W Żywe Oczy
- Автор: Сигел Джеймс
- Язык: польский
- Жанр: Триллеры
Электронная книга - «W Żywe Oczy». Краткое содержание книги:
Littleton Flats leżało poniżej poziomu morza bezpośrednio na drodze płynącej wody. Przestało istnieć. Liczbę ofiar ustalono na osiemset dziewięćdziesiąt dwie, poprawiając ją z ośmiuset dziewięćdziesięciu trzech po tym, jak w dole rzeki znaleziono żywą trzyletnią dziewczynkę.
Dowiedziałem się o tym, przeglądając mikrofilmy w „Littleton Journal” wkrótce po tym, jak Hinch mnie zatrudnił, ale zanim jeszcze dostałem coś konkretnego do roboty. To, że stare numery były wciąż na mikrofilmach, a nie na dyskach komputerowych, boleśnie mi uświadomiło, że nie gram już w pierwszej lidze.
Wiele osób w miasteczku znało kogoś, kto znał kogoś, kto zginął w Tamtej Katastrofie. Nic dziwnego, że był to dla nich bolesny temat, o czym przekonałem się później, próbując zainteresować Hincha artykułem retrospektywnym z okazji pięćdziesiątej rocznicy wydarzenia.
– Już tego próbowaliśmy – powiedział. – W każdym razie twój poprzednik próbował.
Mój poprzednik nazywał się John Wren. Wiedziałem o tym, ponieważ odziedziczyłem nie tylko jego biurko; wynajmował również przede mną ten sam dom. Najwyraźniej był kimś w rodzaju chomika: znalazłem w domu stare rachunki za telefon i kablówkę, zaadresowane do Johna Wrena koperty po przesyłkach z Amazon.com, poupychane w różnych miejscach kartki zabazgrane częściowo tylko czytelnymi notatkami diabli wiedzą na jaki temat. Natknąłem się też na coś, nad czym pracował: historię pechowego, zdezorientowanego weterana wojny wietnamskiej, który pewnego dnia zabłąkał się do Littleton i zasnął w miejskiej altanie. Tytuł brzmiał: Kim jest Eddie Bronson?
Wyglądało na to, że Wren pisał go z myślą o jakiejś lokalnej nagrodzie dziennikarskiej. Nie zdobył jej. Pierwszego dnia w pracy przywitała mnie lista zatytułowana Zasady Wrena przyklejona taśmą klejącą wewnątrz biurka. „Zasada numer jeden: dla pewności kopiuj notatki. Zasada numer dwa: na wszelki wypadek przepisuj nagrania z taśm!”
Norma uważała, że Wren, przeszczepiony do Littleton z Minnesoty, zapadł na ciężki przypadek pustynnej demencji – syndrom Santa Ana – albo atak małomiasteczkowych lęków, dziwne zaburzenie osobowości czasem dopadające ludzi, którzy utknęli na kalifornijskiej pustyni w samym środku nigdzie. Wyjechał potem, łowić pstrągi gdzieś w pobliżu granicy z Oregonem. Albo w przerębli na jeziorze Michigan. Albo szukać złota w Jukonie. Szczegóły były owiane tajemnicą…”
Bohater „W żywe oczy” Tom Valle był wschodzącą gwiazdą amerykańskich mediów. Jego kariera została zniszczona przez skandal, który wybuchł po ujawnieniu, że w swoich artykułach notorycznie rozmijał się z prawdą, fabrykował fakty. Wiele jego „demaskatorskich” tekstów okazało się plagiatami.
Swoje winy wobec dziennikarstwa Tom odkupuje w niewielkiej redakcji na kalifornijskiej pustyni. Tutaj natrafia na ślad prawdziwej afery. 50 lat wcześniej w katastrofie tamy zginęły 893 osoby. Lecz czy ta historia wydarzyła się naprawdę? Czy może rozgrywa się jedynie w głowie głównego bohatera?
Przez tę przewrotną intrygę niezwykle konsekwentnie przeprowadzi nas James Siegel, autor bestsellerowych „Wykolejonego” i „W matni”, na co dzień dyrektor kreatywny nowojorskiego oddziału agencji reklamowej BBDO.
Czy ta historia wydarzyła się naprawdę? Kto stoi za aferą? Dziennikarz? Czy może amerykański rząd? Te pytania towarzyszą nam od samego początku lektury nowej powieści Jamesa Siegla „W żywe oczy”, która właśnie ukazała się nakładem Wydawnictwa Otwartego.
Siegel opowiada historię dziennikarza na tropie skrywanej przez amerykański rząd afery atomowej. Gdyby nie fakt, że pierwowzorem bohatera stał się Jayson Blair – reporter, który zachwiał wiarygodnością New York Timesa była by to zapewne tylko kolejna dziennikarska powieść sensacyjna… Tymczasem lektura „W żywe oczy” sprawia, że uważneiej słuchamy tego, co mówią nam politycy i dziennikarze.
