Arka odkupienia. Tom 2: Wyścig [Redemption Ark - pl]

— To była niezła sztuczka — powiedziała Volyova.

— To nie żadna sztuczka, tylko środek zapobiegawczy. Mogłaś z góry założyć, że go zastosujemy. Pobijesz nas naszą bronią, Ilio? Bądź poważna.

— Jakiś sygnał, Clavainie?

— Zakodowany impuls neutrinowy. Nie możesz go zablokować ani zakłócić, więc nawet nie myśl, by próbować. Nie zadziała.

Odpowiedziała mu pytaniem, którego nie oczekiwał, i uświadomił sobie że cały czas należy ją doceniać.

— Brzmi rozsądnie. Ale przewidziałabym, że jeśli masz środki, by powstrzymać ich działanie, to masz również środki, by je zniszczyć.

Mimo opóźnienia, wiedział, że ma tylko około sekundy na ułożenie odpowiedzi.

— Co by mi to dało, Ilio? Zniszczyłbym to, po co przyjechałem.

Odpowiedź Volyovej nadeszła po dwudziestu sekundach:

— Niekoniecznie, Clavainie. Wystarczyłaby groźba, że ją zniszczysz. Zniszczenie broni kazamatowej byłoby dość spektakularne. Wiem to. Widziałam już takie wydarzenie i owszem, było spektakularne. A może zagrozisz, że zdetonujesz jedną z broni, które nadal są w moim statku, i poczekasz na skutki tej groźby?

— Nie powinnaś podsuwać mi pomysłów.

— Ponieważ mógłbyś je wykonać? Sądzę, że twoje środki pozwalają ci tylko powstrzymać broń od strzelania.

W tym momencie zaprowadziła go w pułapkę. Mógł tylko podążać za nią.

— Mogę…

— Więc to udowodnij. Wyślij sygnał destrukcji do innych sztuk broni, do jednej z tych po drugiej stronie układu. Może zniszczysz tę, którą już zatrzymałeś.

— Głupio by było niszczyć niezastępowalną broń tylko po to, by pokazać, że ma się rację.

— To bardzo zależy od racji, którą chcesz zademonstrować, Clavainie.

Zdał sobie sprawę, że nic już nic nie zyska, okłamując ją. Westchnął, czując, jak z barków spada mu ogromny ciężar.

— Nie mogę zniszczyć żadnej broni.

— Dobrze… — mruknęła. — Widzisz, w negocjacjach przede wszystkim chodzi o jasność. Powiedz mi, Clavainie, czy broń w ogóle może być zdalnie zniszczona?

— Tak — powiedział. — Istnieją kody, inny dla każdej broni.

— I co?

— Nie znam tych kodów. Ale ich poszukuję, wypróbowuję permutacje.

— I w końcu je znajdziesz? Clavain podrapał się w brodę.

— Teoretycznie. Ale nie wstrzymuj oddechu.

— Nadal ich szukasz?

— Chcę je znać. Ty byś nie chciała?

— Nie muszę. Przypięłam do każdej broni własny system autodestrukcyjny, całkowicie niezależny od czegokolwiek, co wasi ludzie mogli zainstalować w katalogu głównym.