nodig hebben. ‘Verdomme…’ Hij knipperde de sluier van tranen weg die zijn ogen verdronken. Redden.

Zijn woorden waren nauwelijks verstaanbaar. ‘Goed.’ De ande­ren keken naar hem, maar hij kon hun ogen niet zien. ‘Ik zal meegaan. Ik zal dat vliegtuig hierheen vliegen als ik kan. Meer kan ik niet beloven.’ ‘Dat is genoeg,’ zei Madame.

Bij het grote vuur in het midden klonk het zingen en het gelach minder luid. Mensen maakten zich ervan los en gingen naar de kleinere vuren om een slaapplaats in orde te maken. Een kleine gestalte hinkte naar Madame, scherp afstekend tegen de gloed van het dovende vuur.

‘Ik heb nagedacht over die expeditie naar het Scheepsgraf,’ zei Fitharn. ‘Je zult de hulp van ons volk nodig hebben.’ ‘Om de Donau zo snel mogelijk te vinden,’ stemde Claude in. ‘Hebben jullie een idee wat de beste manier is? In onze tijd zou­den we die in het Zwarte Woud vinden, maar God mag weten waar die rivier nu begint. De Alpen? In het Meer van Konstanz?’

‘Er is maar één persoon met voldoende gezag om te kunnen hel­pen,’ zei de Firvulag. ‘Je zult een bezoek moeten brengen aan onze koning.’