Куля для прэзідэнта
- Автор: Падгол Уладзімір
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Жанр: Политические детективы
Электронная книга - «Куля для прэзідэнта». Краткое содержание книги:
Выліваха падумаў: “Відаць, каб распазнаць шклоўскага ідала, трэба чакаць ад яго слоў пра ствол, слуп, вэртыкаль. А вакол яго мусіць быць шмат ідальчыкаў”.
Лявон папрасіў кнігу пра Шклоў, Яму далі «Запіскі» Энгельгарда Л. Н. М., 1867, дзе на старонках 29, 35 Лявон прачытаў:
"Шклоў быў напоўнены самымі рознымі людзьмі -- шулерамі, авантурыстамі ўсякага роду, чужаземцамі… словам, усякім збродам і валацугамі. Калі імператрыцы трэба было адшукаць якога злачынцу, то яна звычайна загадвала паглядзець, ці няма его ў Шклове”.
Побач з Лявонам у сьне круцілася Кашчавая. І ў яме паміж ім і дзяўчынай уточвалася, і камаром абарочвалася, за азадкі іх злосна кусаючы. І, зьнясіленая, ад відовішча, глядзела і пакутавала вушы заткнуўшы ад стогнаў шчасьлівых.
А тое, што перажыў Лявон у сьне, шмат стагодзьдзяў таму адбывалася ў розных кутках краіны. І кожны раз на вечавым судзе нябачным пракурорам прысутнічала Кашчавая. Тады большасьць судоў яна прайграла. За ськінутых і разьбітых ідалаў збольшага не забівалі сваіх суродзічаў, а саджалі ў ямы. Шмат волатаў з таго нарадзілася, а Сьмерць помстай поўнілася і зайздрасьцю да беларусачак, чыі душы з каханьнем парадніліся.
Той час, калі ськідвалі ідалаў, але покуль не палюбілі Хрыста быў вясною каханьня беларускіх душаў. Жанчыны сталі відушчымі да мужчынскае моцы. І ў мужчынах годнасьць абудзілася. Як вясною палка, ўторкнутая ў зямлю ажывае, лісьцём, так і Кашчавая ў той час набыла жаноцкасьць. Як прычараваў ее нехта. Вядома, што зайздрасьць зьмяняе людзей и нават характар Багоў. Так і Сьмерць уцелелася.
Ды напаткала Кашчавая на Гервасія Выліваху – Лявонавага бацьку і закахалася. Не забрала яго жыцьцё, а, вар'яцеючы ад шчасьця, вярнула.
Яе радасьць зьмешвалася з пакутаю, як муштарда з цукрам, бо адорваць жыцьцём было насуперак яе натуры. Адным супакойвала сябе, што і ў падарунак аддала жыцьцё Гервасію, і так, каб потым назаўжды любага сабе забраць.
Так Сьмерць упершыню пайшла супраць Боскай наканаванасьці. І чакалі Кашчавую адмысловыя выпрабаваньні.
Але на ўсё воля Ўсявышняга. Толькі ён адорвае каханьнем, ці ім жа карае, альбо выпрабоўвае… І ў Боскай абранасьці адоранага каханьнем найвялікшая таямніца.
А вось у пачатку каханьня ніякай таямніцы няма. Ён з трэньня. Сьмерць доўга церлася аб раўнадушны час, абыякавую прастору, пераводзячы душы з гэтага сьвету на той. Церлася аб халодныя чалавечыя душы, лядашчыя ад страху невядомасьці. І раптам адчула цяпло Вылівахавай душы. Матыліхай да яе прытулілася, а душа і страху не зазнала, і ледзяным потам не пакрылася. Наадварот у ёй прага ды жыцьця полымям шуганула, іскры каханьня зоркамі неба расквецілі і так Сьмерць апалілі, што і ў ейнай душы каханьне полымям выбухнула.
Кашчавая заляцалася да Гервасія, а той шабляй сек яе шкілеты, прывід сьмяротны адганяючы. Час ляцеў і Гервасій раптам некуды зьнік. Кашчавая шалела ад невядомасьці і неспатоленасьці сваёй пустой душы. Шукала сьляды каханага, за людзьмі віжуючы, падслухоўваючы, што пра яго казалі. Але чула адно: «Бог яго прыбраў…».
Ад Гервасія Вылівахі застаўся сын -- Лявон. Кашчавая напачатку лютавала, што не яна нарадзіла ад Гервасія таго сына і ў лютасьці шмат немаўлят прыбрала. Аднойчы нават над Лявонам рукі занесла, а потым схамянулася, а калі час прайшоў, лаяла сябе і любавалася гожым хлопцам.
Менавіта ён Лявон сядзеў у чытальнай зале, чытаючы пра бацьку ў «Ладзьзі роспачы» Караткевіча, і пра сьмерць ўзгадваў. Але да чытальні столькі ўсяго адбылося, што ў гэта немагчыма паверыць нармальнаму, але ж хто з нармальных чытае?
Лявон у бацьку пайшоў. Статны, прыгожы ды зух, якіх сьвет не бачыў. Калі пасталеў, у Кашчавай каханьне рэшту розуму выпаліла. У ім зьмяшаліся, настоены чаканьнем стылы поцяг да Лявонавага бацькі і разбуялая прага да сынавага цела.
А Лявон мясцовую прыгажуню пакахаў. Забрала Сьмерць Лявонаву любую. Адпомсьціла ёй за Лявонава каханьне. Забрала да сябе і служыць загадала. Пасылала былую прыгажуню па хлопцаў. Тыя жахаліся, пужаліся, прыгажуня-спачвараная пакутавала, а Кашчавая выскалялася.
А прыгажунін шкілет сабе ўзяла і хадзіла ў ім, носячы пустую душу і трызненьні, што Лявон яе ў абдымках так моцна сьціскае, быццам да гэтых костак дастаць хоча й сакрэт каханьня менавіта ў іх.
Выліваха жыў тым болем, цяжка жыў. Пакуты ўпрыгожылі яго сівізной і мужнасьцю. Сьмерці не баяўся--наадварот, у бітвах толькі й шукаў яе. Але нешта не давала Лявону загінуць. Ці сама Кашчавая не хацела яго браць мёртвым, ці нейкая невядомая сіла бараніла Лявона, а можа, нават, апекваўся Бог – покуль невядома.