Пастка для пярэваратня

Лясны конік прыўзняўся, праляцеў колькі метраў, апусціўся, прысеў. Некалькі крокаў засталося да яго. Я міжволі працягнуў руку, хацеў схапіць яго. А ён пабег, падскокваючы.

— Ад свайго гняздзечка адводзіць, — прагаварыў Пятрусь. — Баіцца, што разбурым.

І ён, конік лясны, баіцца. Як і мы. Не, не кранём твайго гняздзечка. Радуйся сонцу, жыццю, людзям песні спявай.

Я ўзмахнуў рукою. Лясны конік узляцеў, трапечучы крылцамі, і заспяваў працягла: «Сіп-сіп-сіп, сіа-сіа-сіа…»

— Ведаеш, што мы людзям скажам, калі прыйдзем у горад? — звярнуўся я да Петруся.

— Што?

— Скажам, што іхняе жыта ад спёкі выратавалі. Нам узнагароду дадуць.

Я ўявіў, як стаім мы з Петрусём у вялізнай зале, дзе ўсё аздоблена золатам і каштоўнымі камянямі, а валадар горада прышпільвае нам на грудзі ордэны. Іграе музыка, людзі цягнуць рукі, каб павіншаваць нас.

— Вось каб на ордэнах быў партрэт самога валадара! — выказаў я ўголас тое, пра што думалася.

— На якіх ордэнах? — не зразумеў Пятрусь.

— На тых, якія нам уручаць. Няхай і дома на валадара паглядзяць.

Пятрусь разявіў рот.

— На якія ордэны? На якога валадара?

— У кожнай казачнай дзяржаве ёсць валадар.

У гэтым горадзе таксама ёсць. Я абавязкова скажу яму, што мы жыта ад спёкі выратавалі. Нам ордэны дадуць. Хіба не заслужылі? Ад усёй душы стараліся. Ты можаш ад свайго ордэна адмовіцца. А я не адмоўлюся. Няхай будзе як памяць. Я яго сваім унукам аддам.

— Ха-ха-ха… Унукам, — зайшоўся ад смеху Пятрусь. — Папрасі валадара, каб яшчэ адзін ордэн даў. Яго праўнукам перадасі. Яны яго па чарзе стануць насіць.

Канешне, я крыху нафантазіраваў. Канешне, гэты ордэн я не насіў бы. У свой школьны музей яго здаў бы. Шмат рэчаў у нашым музеі. І лапці, і цапы, і стары куфар, які Пятрусь з дому прывалок. Дый такія музеі, такія рэчы не ў адной нашай школе. А вось ордэн з казкі… З усіх канцоў людзі прыязджалі б, каб на яго паглядзець. Нават з-за мяжы прыперліся б. Не ў аднаго замежнага мільярдэра вочы на лоб палезлі б. Пазайздросцілі б нам. Можа, нават папрасілі б, каб ім за мільёны прадалі. Не! Да нас едзьце. У нас ёсць, а ў вас няма. Няхай лезуць вочы на лоб.

Мы ўзышлі на пагорак і ўбачылі горад, пра які казаў вядзьмак. Мне спярша здалося, што гэта не горад, а вялікая вёска. Хаткі маленькія, крывенькія, крытыя саломай. І што самае дзіўнае? На вуліцах ні адной душы.

— Ну й горад! — вырвалася ў мяне.

— Чамусьці бязлюдны, — прамовіў Пятрусь.

— Яго, напэўна, зачаравалі,— выказаў я здагадку.

— Як? — запытаў Пятрусь.

— Звычайна. Хіба не чытаў у казках? Калі злы чарадзей зачаруе які-небудзь горад, то ён нібы мёртвы становіцца. Усе-ўсе спяць. Пакуль хто-небудзь не расчаруе.

Пятрусь заморгаў вачыма.

— Няўжо і нам прыйдзецца гэты горад расчараваць?

Ці прыйдзецца? А калі там Цмок — пудзіла паганае? Што, калі ахоўвае горад? Мо лахі пад пахі і назад, каб ад бяды далей?

Успомніўся надпіс на слупе: «Направа пойдзеш — станеш абыякавы, сумленне страціш». Нездарма напісана. Калі назад вернемся, то сапраўды сумленне страцім. Маглі б дапамагчы, а не дапаможам. Парадуем Казіміра Міронавіча. Лыпне на нас вачыма: «Падціснулі хвост? Цяпер вы мае. Вядзьмарству навучу». Не. Толькі не пад ягоным абцасам.