Куля для прэзідэнта
- Автор: Падгол Уладзімір
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Жанр: Политические детективы
Электронная книга - «Куля для прэзідэнта». Краткое содержание книги:
Такой прыгожай Лявон не бачыў Ластаўку ніколі. А яна быццам адчувала яго хваляваньне і супакойвала: "Не хвалюйся, каханы, я ўсё вытрымаю". Шаптала і рабіла ўсё, як загадаў пасланец. Пачуўшы іржаньне, адчыніла акно. Конская храпа ўразіла. Узгадала, што менавіта гэты конь з дъябальскім вокам разбіў яе на спаборніцтвах. Яна проста з падлогі ўскочыла на Кумяльгана, і ён, вылецеўшы за горад, панёс яе на поўдзень, дзе з зямлі прыгожа праменіла. Кумяльган імчаў па паветры, бясшумна перабіраючы нагамі, але па таму, як уздрыгвае яго цела, Ластаўка здагадвалася, што ён абапіраецца на нябачную апору. “Відаць д'яблаў мосцік!” – падумала Ластаўка.
Але неўзабаве пад капытамі заіскрыліся прыступкі. На неба з-пад капытоў ўздымалася зорная лесьвіца. Ад удараў аб яе выкрасаліся іскры і зоркамі падалі на зямлю. На душы стала лёгка. Ластаўка ўспомніла аповед, чуты ад бабулі, пра лесьвіцу ў неба, дзе прыступкі -- вера і надзея беларусаў, а сама лесьвіца вядзе да таямніцы каханьня беларусаў. Беларусам, якім шчасьця на зямлі няма, застаецца адна надзея -- знайсьці гэтую лесьвіцу ў неба...
На самым версе лесьвіцы над галавой Ластаўка ўбачыла кветку з зорак. Усё новыя і новыя пялёсткі раскрываліся з сэрца кветкі. Яна вырастала, запаўняла неба, засланяючы звычайныя зоркі. Конь узносіў Ластаўку проста ў сэрца кветкі.
Лявон бачыў усё і маленькую зорачку, якая павольна ўздымался да суквецьця. Сканер вызначаў, што гэта – Ластаўка. Лявон зьдзівіўся: "Няўжо яна ператвараецца ў зорку!? Няўжо мы больш не сустрэнемся, і яна будзе сачыць халодным позіркам, недасягальная, а я не буду спаць начамі, молячы Бога вярнуць мне маю зорачку?!" У роспачы Лявон сканіраваў таямнічае зорнае ўтварэньне. На яго запыт сканер адказаў:
«Кветка – Зорны Чарнабыльнік. Квітнее толькі адзін раз у год, уначы 26 красавіка. Распускаецца ў 1 гадзіну. 23 хвіліны. 58 секунд. Калі ў 1986 годзе выбух разбурыў атамны рэактар у Чарнобылі.
Зоркі, якія ўтвараюць Зорны Чарнобыльнік -- гэта душы беларусаў, што загінулі ад радыёактыўнага выпраменьваньня пасьля катастрофы на ЧАЭС, злучаныя з тымі душамі, якія засталіся жывымі і кахаюць, утвараючы разам зорную кулю.
Людзям з зямлі кветка нябачна. Толькі абранніцы Бога дадзена наблізіцца ў чарнобыльскую ноч да Зорнага Чорнабыльніка. Бо зоркі-душы беларусаў у гэтую ноч перадаюць свае пачуцьці боскай абраньніцы, каб напоўніць яе душу каханьнем, і яна б змагла надзяліць ім беларусаў.
У гэтую ноч душы загінуўшых чуюць прызнаньні ў каханьні іх любых, якія засталіся на зямлі. І самі расказваюць Богу і ягонай абраньніцы пра сваё каханьне».
Усяго гэтага Ластаўка не ведала. Яна набліжалася да Чарнобыльскай кветкі і ўсё разборлівей чула галасы:
"Я не знаю, о чем рассказывать... О смерти или о любви? Или это одно и то же... О чем? Мы недавно поженились. Еще ходили по улице и держались за руки, даже если в магазин шли... Но я еще не знала, как я его любила... Самого взрыва я не видела. Только пламя. Все, словно светилось... Все небо...
Перад Ластаўкай зоркі ўтварылі саркафаг і полымя над ім і ёй стала горача. На даху хадзілі людзі быццам буслы, выцягваючы ногі са смалы. І жаноцкі голас расказваў:
… Они сбивали пламя. Сбрасывали горячий графит ногами... в одних рубашках, их вызвали на обыкновенный пожар...
Вечером в больницу к мужу не пропустили
…Врач сразу меня спросила:
-- У вас есть дети?
…понимаю, что надо скрыть мою беременность. Не пустит к нему!
-- Есть.-Отвечаю.
-- Сколько?
Думаю: "Надо сказать, что двое. Если один - все равно не пустит".
--Мальчик и девочка.
-- Раз двое, то рожать, видно, больше не придется. Теперь слушай: его центральная нервная система поражена полностью, костный мозг поражен полностью...
…если заплачешь - я тебя сразу отправлю. Обниматься и целоваться нельзя. Близко не подходить. Даю полчаса.
Но я знала, что отсюда не уйду. Если уйду, то с ним. Поклялась себе!
Он стал меняться - каждый день я встречала другого человека... Ожоги выходили наверх... Во рту, на языке, щеках - сначала появились маленькие язвочки, потом они разрослись... Пластами отходила слизистая... Пленочками белыми... Цвет лица... Цвет тела... Синий... Красный...Серо-бурый... А оно такое все мое, такое любимое!
Лявон і Ластаўка бачылі, што паміж зорак ішлі ён і яна. Ён падхапіў яе на рукі і закружыў, цалуючы. Жаноцкі голас казаў:
«Клиника острой лучевой болезни - четырнадцать дней... За четырнадцать дней человек умирает...»
В гостинице в первый же день дозиметристы меня измеряли. Одежда, сумка, кошелек, туфли, - все "горело". И все это тут же у меня забрали. Даже нижнее белье. Не тронули только деньги. Взамен выдали больничный халат пятьдесят шестого размера, а тапочки сорок третьего. Одежду, сказали, может привезем, а, может, и нет, навряд ли она поддастся "чистке". В таком виде я и появилась перед ним. Испугался: "Батюшки, что с тобой?"...