Wojna o Księżyc [Moonwar - pl]

Z Joanną za plecami przepchnął się do pokoju obserwacyjnego.

Nick O’Malley wyszedł z izby chorych, zdejmując maskę chirurgiczną. Twarz miał spoconą, bladą.

— Mam nadzieję, że nigdy nie będę musiał przechodzić przez to po raz drugi — wychrypiał drżącym głosem.

Kris Cardenas i jej mąż Pcte, neurochirurg, wyszli za O’Mal-leyem.

— Lekarze z Ziemi spóźnili się — powiedziała Kris, uśmiechając się szeroko.

Gdy O’Malley opadł na krzesło pod ścianą, Pete Cardenas oznajmił:

— Dziewczynka, cztery kilo dwadzieścia.

— Matka i córka czują się dobrze — dodała Kris. — Naturalny poród bez położników sprowadzonych z Ziemi.

— Pierwsze dziecko urodzone na Księżycu — powiedziała Joanna, siadając na krześle obok O’Malleya.

— Gratulacje, tatusiu — zawołała Kris.

Doug uścisnął lepką, trzęsącą się dłoń O’Malleya.

— Nigdy więcej — mruknął świeżo upieczony ojciec.

— Patrzcie!

Doug odwrócił się do okna obserwacyjnego. Edith trzymała w ramionach zawiniątko. Z kocyków wystawała maleńka, czerwona, pomarszczona twarzyczka.

— Wszystko nagrane — powiedziała przez okno. — Za parę godzin będzie w Global News.

O’Malley rozjaśnił się odrobinę i dźwignął na nogi.

— Śliczna, prawda?

— Nawet w środku życia jesteśmy w środku śmierci — zaintonował Robert Wicksen. Doug zdziwił się, gdy Wix zaproponował, że odprawi nabożeństwo żałobne dla Lwa Brudnoja. Wyznał, że jest świeckim pastorem.

Postanowili złożyć szczątki Lwa w glebie, którą z takim oddaniem uprawiał przez lata.

— Z prochu powstałeś — mówił Wicksen — w proch się obrócisz.

Doug stał przy matce. Joanna szlochała cicho, gdy składano Lwa do ziemi, w której posadził pierwsze kwiaty na Księżycu.

Cztery godziny później, po kolacji, Edith i Doug dołączyli do praktycznie wszystkich mieszkańców Bazy Księżycowej, zajętych ubieraniem trzymetrowej aluminiowej choinki, którą ustawiono na środku Groty. Przelało się mnóstwo paliwa rakietowego i Bóg wie, czego jeszcze. Z upływem godzin świąteczne przyjęcie przerodziło się we wrzaskliwą imprezę.

Grubo po północy Doug wracał z Edith do pokoju. Nanoma-szyny szybko i skutecznie rozłożyły wypity alkohol. Doug żałował, że nie może się upić nawet wtedy, kiedy chce.

Edith wydawała się w miarę trzeźwa. Rany na jej twarzy zagoiły się dzięki nanoterapii, pod kontrolą Kris Cardenas, nie została nawet najmniejsza blizna.