Musiał trochę kłamać. Udawać, że wie więcej, niż wiedział w rzeczywistości. Jak gdyby we wszystko został wtajemniczony. Odebrałem mu całą przyjemność pławienia się w blasku niesławy z powodu znajomości ze mną.
– Mówiłem ci, pisałem nekrolog.
– Tak? Może powinieneś zacząć od własnego, skoro już się do tego wziąłeś.
– A to dlaczego?
– Był u mnie szeryf. Przesłuchiwał mnie.
– Tak?
– Tak? Czy to wszystko, co masz do powiedzenia? Tak? Cholera, gdybym wiedział, że jesteś takim desperatem, spędzałbym z tobą więcej czasu.
– Co mu powiedziałeś?
– Że grasz w kręgle jak ostatnia ciota. I że następna cizia, którą dorwiesz, będzie twoją pierwszą. Co ty na to?
– Brzmi dość trafnie. Czy szeryfowi się to podobało?
– On chyba nie ma poczucia humoru.
– Nie.
– Powiesz mi w końcu, co się dzieje? Czy dowiem się dopiero z pieprzonego „Littleton Journal”?
– To zależy.
– Tak? A od czego?
– Czy mi pomożesz.
– Czy pomogę ci w czym?
– Dowiedzieć się, co się dzieje.
– Hę? Jestem trochę nietrzeźwy, ale nie ułatwiasz mi sprawy.
– Kilka lat temu kładłeś u Wrena suche tynki.
– Suche tynki? Nie.
– Widziałem rachunek.
– Widziałeś rachunek. Dobra, to nie znaczy, że to zrobiłem.
– Gdzie je miałeś położyć?
– Gdzie? W piwnicy.
– Dlaczego? Co było w tej piwnicy? Trzeba było coś naprawić?
– Właściwie to tak. Jakąś cholerną dziurę.
– Za pięćset dolarów?
– Hej, to była cena wyjściowa, mogłem coś opuścić, człowieku. Poza tym chciał umocnić ścianę.
– Dlaczego?
– Co dlaczego?
– Dlaczego chciał umocnić ścianę w piwnicy?
– Nie wiem. Powiedział, że izolacja jest gówniana. I że musi się zabezpieczyć przed powodzią.
– Przed powodzią? W Littleton?
– Hej, co to za ton? Czy mówienie facetowi, że ma świra, należało do moich obowiązków? Nie zamknął się przypadkiem kiedyś w redakcji czy coś?
– Czy coś. Tak ci powiedział, to jego słowa? Muszę się zabezpieczyć przed powodzią?
– Tak.
– I nie wykonałeś zlecenia?
– Eee…
– Dlaczego?
– Nie wiem.
– Nie wiesz? Co to ma znaczyć?
– To znaczy, że nie wiem. Że zapomniałem.
– Kiedy cię o to poprosił? Przypadkiem nie wtedy, kiedy zamknął się w redakcji?
– Taak.
– Więc kiedy miałeś zacząć?
Seth westchnął.
– Wspominał, że może wyjedzie. I że jeżeli nie odezwie się do mnie w ciągu dwóch tygodni, to mam po prostu zaczynać.
– Więc zapłacił ci z góry?
Wprawdzie trudno w to uwierzyć, ale można wyczuć przez telefon, jak ktoś się czerwieni.
– Yyy… tak.
– I nie odezwał się do ciebie w ciągu dwóch tygodni? Nie odezwał się do ciebie nigdy więcej?
– Nie, chyba nie.
– Ale nie wykonałeś swojej roboty. Dlaczego?
– Widocznie zapomniałem.
– Jasne. Zapomniałeś. Pieniądze już wydałeś, więc po co miałbyś na nie pracować? On miał świra, nikt by się nie dowiedział.
– Pozwij mnie. Jestem tylko człowiekiem.
– Niby tak.
– Hej, słyszałeś kiedyś o rzucaniu kamieniem, amigo?
Był tu przez cały czas.
Patrzyłem dokładnie w to miejsce, gdy zszedłem na dół śladami hydraulika.
Zobaczyłem dziurę w ścianie, kiedy odsunąłem książkę.
Tę z gipsowym kurzem na obwolucie.
Hiroszima.
Myślałem, że dziurę w ścianie zrobił hydraulik, ale to nie był on.
Tylko Wren.
Tej nocy, której wyjechał, żeby zaszyć się nad jeziorem.
Przed wyjazdem ukrył artykuł.
