Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Valentine z Carabella i cerowaczką żagli podeszli wprost do podnóża kredowego urwiska. Biegła tędy nikła ścieżka, która zakręcała przy urwisku, wchodziła na nieprawdopodobny, prawie pionowy stok i pięła się nim do góry, a wreszcie znikała gdzieś między dwiema białymi iglicami. Valentine doszedł do wniosku, że wspinanie się nią wymagało zręczności leśnych braci i śmiałości linoskoczka. Rozejrzał się, ale nie zobaczył innego wyjścia z plaży. Na końcu ścieżki wypatrzył małą drewnianą chatę, ale nie znalazł w niej nic poza kilkoma ślizgaczami powietrznymi, używanymi prawdopodobnie do jeżdżenia po ścieżce. Wyciągnął jeden, postawił na dnie ścieżki i siadł na nim. Nic to jednak nie dało, gdyż nie wiedział, jak się go uruchamia.

Zawiedziony, wrócił do przystani. Większość towarzystwa już się tam znajdowała.

— To miejsce jest całkowicie opuszczone — powiedział Sleet.

Valentine spojrzał na Namurintę.

— Ile czasu zabrałoby ci zawiezienie nas na stronę Alhanroelu?

— Do Numinoru? Tygodnie. Ale ja nie chcę tam płynąć.

— Mamy dość pieniędzy — powiedział szybko Zalzan Karol. Namurinta popatrzyła na niego obojętnie.

— Moim zajęciem jest rybołówstwo. Lada dzień zaczynają się połowy cierników. Jeśli popłynę z wami do Numinoru, to je przegapię, stracę też pół sezonu na gissuny. Nie zdołacie mi tego wynagrodzić.

Skandar wyciągnął z sakiewki pięciorojalową monetę, jakby przez sam jej blask chciał wpłynąć na zmianę decyzji kapitana statku.

Namurinta była jednak nieprzekupna.

— Za połowę sumy, którą mi zapłaciliście za podróż z Archipelagu, zabiorę was z powrotem na moją wyspę. To wszystko, co mogę dla was zrobić — powiedziała. — Za kilka miesięcy statki z pielgrzymami zaczną kursować regularnie i port ożyje, a wtedy, jeśli zechcecie, znów was tu przywiozę, też za połowę ceny. Cokolwiek zdecydujecie, jestem do waszych usług. Ale uprzedzam, że odpływam stąd przed zapadnięciem zmroku i to nie do Numinoru.

Valentine zaczął rozważać sytuację. Okazało się, że mogą być większe kłopoty, niż być połkniętym przez smoka morskiego. Z brzucha potwora udało się szybko wydostać, a obecne trudności groziły przerwą w wyprawie przez całą zimę, a nawet dłuższą, a przez ten czas pod rządami Dominina Barjazida będą ustanawiane nowe prawa i fałszowana będzie historia, uzurpator zaś z dnia na dzień będzie umacniał swoją pozycję. A zatem co? Spojrzał na Deliambera, ale czarodziej, zwykle nie zwlekający z udzieleniem rady, tym razem milczał. Nie potrafią wspinać się po ścianie. Nie umieją fruwać. Nie mogą jednym skokiem znaleźć się na górze, pośród zielonych lasów. A zatem powrót do Rodamaunt Graun?

— Czy zgodziłabyś się zostać z nami jeden dzień? — spróbował raz jeszcze. — Oczywiście za dodatkową zapłatą. Być może rankiem znajdziemy kogoś, kto…

— Jestem już wystarczająco długo poza Rodamaunt Graun — odpowiedziała Namurinta. — Nie mogę się doczekać, by znów zobaczyć znajome brzegi. Czekanie nic wam nie da, a mnie żal każdej straconej godziny. Pora jest zła, słudzy Pani nie spodziewają się niczyjego przybycia do Taleis. Nikt po was nie wyjdzie ani rankiem, ani wieczorem.

Shanamir pociągnął Valentine'a delikatnie za rękaw.

— Jesteś Koronalem Majipooru — wyszeptał. — Rozkaż jej czekać! Wyjaw, kim jesteś, i każ jej paść na kolana!

— Myślę, że ta sztuczka może mi się nie udać — również szeptem odpowiedział chłopcu Valentine. — Postradałem swoją koronę.

— No to niech Deliamber rzuci czary na tę kobietę i niechże ona wreszcie ustąpi!

To dałoby się pewnie zrobić, ale Valentine'owi nie podobał się taki pomysł. Jeśli Namurinta przywiozła ich tutaj w dobrej wierze, ma prawo odpłynąć wedle swej woli. Pewnie ma rację, że czekanie dzień, dwa, a nawet trzy nic nie da. Zmuszanie jej do ustępstw za pomocą czarów starego Vroona nie byłoby uczciwą grą. Ale z drugiej strony…

— Lordzie Valentine! — zawołała z daleka jakaś kobieta. — Chodź tutaj!

Spojrzał w stronę, skąd dolatywał głos. W drugim końcu portu stała Pandelon, cieśla okrętowy Gorzvala, która poszła z Thesme i Rovornem zbadać, co leży za zakrętem. Przywoływała teraz wszystkich gestem dłoni. Valentine rzucił się ku niej biegiem, a inni po chwili poszli w jego ślady.

Kobieta poprowadziła go przez płytką wodę za żebro skalne ukrywające przed oczami przybijających do portu drugą maleńką plażę. Wznosiła się na niej niska budowla z różowego piaskowca, nosząca znak Pani, trójkąt w trójkącie. Prawdopodobnie była to świątynia.

Przed nią znajdował się ogród z kwitnącymi krzewami, tworzącymi z kolorowych kwiatów — czerwonych, niebieskich, pomarańczowych i żółtych — przemyślne figury geometryczne. W ogrodzie pracowało dwoje ludzi: kobieta i mężczyzna, zapewne ogrodnicy. Spojrzeli na zbliżającego się Valentine'a bez jednego choćby błysku zainteresowania w oczach. Niezręcznie pozdrowił ich znakiem Pani. Odpowiedzieli tak samo, ale z większą wprawą.