Wojna o Księżyc [Moonwar - pl]

Haga

— Telefon, pani senator. Biały Dom.

Jill Mcyers oderwała oczy od ekranu komputera. Choć już od prawic sześciu lat nie zasiadała w senacie USA, osobisty sekretarz nadal tak ją tytułował.

— Kto? — zapytała czujnie.

— Pani prezydent — odparł sekretarz jak zwykle ściszonym głosem.

Jill uśmiechnęła się do niego.

— Chyba zdołam wygospodarować trochę czasu dla pani prezydent.

Niemal natychmiast na ekranie ukazała się skupiona twarz młodego człowieka.

— Sędzia Meyers? Proszę chwileczkę zaczekać.

Twarz znikła, zastąpiona przez godło prezydenta Stanów Zjednoczonych na tle królewskiego błękitu. Amerykański orzeł trzymał w jednym szponie kołczan strzał, a w drugim gałązkę oliwną: wojna albo pokój.

Pani prezydent, co było do przewidzenia, pojawiła się po paru minutach. Przywileje władzy. Pani prezydent nie wchodziła na łącza, dopóki nic zyskała absolutnej pewności, że zobaczy osobę, z którą chce rozmawiać. Nic jakiegoś podwładnego.

Jill zerknęła na sekretarza. Z ukłuciem bólu zdała sobie sprawę, że kiedy zaczynał pracę w czasie jej pierwszej kadencji w senacie, był młodym chłopakiem świeżo po prawie. Wszyscy się starzejemy, pomyślała, patrząc na swoje odbicie w ekranie widcofo-nu. Twarz miała pospolitą i okrągłą jak forma do ciasta, brązowe włosy proste i obwisłe jak przegotowane spaghetti. I jeszcze te piegi na zadartym nosie: kobieca, podstarzała wersja Hucka Finna.

— Jill — powiedziała prezydent — wyglądasz dziś bardzo melancholijnie.

Pani prezydent prezentowała się elegancko, jak zwykle. Srebrnoszare włosy miała modnie uczesane, jasnoniebieskie oczy roziskrzone. Ostatni lifting naprężył zwiotczałą skórę pod brodą i ujął jej dziesięć lat.

— Czym mogę służyć, pani prezydent? — zapytała Jill oficjalnie, szczerze zaciekawiona powodem rozmowy. W Waszyngtonie była siódma rano; wcześnie, jak na nią.

— Prośba o ekstradycję…

— Aha. Sprawa Kilifera.

— Tak. Nic rozumiem, co masz z nią wspólnego.

— Zwrócono się do mnie, jako do sędziego Trybunału Sprawiedliwości, z prośbą o interwencję — odparła Jill.

— Kto się zwrócił?

— Joanna Brudnoj.

— Rozumiem. — Ton pani prezydent stał się lodowaty.

— Widocznie departament sprawiedliwości nie zgodził się na ekstradycję tego człowieka do Kiribati.

— Nic mamy podpisanej umowy o ekstradycję z tym krajem.

— Dlatego zwrócono się do Trybunału Sprawiedliwości — powiedziała Jill.

— Rozumiem.

— Kilifcr został zidentyfikowany jak sprawca gwałtu i zabójca Tamary Bonai, jednakże rząd amerykański odmówił wydania go Kiribati, gdzie stanąłby przed sądem. Na litość boską, ofiara była głową państwa!

— To bardzo poważne oskarżenie.

— Jest naoczny świadek.

— Douglas Stavenger, wiem. Ale przebywa na Księżycu i oglądał zdarzenie w rzeczywistości wirtualnej. Pierwszy lepszy adwokat rozbije w puch takie dowody.

— Nie byłabym taka pewna — powiedziała Jill. — Tak czy inaczej myślałam, że chcesz, by ten sukinsyn stanął przed sądem.

Pani prezydent nawet nie mrugnęła okiem, słysząc użyty celowo wulgaryzm.

— Jill, to wszystko wiąże się ze sprawą Bazy Księżycowej.

— Co znaczy, że wszystko jest powiązane z ludźmi z Nowej Moralności, prawda?

— Oni są moimi poplecznikami, Jill.

— I osłaniają mordercą?

Twarz pani prezydent przypominała gładką, pustą fasadę. Niczego nie zdradzała.

— Domniemanego mordercą.

— Może nie jestem prawnikiem, ale prawo nie jest mi obce — sparowała Jill. — Chronisz Kilifera. Dlaczego?

— Jill, myślałam, że ty też mnie popierasz. Wiem, że nie zgadzasz się ze wszystkimi posunięciami Nowej Moralności, ale zawsze stałaś po mojej stronie.

— Dlaczego chronisz tego człowieka?

— W grą wchodzi znacznie więcej, niż możesz przypuszczać, Jill.

— Chwileczkę. Spędziłam trochę czasu w Bazie Księżycowej. Byłam tam z Paulem Stavengerem, kiedy Baza składała się z blaszanych puszek wkopanych w podłoże.

— Miałaś z nim romans — mruknęła pani prezydent.

— Wymień mi kobietę, która w tych czasach pracowała w Bazie i nie miała z nim romansu — odparła Jill wesoło. — Był podrywaczem pierwszej wody, dopóki nie poślubił Joanny.

— Joanny… — powtórzyła pani prezydent z wyraźnym niesmakiem.

— Gdybym zamiast tkwić w Hadze nadal zasiadała w senacie, wystąpiłabym przeciwko tobie w kwestii Bazy Księżycowej. Popełniasz okropny błąd.

Z cieniem uśmiechu pani prezydent powiedziała:

— To podziękowanie za to, że wysunęłam twoją kandydaturę na stanowisko sędziego w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości?

— Daj spokój, Luce.

— Poparłaś traktat nanotech, kiedy zasiadałaś w senacie.