Zajrzałem do dziury i zobaczyłem to, co zwykle widzi się po drugiej stronie gipsowej płyty w tej okolicy. To samo, co z
pewnością zobaczył hydraulik i odszedł z niczym – podobnie jak ja, kiedy byłem tu ostatnim razem.
Izolację z gazet. Jest tania i wszędzie jej pełno, a zważywszy, że w środku kalifornijskiej pustyni na ogół nie trzeba się obawiać śnieżycy, spokojnie zdaje egzamin.
Tylko że ta izolacja nie była tania. Ta izolacja była absurdalnie droga.
Wren zapłacił za nią życiem.
Odsunąłem książki.
Wsadziłem głowę do dziury i delikatnie, powoli wyciągnąłem stamtąd zmiętą gazetę.
Pierwszą stronę „Littleton Journal”.
Całe mnóstwo pierwszych stron. Ściana była nimi wypchana.
Numer w prawym górnym rogu wciąż był doskonale widoczny.
7513.
Ten, którego brakowało w archiwach.
Wydanie z Kim jest Eddie Bronson? miało numer 7512.
Kolejny numer, z recenzją filmu Harry Potter i kamień filozoficzny oraz relacją z ostatniego spotkania towarzystwa patriotycznego, oznaczono jako 7514.
Jeden numer pominięto.
To właśnie odkryłem, przeglądając archiwum.
Jak to się stało?
Bardzo prosto.
Brakujący numer powstał tamtej nocy, gdy Wren zamknął się w redakcji. Pierwsza strona. Właśnie ta. Tym się wtedy zajmował. Nie załamał się. Nie wył do księżyca. Wył z powodu niesprawiedliwości. Próbował wydobyć prawdę na światło dzienne. Zanim sam zapadnie się pod ziemię.
Nie zdążył zachować pliku, ale komputer automatycznie nadał mu numer i kiedy następne wydanie poszło do druku,
miało numer o jeden wyższy, niż powinno. Nikt tego nie zauważył, bo nikt nie sprawdzał.
Nieznana katastrofa atomowa Ameryki.
Czołówka numeru, który się nigdy nie ukazał.
Siedmiocentymetrowa czcionka.
Czerwony druk.
I nie tylko. Były też ilustracje
Schematyczny rysunek. Diagram.
Cholerny projekt.
Rysunek był wyblakły i pokreślony, ale nawet kompletny ignorant zorientowałby się, co na nim jest.
Rdzeń. Pręty paliwowe. Osłony.
Prawdziwy projekt. W przeciwieństwie do tych fałszywych, o których tak głośno było podczas procesu inżyniera Lloyda Steinera.
Tak, Anno, twój ojciec jednak dał coś Wrenowi.
Coś, co przechowywał przez wszystkie te lata. Może to miał być rodzaj spadku, dzięki któremu mogłabyś się dowiedzieć, kim był naprawdę. Że nie był winny. Nie tego, co mu zarzucano. Nie bardziej niż którykolwiek z ludzi, którzy pracowali przy budowie reaktora jądrowego na pustyni i nie puścili pary z ust, kiedy wyleciał w powietrze.
Zasada Wrena numer jeden.
„Dla pewności kopiuj notatki”.
Skopiował.
„Prędzej czy później – powiedział Annie – ktoś wydobędzie tekst na światło dzienne”.
Dosłownie.
Niestety, zrobił jeden błąd.
Powierzył tę misję Sethowi Bishopowi.
Sethowi, który – jeśli Wren nie odezwie się przez dwa tygodnie – miał wydrzeć ze ściany dwieście pierwszych stron „Littleton Journal” i nawet przy swoim ograniczonym intelekcie
zrozumieć, że ktoś powinien je zobaczyć. Że ten tytuł krzyczał o krwawej zbrodni.
Tylko że Seth wyznawał credo nałogowego palacza trawki. Nie ma sensu wykonywać pracy, za którą dostało się już wynagrodzenie. Bez wątpienia przepuścił je na pierwszorzędne skręty i sześciopaki piwa.
Wyjeżdżając z Littleton, usłyszałem sygnał jadącego w przeciwnym kierunku radiowozu.
Jak się domyślałem, to szeryf spieszył dokonać aresztowania. Po przyłapaniu sprawcy z bronią w ręku.
Zastanie pusty dom i pustą szufladę.
Przed wyjazdem na drogę numer czterdzieści pięć zatrzymałem się na chwilę.
Pani Weitz otworzyła drzwi i stała w nich, nie ruszając z miejsca swoich stu czterdziestu kilogramów.
– Czy zastałem Sama? – zapytałem.
Odniosłem wrażenie, że już miała skłamać, kiedy z kuchni dobiegł głos jej męża, pytającego, gdzie się podziały te cholerne ciasteczka. W tej sytuacji kobiecie nie pozostało nic innego, jak tylko wpuścić mnie do środka.