Merkury [Mercury - pl]

KONFRONTACJA

— To jakiś kompletny absurd! — krzyczał Danvers.

Molina stał w kajucie Danversa, zbyt wściekły, by usiąść.

Spacerował tam i z powrotem jak rozdrażnione zwierzę. Lara siedziała na jednym z wyściełanych krzeseł, Alexios przysiadł na drugim. Danvers siedział na sofie między nimi, wpatrując się z niedowierzaniem w dwa cienkie arkusze, które przyniósł Alexios.

— Mamy dowody — oznajmił Alexios, stukając palcem w wiadomość i fakturę.

— To kłamstwo, Victorze — rzekł Danvers. — Uwierz mi, to nie jest prawda.

— Zniszczyłeś mnie z premedytacją, Elliocie.

— Nie, ja…

— Dlaczego? — krzyknął Molina. — Dlaczego mi to zrobiłeś?

— Nic nie zrobiłem! — zawył Danvers z poczerwieniałą twarzą. — To stek bzdur. — Z rozpaczą zwrócił się do Lary. — Laro, ty mi wierzysz, prawda? Wiesz, że nie mógłbym tego zrobić. Nie mógłbym!

Lara patrzyła to na swojego męża, to na biskupa.

— Ktoś celowo zniszczył reputację Victora — rzekła, nie spuszczając wzroku z Alexiosa. — Bez względu na to, kto to zrobił, jego kariera leży w gruzach.

— Ale to nie ja! — jęknął Danvers.

— Nie ty? — warknął Molina. — Po tych wszystkich rozmowach, jakie odbyliśmy przez te lata, po tych wszystkich kłótniach…

— Dyskusjach! — poprawił go Danvers. — Filozoficznych dyskusjach.

— Nie przepadałeś za mną od chwili, gdy się dowiedziałeś, że korzystam z genomodyfikowanych wirusów przy budowie wieży! — rzucił Molina oskarżycielskim tonem. — Ty i twoi ludzie nienawidzicie wszystkiego, co się wiąże z nauką, prawda?

— Nie, to nie jest prawda — Danvers wyglądał na bliskiego łez.

Molina przestał chodzić po kajucie i spojrzał biskupowi w twarz.

— Kiedy ci powiedziałem, na czym polega moja praca przy wieży, natychmiast doniosłeś o tym swoim przełożonym w Nowej Moralności, tak?

— Oczywiście. To była ważna informacja.

— Więc w Ekwadorze byłeś szpiegiem. Posłali cię tam, żebyś szpiegował, a nie modlił się za nasze dusze.

— Victorze, proszę, uwierz mi…

— A teraz posłali cię na Merkurego, żebyś zniszczył moje dzieło, moją karierę. Zrujnowałeś mi życie, Elliocie! Równie dobrze mogłeś wziąć nóż i wbić mi go w serce!

Danvers ukrył twarz w dłoniach i zaczął coś bełkotać. Lara patrzyła na niego oczami pełnymi łez. Spojrzała na męża.

— Victorze, nie przypuszczam, żeby on to zrobił.

— W takim razie kto? — dopytywał się Molina. — Kto inny miałby powód?

Lara znów spojrzała uważnie na Alexiosa.

— Czy te informacje są pewne? Całkowicie?

Alexios zwalczył w sobie chęć, żeby odwrócić wzrok pod jej spojrzeniem. Odparł jednak gładko:

— Jak już stwierdził pan Molina, któż inny miałby powód, żeby zrobić mu coś takiego? Nowa Moralność musiała wziąć go na celownik całe lata temu, kiedy pracował przy kosmicznej wieży.

— I czekali aż tyle czasu, żeby go załatwić?

Alexios wzruszył ramionami.

— Najwyraźniej. Tak wynika z dowodów.