І радасць i боль
- Автор: Грахоўскі Сяргей
- Год: 1988
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 5-340-00370-1
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «І радасць i боль». Краткое содержание книги:
Книгу составили написанные в последнее время исповедально-автобиографические произведения, проникнутые заботой о перестройке сознания и души человека. Они печатались в журналах «Полымя», «Беларусь», «Маладосць», в газете «Літаратура i мастацтва».
Перейти на страницу:
Галёкаюць, крычаць, страляюць,
Бягуць лавіць уцекача,
А хлопцы ціха разважаюць:
«Калі няшчаснага спаймаюць,
Улепяць «вышку» згарача».
Кастры у змроку дагарэлі,
А ты на ветры скавычы.
Відаць, з адчаю ачмурэлі
Ці звар'яцелі ўцекачы.
A колькі ix? Што за прапажа?
I хто падаўся ў белы свет?
Пра гэта нам ніхто не скажа,
Бо гэта тайна i сакрэт.
Але куды ўцячэш у лютым?
Відаць, здурэў, калі пабег,
Галодны i амаль разуты,
Калі вышэй папружкі снег.
Мы ўсе заходзімся да ночы
I лапцямі чачотку б'ём...
Аўчарка рвецца i якоча,
Папружку цягне ў буралом.
Няўжо знайшлі? Ці не зашыўся,
Каб ноччу ўрэзаць лататы,
Але дзівак, відаць, забыўся,—
Куды ні сунешся,— пасты.
Яны i ў лесе, i на полі,
На вышцы i каля кастра...
Як нас ахоўваюць, ніколі
Так не ахоўвалі цара.
Тваё засведчана аблічча
На картцы ў профіль i анфас,
Цябе, нібы каштоўнасць, лічаць
На дзень, бывае, дзесяць раз.
Калі храпуць на голых нарах
На ўсе лады i галасы,
Ізноў падлічваюць па парах
Галовы, пяты i насы...
Да нар прыпнутага папружкай
Дні па чатыры мерцвяка
Хавалі часам пад дзяружкай
Сабе для лішняга пайка.
«Сюды!» На кліч сабакавода,
Грузаючы, па хмызняках
Ужо спяшаецца падвода
З лекпомам у старых пімах.
Гадаюць хлопцы: «Зацкавалі.
Знявечылі, а можа, горш.
Вось так не аднаго спісалі
Hi за панюшку, ні за грош».
Рассунуў конь дугою вецце,
Атросшы іней з галавы,
«Калі прыбыў памочнік смерці,
Дык, значыць, уцякач жывы.
Хоць бы хутчэй яго прывезлі»,
I хлопцы лаюцца усмак,
Бо кішкі да кішок прымерзлі
I заігралі кракавяк.
Вязуць! Няма, выходзіць, страты.
Ён без наколак i прыкмет,
Сягоння спісаны з брыгады
У лепшы бесканвойны свет.
Ён паўтары адолеў нормы.
Hi ў чым яго не дакарай,
I ўсё ж, нібыта збіты штормам,
Падаўся ў пекла або ў рай.
Ну, вось i ўсё. Адбой канвою,
Настылі пілы на плячах,
I конь з панылай галавою
Павёз у зону «ўцекача».
...Ну, i трывушчы ж мы народ!
За што? За нечыю памылку
Адбухалі па дзесяць год
I трапілі «навечна» ў ссылку.
Перейти на страницу: