Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

— Z pełnym wynagrodzeniem — wtrąca Landsman.

— …bezprawne dochodzenie w sprawie, którą oficjalnie uznano za zamkniętą. Z pomocą detektywa Miśka Szemeca, który również działał bez upoważnienia. Oraz, zgaduję na chybił trafił, ale nie zdziwiłbym się, gdyby się okazało, że pani inspektor Gelbfisz też w tym pomagała.

— Prawdę mówiąc, była jak wrzód na dupie — mówi Landsman. — Jeśli mam być szczery. Żadnej pomocy.

— Właśnie dzwoniłam do biura prokuratora okręgowego — informuje Bina.

— Naprawdę?

— Może przejmą tę sprawę.

— Coś takiego!

— To poza moją jurysdykcją. Zaistniało… mogło zaistnieć zagrożenie. Dla obiektu za granicą. Ze strony mieszkańców Okręgu.

— Ho, ho! — Spade jest zgorszony i zachwycony zarazem. — Zagrożenie? Co pani powie?

Wzrok Biny wypełnia się gęstym, zimnym płynem, czymś pośrednim między rtęcią i szlamem.

— Usiłuję odnaleźć człowieka nazwiskiem Alter Litwak — mówi z wielkim znużeniem, które, zda się, ciągnie w dół kąciki jej głosu. — On może mieć związek z tym zagrożeniem. Tak czy inaczej, chciałabym się przekonać, co wie o morderstwie niejakiego Mendla Szpilmana.

— Aha — mówi Spade przyjaźnie, lecz jakby z lekkim roztargnieniem, jak ktoś, kto udaje, że przyswaja sobie szczegóły cudzego życia, surfując po wewnętrznym Internecie umysłu. — Dobrze, ale widzi pani, rzecz w tym… Mówiąc jako… jak to się nazywa? Taki człowiek z Towarzystwa Pogrzebowego, który siedzi przy zmarłym, kiedy to jest Żyd?

— Nazywa się szojmer — mówi Bina.

— Właśnie. Więc mówiąc jako miejscowy szojmer, muszę powiedzieć: nie. Pani ma zostawić w spokoju cały ten pasztet i pana Litwaka też.

Bina długo zwleka z odpowiedzią. Znużenie zdaje się spływać z jej głosu do ramion, szczęk, całej twarzy.

— Pan jest w to zamieszany, Spade?

— Ja osobiście? Nie, proszę pani. Zespół do spraw Przejęcia? Mmmm. Alaskijska Komisja Przejęcia? W żadnym razie. Prawdę mówiąc, w ogóle niewiele wiem o całej aferze. Ale tego, co wiem, nie mam prawa wyjawić. Pracuję w zarządzaniu zasobami, pani inspektor. Tym się zajmuję. I jestem tutaj, by wam powiedzieć, że, z całym szacunkiem, zmarnowaliście na tę sprawę już zbyt wiele zasobów.

— To są moje zasoby, panie Spade — mówi Bina. — Jeszcze przez całe dwa miesiące. Mogę przesłuchiwać, kogo mi się spodoba. Mogę aresztować, kogo zechcę.

— Nie, jeśli biuro prokuratora okręgowego każe się pani wycofać.

Dzwoni telefon.

— To pewnie biuro prokuratora okręgowego — domyśla się Landsman.

Bina podnosi słuchawkę.

— Halo, Kathy. — Słucha przez minutę w milczeniu, kiwając głową. Wreszcie mówi: — Rozumiem — i rozłącza się. Głos ma spokojny i beznamiętny. Uśmiecha się cierpko i pokornie pochyla głowę, jakby została pokonana w uczciwej walce. Landsman czuje, że stara się na niego nie patrzeć, bo w przeciwnym razie mogłaby się rozpłakać. A on wie, jak oburzona musi być Bina Gelbfisz, żeby zaistniała groźba łez.

— A wszystko tak łacinie załatwiłam — mówi ona.

— Muszę przyznać — wtrąca Landsman — że to miejsce to przedtem był istny cyrk.

— Zamierzałam to wam po prostu przekazać — zwraca się Bina do Spade’a. — Ślicznie zapakowane. Żadnych śmieci. Zapięte na ostatni guzik.

Tak bardzo się starała, zbierała zasługi, właziła w każdy tyłek, w który wleźć należało. Uprzątnęła stajnie. Zawiązała Komendę Główną w Sitka ozdobną wstążeczką, ze sobą w roli kokardki na czubku.

— Pozbyłam się nawet tej nieszczęsnej kanapy — mówi. — Spade, co tu się, do diabła, dzieje?

— Naprawdę nie wiem, proszę pani. Ale gdybym wiedział, też bym powiedział, że nie wiem.

— Ma pan polecenie dopilnować, żeby wszystko z tej strony poszło gładko.

— Tak jest, proszę pani.

— A po drugiej stronie jest Palestyna.

— Niewiele wiem o Palestynie — mówi Spade. — Pochodzę z Lubbock. Lecz moja żona jest z Nacogdoches, a to tylko sześćdziesiąt kilometrów od Palestyny.

Bina przez chwilę patrzy nań tępo, jednak zaraz jej policzki różowi zrozumienie.

— Pan tu żarty sobie stroi? — oburza się. — Jak pan śmie!

— Przepraszam, proszę pani — mówi Spade i teraz on z kolei trochę się czerwieni.

— Traktuję tę pracę bardzo poważnie, panie Spade. Więc panu powiem, niech pan lepiej… kurwa, niech pan lepiej też mnie poważnie traktuje.

— Tak, proszę pani.

Bina wstaje zza biurka i zdejmuje z wieszaka pomarańczową kurtkę.

— Zamierzam zatrzymać Altera Litwaka. Przesłuchać go. Być może aresztować. Chce mnie pan powstrzymać, proszę bardzo, niech pan spróbuje. — Szeleszcząc kurtką, przepycha się obok zbaraniałego Spade’a. — Ale nie radzę, bo wtedy sprawy z tej strony z pewnością nie pójdą gładko, przyrzekam to panu.

I znika za drzwiami, lecz sekundę później wsadza głowę przez drzwi, dopinając oślepiający pomarańczowy strój.