Powersat — satelita energetyczny [Powersat - pl]

Restauracja okazała się orientalną knajpą o nazwie Istanbul West. Dan pomyślał, że wygląda jak wyobrażenie bliskowschodniej jadłodajni w wykonaniu hollywoodzkiego magnata: spiczaste łuki zdobione delikatnymi malowidłami, kelnerzy w pantalonach i aksamitnych kamizelkach, wszędzie porozrzucane kolorowe poduszki. Przynajmniej stoły są normalnej wysokości, zauważył Dan, gdy kelner prowadził go przez wielką, bogato zdobioną salę jadalną. Al-Baszyra jeszcze nie było. Dan przypomniał sobie, że Arabowie są znani z tego, że nie przejmują się specjalnie punktualnością. Uświadomił sobie także, że spóźnianie się na spotkania to demonstracja przewagi. Na pierwszym spotkaniu al-Baszyr był idealnie punktualny.

Dan usiadł więc przy stoliku. Znajdował się on tuż przy parkiecie do tańca. Była tam mała scena, na której trzech muzyków rozkładało instrumenty: gitarę, klarnet, bębny. W zasięgu wzroku nie było żadnych wzmacniaczy. Dan poczuł radość z tego.

W menu były zwykłe steki i kotlety, na drugiej stronie — jakieś bardziej egzotyczne dania o nazwach, których Dan nie znał. Podszedł kelner: oczywiście, miał na sobie buty z zakręconymi noskami. Dan poprosił o amontillado. Kelner, mówiący z ciężkim południowym akcentem, wyraził zdziwienie. Dan zamówił więc Jacka Danielsa z wodą i to kelner zrozumiał.

Ciekawe, jak długo będę musiał czekać na al-Baszyra. pomyślał Dan, sącząc drinka. Tercet tymczasem stroił instrumenty.

Następnie klarnecista ogłosił, że pierwszą orientalną tancerką będzie Yasmin, cudowna Libanka.

Dan pomyślał, że wygląda bardziej na dziewczę z Teksasu niż z Libanu: z burzą rudych włosów, w wyszywanym cekinami staniku. Kiedy jednak zaczęła tańczyć, Dan przestał się przejmować tym, kiedy al-Baszyr się pojawi.

Przyszedł tuż po tym, jak Yasmin skończyła tańczyć; faceci stłoczeni przy barze klaskali, wrzeszczeli i gwizdali.

— Bardzo przepraszam za spóźnienie — rzekł al-Baszyr. siadając przy stole. Dan pomyślał, że wcale nie wygląda na człowieka, któremu jest przykro; uśmiechał się jak najedzony kot.

— Nie szkodzi — odparł gładko Dan. — Nie nudziłem się przy tej tancerce.

— Ach, tak, tancerki. I tak zostawiają najlepsze na koniec.

Al-Baszyr najwyraźniej nie spieszył się z przekazywaniem dobrych wiadomości, więc Dan zaczął go wypytywać o bliskowschodnie pozycje z menu. W końcu, otrzymawszy od Tunezyjczyka kilka wskazówek, zamówił kebab z kuskusem.

Gdy potrawy pojawiły się na stole, Dan zaśmiał się.

— Miejscowi nazwaliby to po prostu szaszłykiem z grilla. Al-Baszyr uśmiechnął się sztywno.

— Miej scowi nie potrafiliby docenić tych przypraw i sosów. Gustują w surowych stekach i cienkim piwie.

Dan przytaknął, właściwie się z tym zgadzał.

Gdy jedli potrawy i nasączony miodem deser, al-Baszyr nie kwapił się do rozmawiania o interesach. Przyglądali się tancerkom, wymieniali uwagi o jedzeniu i sączyli herbatę z przyprawami. Dan rozpoznał grę, którą zapoczątkował al-Baszyr: czeka, aż ja zrobię pierwszy ruch i spytam go, jakie ma dla mnie wieści. Ale możesz sobie czekać, ile chcesz, przyjacielu.

Wreszcie kapela przestała grać. Al-Baszyr osuszył usta serwetką, po czym nachylił się w stronę Dana, tak blisko, że ten poczuł zapach jego przesyconej cynamonem wody kołoń-skiej.

— Mam dla pana dobre nowiny.

— Tak pan mówił przez telefon — odparł Dan.

— Przekonałem Garrisona, żeby zgodził się na pańskie warunki. Tricontinental pożyczy panu pieniądze, bez wykupywania udziałów.