Tajemnica Kaszlącego Smoka

– To zwykła zabawka – powiedział Jupiter. Wyciągnął rękę i dotknął ptaka. – Zrobiona zdaje się z plastyku i drucianej siatki dla kurczaków!

– O, kurczę! – sieknął z rozgoryczeniem Pete.

Z mrocznego wnętrza domu doszedł ich szaleńczy, upiorny śmiech. Jednocześnie nad głowami chłopców rozbłysły światła.

W pewnym oddaleniu zobaczyli wysokiego, szczupłego mężczyznę w ciemnym kombinezonie. Miał krótko obcięte, miedzianorude włosy.

– Witajcie w Zamku Tajemnic – powiedział mężczyzna głębokim, grobowym głosem.

A potem przykucnął, najzupełniej dosłownie zwijając się ze śmiechu. W końcu z jego gardła zaczęły dobywać się nerwowe spazmy, przypominające kaszel.

– Nie ulega wątpliwości, że facet ma fantastyczne poczucie humoru – mruknął Pete.

Wysoki rudzielec powoli wyprostował się. W jego wilgotnych od łez oczach tańczyły wesołe iskierki.

– Arthur Shelby, do usług. Może lepiej zabiorę tego ptaka, zanim was podziobie.

Chłopcy zaczęli się niezdarnie podnosić z podłogi. Mężczyzna podszedł do ptaka i odczepił przytrzymujące go druciki. Jupiter podniósł oczy do sufitu i uśmiechnął się.

– Ten ptaszek jeździ po linkach, poprowadzonych pod sufitem – powiedział. – Całkiem jak elektryczna kolejka linowa.

Bob i Pete przeciągnęli wzrokiem po widocznych na tle powały przewodach.

– Co do mnie, to wolę elektryczne kolejki – stwierdził Pete. – Przynajmniej się ich nie boję.

Pan Shelby uśmiechnął się szeroko.

– Daliście się nabrać, no nie? Przepraszam was za ten żarcik. Ale takie zwariowane konstrukcje to moja specjalność I hobby. – Przy ostatnich słowach obrócił się trochę, wskazując pokój za swymi plecami. Oczom chłopców ukazał się duży warsztat, zapełniony narzędziami i różnego rodzaju materiałami.

Pan Shelby postawił ptaka na stole przystosowanym do hobbystycznych robót.

– Co was tu sprowadza? – zapytał normalnym już, lekko tylko ochrypłym głosem.

Jupiter wręczył mu firmową wizytówkę.

– To może wyjaśni cel naszej wizyty – powiedział. – Lubimy wyjaśniać różne tajemnice.

Pan Shelby obejrzał kartę, nie komentując jednak widocznych na niej znaków zapytania. Potem zwrócił ją z uśmiechem.

– Przypuszczam, że tajemnice to nic innego, jak zaginione w okolicy pieski. Zgadza się?

– Kiedy poznamy wszystkie fakty związane z tą sprawą – powiedział z namysłem Jupiter – może się okazać, że chodzi o jedną tylko tajemnicę. Próbujemy pomóc panu Allenowi w odnalezieniu jego irlandzkiego setera. Ale mam wrażenie, że to zniknięcie ma jakiś związek z zaginięciem wszystkich pozostałych psów w tym mieście.

– Możliwe – stwierdził pan Shelby. – Nie utrzymuję zbyt bliskich kontaktów z sąsiadami, ale słyszałem o tym w wiadomościach. Allen ostatnio gdzieś wyjeżdżał i o jego powrocie dowiedziałem się dopiero wtedy, gdy doszła mnie wiadomość o tym, że zaginął także jego Korsarz. Mam nadzieję, że zdołacie go odnaleźć.

– Takie jest nasze zadanie – odparł Jupiter. – Może jednak będą nam potrzebne jakieś informacje. Pomyślałem, że mogłyby nam pomóc rozmowy z sąsiadami pana Allena. Przed chwilą byliśmy u pana Cartera, po drugiej stronie ulicy. Czy pan go zna?

Arthur Shelby uśmiechnął się.

– Któż by go nie znał? Ja zwracam uwagę rudymi włosami, za to pan Carter znany jest ze swojej gniewliwości. Przypuszczam, że pokazał wam tę wielką strzelbę?

Jupiter wzruszył ramionami.

– Próbował odstraszyć nas od siebie. Kiedy celował do nas, strzelba była na szczęście zabezpieczona. Powiedział nam, że okoliczne psy ustawicznie naruszają teren jego posesji. Dał nam do zrozumienia, że ich nienawidzi.

Pan Shelby uśmiechnął się szeroko.

– Carter nienawidzi wszystkiego i wszystkich.

– Pan też straszy ludzi, tyle że całkiem inaczej – odezwał się nagle Pete. – Po co właściwie zainstalował pan koło domu wszystkie te sprytne urządzenia?

Rudowłosy mężczyzna spojrzał na niego z rozbawieniem.

– Byłem zdumiony, kiedy zobaczyłem was przed drzwiami mego domu. Nie mam nic przeciwko innym ludziom, nienawidzę tylko tego ich naprzykrzania się. Wymyśliłem więc parę rzeczy, żeby trzymać z daleka wszystkich nudziarzy i domokrążców. Wy też się przestraszyliście, co?

– Sam pan wie najlepiej – mruknął Pete.

Shelby roześmiał się znowu.

– Z wykształcenia jestem inżynierem. A z zamiłowania wynalazcą-amatorem. Znajduję przyjemność w instalowaniu takich urządzonek. Ale nikomu nie robią one nic złego. No więc, chłopaki, w czym mogę wam być pomocny? – zapytał spoglądając na zegarek.

– W odnalezieniu tych psów – powiedział Jupiter. – Czy mógłby pan podsunąć nam coś, co naprowadziłoby nas na właściwy trop?