Dwie wojowniczki [Le due guerriere - pl]

Dom był dość stary i zapuszczony. Okiennice miał połamane, a między kamieniami w wielu miejscach widniały szpary. Mógł wydawać się niezamieszkany.

Na progu nikt na nich nie czekał. Miejsce to wydawało się niegościnne i Dubhe zatrzymała się przed wejściem.

— No co? — spytał Lonerin zdenerwowany.

Dziewczyna potrząsnęła głową i zdecydowała się na wejście.

Przeszli pod ostrym spojrzeniem Oarfa i znaleźli się przed przymkniętymi drzwiami.

— Czy można?

Dotarł do nich tylko odgłos kulejących kroków.

Lonerin wszedł, a Dubhe za nim.

Wnętrze było co najmniej w tak samo złym stanie, jak obejście. Wyposażenie przedstawiało się bardzo skromnie: para krzeseł, kamienne palenisko, kredens i stół. Na ziemi leżały rozrzucone księgi i kartki, czasami pokryte dziwnymi symbolami, którym Lonerin przyjrzał się z osłupieniem. Wszędzie królował kurz razem z chwytającą za gardło wonią pleśni.

Sennar stał przy stole i starał się zrobić na nim miejsce, odsuwając całkowicie go przykrywające książki. Poruszał się z trudem i powłóczył nogą, jak gdyby była bezwładna.

Kiedy zwolnił wystarczająco dużo miejsca, usiadł w milczeniu.

Wcale nie był taki, jakim wyobrażała go sobie Dubhe. Jego twarz, prawie całkiem zakryta włosami i brodą, była jedną wielką plątaniną zmarszczek, na której tle wyróżniały się żywe, jasnoniebieskie oczy. Dłonie były zniszczone, wysuszone, sczerniałe nie wiadomo od czego i drżały w sposób dość wyraźny. Był to starzec, nic więcej, obraz bardzo daleki od postaci młodego bohatera, o którym czytała w książkach.

— A więc?

Lonerin oprzytomniał. On też wydawał się w jakiś sposób poruszony i dalej trzymał wzrok utkwiony w leżących na ziemi pergaminach.

Sennar podążył za jego wzrokiem.

— Jesteś członkiem Rady?

Chłopak potrząsnął głową.

— Jestem uczniem obecnego członka Rady z Krainy Morza.

— To dlaczego jesteś taki zgorszony moimi księgami o zakazanych formułach?

Lonerin zaczerwienił się gwałtownie.

— Jestem pewien, że ty też studiowałeś zakazaną magię, a może i nawet jej używałeś.

Młodzieniec wzdrygnął się, a Sennar uśmiechnął się złośliwie.

— Jasne, że jej użyłeś, i to jeszcze jak…

Omiótł ich spojrzeniem, które wcale nie było przyjazne.

— Streszczajmy się. Im wcześniej sobie pójdziecie, tym lepiej. Co macie mi do powiedzenia?

Lonerin starał się odzyskać panowanie nad sobą, wziął krzesło i usiadł przed czarodziejem. Dubhe zrobiła to samo.

Chłopak odchrząknął i zaczął swoją opowieść. Musiał wcześniej długo myśleć o tym, co powiedzieć i jak, bo przemawiał tak, jak gdyby czytał. A jednak był czerwony jak pomidor i cała pewność siebie, jaką zazwyczaj okazywał, mówiąc publicznie, gdzieś się rozwiała. Połykał słowa, przerywał, tracił wątek.

Sennar siedział i słuchał z dłonią opartą na policzku. Mierzył go zarozumiałym wzrokiem, przesuwając zimne oczy po każdym centymetrze jego ciała. Wydawał się wręcz rozbawiony jego zawstydzeniem i nie robił nic, żeby go uspokoić. Jeżeli chodzi o Dubhe, co jakiś czas rzucał na nią ukradkowe spojrzenie. Koszula, którą dali jej Huve, pozostawiała dobrze na widoku symbol pieczęci na jej ramieniu.

— Przychodzicie z wioski Ghuara? — spytał nagle i spojrzał na Dubhe.

Lonerin zatrzymał się w połowie opowieści o osobie Dohora i o tym, jak doszedł do władzy.

— Przychodzimy z wioski Huve, to oni pokazali nam drogę do waszego domu — pospieszył z odpowiedzią.

Sennar znowu zacisnął oczy, a jasna blizna, którą miał na policzku, stała się wyraźniejsza. Cały czas przyglądał się Dubhe.

— Najwyraźniej Ghuar postanowił złamać naszą niepisaną umowę.

— Nie, to my nalegaliśmy, a on uwierzył, że mamy dobre powody.

Tak, jakby nic nie powiedziała. Sennar znowu odwrócił się do Lonerina.

— Nie musisz przytaczać mi historii Świata Wynurzonego od momentu, kiedy odszedłem. Ido pisał do mnie przez te wszystkie lata, a zresztą nawet gdyby tego nie zrobił, i tak już bym wszystko wiedział. To takie banalne, ten cały Świat Wynurzony, takie powtarzalne… Czy nazywa się Dohor, czy Tyran, i pochodzi z Krainy Nocy czy Ognia, to nie ma znaczenia. Zawsze w którymś momencie ktoś się pojawia i pokój znika. Świat Wynurzony zawsze stoi na krawędzi wojny, zostaje zniszczony, a potem powstaje z popiołów, tylko po to, aby przygotować się na nadejście nowego nieszczęścia. Aż pewnego dnia skończy w krwi, w rzezi, bo do tego dąży od czasu swojego powstania.

Lonerin milczał przez kilka chwil.

Dubhe przeniosła spojrzenie z Lonerina na Sennara i z powrotem.