![Жывы покліч [Выбранае] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/4/2/9/zhyvy-poklich-vybranae-download.jpg)
Жывы покліч [Выбранае]
- Автор: Далідовіч Генрых
- Год: 1995
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 5-340-01337-5
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Жывы покліч [Выбранае]». Краткое содержание книги:
Прадмова Алеся Марціновіча
— Я-то не паганюся! Я толькі цябе адну хачу ўзяць,— сказаў. I гэтак запальчыва, ад усёй душы, як ніколі яшчэ ні ў чым не кляўся.
Зося адчула гэта, паклала даверліва галаву на яго плячук i мела вялікую асалоду ад яго гэтых слоў, плывучы паволі думкамі ў нейкі новы, таямнічы свет. Свет новага — замужняга — жыцця.
— А як мы з табою, Янка, жыць будзем? — прашаптала.
— Добра.
— Як — добра? Ты скажы.
— Будзем рана ўставаць, ісці на работу, рабіць цэлы дзень,— гаварыў, заадно i абдумваючы тое новае жыццё.— Увечар спаць разам ляжам...
— Балабон! — ажывілася, затуліла яму рот далонню.— Грэшнік!
Адарваў яе далонь. Усміхнуўся.
— Чаму? — пагарэзнічаў.— Ha тое ж усе i жэняцца. Каб працаваць, жыць разам, каб дзеці пайшлі...
— Перастань! —закамандавала.— Не гавары абы-што.
— А я не абы-што гавару...— смялеў.— Спачатку ў нас будзе хлопчык, а потым дзяўчынка.
— Дурны! — зноў хацела затуліць яму рот далонню. Але ён не даўся. Павалтузіліся. Узгарачаныя, зноў замёрлі ў пацалунку.
— Няўжо некалі i нашы бацькі гэтак во, як мы, спатыкаліся ўпотай? — адхіліўшыся ў стоме, здзівілася Зося.— Няўжо яны адно аднаму такое гаварылі?
— Можа, i так.
— А мне здаецца, што не. У нас першых усё гэта так. Ва ўсіх або зусім гэтага не было, або было іначай.
— А ты ж не хацела гэтага, уцякала...
— Маўчы! — прамовіла.— Нічога ты не ведаеш...
— Скажы.
— Не. Некалі хіба.
— Цяпер скажы.
— Не-не. I не прасі.
— A калі ўсё ж добра папрашу?
— Дурны! — зразумела яго намёк, ты пнула ў грудзіну.— Калі будзеш такое гаварыць, дык не буду выходзіць.
— Не буду,— паспяшаўся заспакоіць.— A ці прынесла ты тое, што падакляравала?
— Прынесла,— адказала i дастала з кішэні кажушка згорнутую белую вышываную хустачку. На ёй былі вышыты тры знакі: «З» + «Я».
Узяў. Адчуў: хустачка пахне духамі. Цеплынёю аблілося сэрца: Зося ўжо напраўду толькі яго. Такая ў Янкавінах спрадвеку завядзёнка: калі дзяўчына дае хлопцу вышытую ёй самой хустачку, дзе вышывае першую літару свайго імя i імя хлопца,— дык яна аддае заадно яму i сваю душу, сваё сэрца. Яна пасля гэтага ўжо яго.
— Дзякую,— прашаптаў.— Буду век яе берагчы.
— Не кляніся. Можа, яшчэ зменіш на файнейшую, даражэйшую...
— Не. Ніколі,— абняў, нацалаваў.— Мы з табою, Зоська, самыя шчаслівыя будзем!
8.
— Ну, вот бачыш, як нам добра...— шаптаў Уладак Веры.
I сёння яны былі ў цёмнай, пахкай ільном восеці, кахаліся.
Сёння Вера была ўжо зусім іншая, чым у тыя вечары, сёння яна не плакала i не ўпарцілася, не прымала яго спакойна i пакорліва, а адзывалася на ўсе яго рухі, гарэла i яго паліла агнём.
— О, божачка! — шаптала, раз-пораз цалуючы яго ў вусны i ў шчокі.— Як я цябе люблю! Я твая. Чуеш, толькі твая.
— Чую, чую,— адказаў ён.— Бачыш, які я хлопец!
Яна моўчкі, гарэзна пляскала яго далонню па баку. А ён ад гэтага яшчэ больш гарэзаваў, шпурляў яе, здаецца, у полымя ласак i пяшчоты. Вера стагнала, гарнулася да яго, хацела зусім быць яго.
Пасля яны доўга ляжалі побач. У мінулы раз нават i заснулі адно каля аднаго. I сёння ix ледзь не агарнуу сон.
Як толькі адчула, што зліпаюцца вочы, Вера падхапілася. Села на калені.
— Уладачак,— узяла далоньмі яго галаву, прымусіла яго падняцца, прысесці гэтаксама на каленях.— Ты не насмяешся? Не кінеш мяне?
— Не,— прамовіў. Ляніва i нехаця, трывожачыся, што Вера ўжо не на жарт прыліпла да яго. Прапусціў пару вечароў, не прыйшоў на спатканне, дык яна назаўтра сама ўдзень яго шукала.
— Калі ж ты падманеш, я... Утаплюся!
— Чаго ж я буду кідаць цябе? — усміхнуўся.— Ты ж такая мякенькая!
— Бачыш! — пакрыўдзілася. — Пацяшаешся з мяне!
— Не.
— Уладак...— прашаптала. Але тут жа i змаўчала. Ад хвалявання.
— Ну што?
— A калі ты ў сваты прыедзеш? Пасля вялікадня ці ўвосень?
«Во халера!— жахнуўся.— Ці не ўскочыў я ў вір? Прыстае як смала...»
— Можа, увосень...
— А чаму не пасля вялікадня?
— Ну...— замяўся. Зрабіў паўзу. Доўгую-доўгую. Абдумваў, як выкруціцца.— Яшчэ ж трэба з бацькамі пагаварыць, падшыкавацца...
— А можа, ты i не думаеш мяне браць?
— От, скажаш!
— Я сама вінаватая...— нечакана аслабла, апусцілася душою.— Не трэба было ўсё гэта да шлюбу...
— Вот дурніца! — незалюбіў. Падумаў: «Нічога, мусіць, няма страшней за бабскія споведзі ды слёзы...»
— Дык не праўда, Уладачак? — прыпала.— Ты ж кахаў i кахаць мяне будзеш?
— Хіба не бачыш? — хіхікнуў.