Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

W Oklahomie właśnie wstawał świt; Dan budził się powoli, jak nurek wznoszący się wolno z mrocznych głębin ku oświetlonej słońcem powierzchni. Gdy otworzył oczy, przez sekundę nie wiedział, gdzie jest. Następnie odwrócił głowę i zobaczył Jane, śpiącą spokojnie przy nim. Uśmiechnął się i obrócił się na bok, żeby ją objąć.

Drgnęła, budząc się, ale od razu odprężyła się i posłała mu uśmiech znad nagiego ramienia.

— Kłujesz mnie.

— Twoje chrapanie mnie obudziło — powiedział.

— Ja nie chrapię. A ty naprawdę kłujesz.

— To naturalna reakcja — odparł. — I jest na to tylko jedna rada.

— Tylko jedna? — droczyła się z nim.

— Są różne odmiany — przyznał, gładząc ją po boku.

— Na przykład?

Kiedy wstali z łóżka i poszli się wykąpać, było przedpołudnie. Dan odegrał całe przedstawienie z wyglądaniem na korytarz, by upewnić się, że nikt ze służby nie zobaczy go wychodzącego z sypialni Jane.

— Idę nabałaganić trochę na łóżku w gościnnej sypialni — szepnął.

Rzuciła w niego ręcznikiem.

— Idź do kuchni i powiedz kucharce, co chcesz na śniadanie. Ja tam zaraz przyjdę.

Dan popędził korytarzem i znalazł kuchnię.

— Buenas dias — przywitał się z kucharką. Rzuciła mu obojętne spojrzenie.

— Co chciałby pan na śniadanie?

Dan o mało nie rzucił, że potrzebuje solidnej dawki witaminy E. Powstrzymał się jednak w porę i poprosił o huevos rancheros z sokiem grapefruitowym i czarną kawą.

Jane weszła, gdy kucharka postawiła jajka przed Danem. Opadła na wyściełane krzesło przy stole śniadaniowym, a minę miała bardzo poważną.

— Dan — rzekła — nic z tego nie będzie. Poczuł, jak opuszcza go cudowny nastrój.

— Dan, to nie jest dobre — rzekła szczerze Jane. — A nawet jest złe.

— Ja tam się dobrze czułem — mruknął. — Bądź poważny!

Spojrzał w jej piękne, zasmucone oczy.

— Jeśli chcesz znać moje zdanie, doprowadza mnie to do szaleństwa.

— Musimy przestać.

— Albo powiedzieć Scanwellowi, co się dzieje.

— Nie! Nie możemy tego zrobić!

— Ja bym tam mógł.

— Dan, tylko nie to!

— Mógłbym jutro podejść do niego i powiedzieć: hej, chłopie, twoja żona i ja się kochamy.

— Dan, proszę.

— Przecież to prawda, nie?

— To tylko część prawdy.

Poczuł, jak wzbiera w nim nagła, potężna niechęć.

— A reszta prawdy jest taka, że jego prezydentura jest dla ciebie ważniejsza ode mnie.

— Bo jest, Dan. Naprawdę jest.

— Jest?

— Jest także ważna dla twojej pracy — rzekła szczerze. — To wszystko tak wiele znaczy. Dla nas. Dla wszystkich.

Spoglądając na śniadanie, którego nawet nie tknął, Dan odsunął krzesło od stołu.

— Dobrze, walcz o wybranie swojego męża na prezydenta. Ja muszę wracać do firmy i uruchomić satelitę.

Jane nie próbowała go zatrzymywać.