Усмешка жалобнай каралевы, альбо тайна магнітнага замка
- Автор: Минскевич Сергей
- Год: 2013
- Язык: белорусский
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Усмешка жалобнай каралевы, альбо тайна магнітнага замка». Краткое содержание книги:
— Гавораць, на берагах паўднёвага мора, — пачаў распавядаць Халямон, — з горнага крышталю змайстравалі чароўную трубу. Адным вокам у яе зірнеш — і ўсё, што далёка наперадзе, відаць, як на далоні.
— Няўжо? — здзівіўся Санцелямон.
— Я таксама гэта ведаю, — ганарліва сказаў Панцелямон.
— А ты адкуль? — не паверыў Санцелямон.
— Я такую трубу бачыў у купца, — сказаў Панцелямон, — ён глядзеў праз яе на наш ветразь.
— Калі ты гэта бачыў? — не сцішаўся Санцелямон.
— Калі вы з Алеоллай рыбу чысцілі, а я на носе ўдалячынь глядзеў.
— Ты ўсё прыдумаў.
— Нічога я не прыдумаў.
Пакуль блізняты спрачаліся, Халямон узлез на шчоглу.
— Эх, мне б гэтую трубу. — крыўдаваў ён.
— Ціха. Усім быць пільнымі, — сурова сказаў Палямон.
Ён спусціўся пад палубу і вярнуўся з двума вялізнымі цесакамі ў руцэ. Туды ж спусціліся і Санцелямон з Панцелямонам. Яны ўзялі свае ці то паляўнічыя нажы, ці то кінжалы, а таксама рыбныя гарпуны.
— Арцін, трымай напагатове свае меч і лук, а ты, Алеолла, ледзь што — хавайся ўнізе, — загадаў Палямон.
Арцін агаліў свой меч — Санцелямон і Панцелямон, і нават Халямон з зайздрасцю, вядома жа, не чорнай, паглядзелі на зброю будучага віцязя. Гэта быў сапраўдны меч, падумаеш, трохі меншы па памеры, чым у сталых віцязяў. А лук — проста любата — пругкі, з касцяной устаўкай — для таго, каб надаць страле моцнае паскарэнне. Стрэлы з чырвона-белым апярэннем — роўныя, наканечнікі адпаліраваны, быццам са срэбра.
— Пятнаццаць караблёў. Падобныя да нашых, — крыкнуў зверху Халямон.
— Да нашых? Рыбацкіх?
— Так.
— Можа, гэта сінеазёрцы? Але іх павінна быць васямнаццаць. Палічы добра, — папрасіў Палямон.
— Не, сапраўды пятнаццаць, — засведчыў Халямон.
— Гэта дрэнна. Піраты маглі іх захапіць і пад выглядам рыбакоў набліжацца да нас.
Прайшло паўгадзіны напружанага чакання. Палямон стаяў на носе, скрыжаваўшы перад сабой вялізныя цесакі. Побач з ім плячом да пляча, сціскаючы ў кулаках гарпуны і нажы, прымружыўшы вочы і ўзіраючыся ўдалеч, застылі Санцелямон з Панцелямонам. Алеолла не спусцілася ўніз, а, падняўшы з кармы рыбалоўны трызубец, падышла да блізнят. З такой зброяй у руках яна стала падобная да дачкі падводнага цара. Вецер раздзімаў яе густыя каштанавыя валасы, як быццам жадаў надаць ім форму марской хвалі. Побач з ёй, час ад часу шчэрачыся і рыкаючы, падрыгваў Брахіндзей. Тут жа быў і Арцін. У адной руцэ ён трымаў лук, у другой — стралу, гатовы ў любую хвіліну нацягнуць цеціву і стрэліць.
— Наперадзе ладдзя Вялюкшы. Я пазнаю яго белы ветразь з сінімі палоскамі. А вось і ён сам. Гэй, Халямон, прывяжы залатога карпа на пік шчоглы! — загадаў Палямон свайму старэйшаму сыну, які стаяў на папярочцы шчоглы.
Халямон спрытна абматаў тонкай вяроўкай хвост сушанага карпа і прычапіў, куды было сказана. Луска рыбы ярка заззяла на сонцы.
На караблі Вялюкшы над шчоглай таксама бліснуў залатой лускай карп.
— Усё ў парадку. Адставіць трывогу!
Караблі наблізіліся.
— Прывітанне светлаазёрцам! — крыкнуў Вялюкша.
— Прывітанне сінеазёрцам! — адказаў Палямон.
— Ні хваста, ні рыбінай лускавінкі! — Вялюкша прамовіў гэтае жартаўлівае рыбацкае пажаданне гучным голасам, прыклаўшы далоні да рота так, каб яго пачулі і на іншых ладдзях.
— Ні плаўніка, ні рыбінага зубчыка! — у той жа манеры адказаў яму Палямон.
— Да вадзяніка!
— Да вадзяніка! — пачуўся з іншых суднаў традыцыйны адказ на гэтае прывітанне.
— Як дабраліся? — ветліва спытаў Вялюкша.
— Выдатна! — весела адказаў Палямон.
— А вось мы два дні таму патрапілі ў буру. Толькі жоўтарэчанскія адплылі да сваіх вытокаў, як наляцеў смерч. Раскідаў нас па ўсім моры. Трох караблёў так і не далічыліся.
— Можа яшчэ падыдуць? — пастараўся суцешыць сінеазёрца Палямон.
— Можа і падыдуць. Тады вазьміце іх да сабе. Там Мяркулка, Смоліц і Трыдзеня.
— Возьмем! — адказаў Палямон, а ў блізнят запытаў: «Вы добра запомнілі, як тых рыбакоў клічуць?»
— Запомнілі.
— Не забудзьце. А то чужынцы да нашага каравана пад выглядам сінеазёрскіх суднаў падысці могуць. Што тады рабіць будзем?
— Што, што... Гарпунамі іх, — адважна адказаў Санцелямон.
— Гэта Паляндра, — ціха сказала Алеолла.
Яна думала пра смерч.
— Можа быць, — пагадзіўся з ёй Арцін.
— Наўрад ці, — з веданнем справы сказаў Панцелямон.
Слых ў блізнят быў выдатны.
— Паляндра ў асноўным на сушы круціцца, — падтрымаў брата Санцелямон.
— На моры свайго смутку досыць, — сказаў Халямон, які толькі што спусціўся са шчоглы. — Падводны цар усхадзіцца можа. Як гахне сваім цяжкім трызубцам па дне — дно захістаецца, і пойдуць па моры вялізныя хвалі. Альбо марскі дракон хвастом як махне — ведаеш, які марскі дракон вялізны! Пусціць бурун, а той бурун і ваду, і паветра закруціць — вось табе і смерч. Альбо вось гара ад падземнага жару раптам абарвецца, пад ваду бухне — а ад гэтага віхраслуп па моры-акіяне ідзе, караблі ў сябе захоплівае.