Zdążyć Przed Zmrokiem

Co mam zrobić, żebyście zrozumieli mnie i Cassie? Musiałbym was tam zabrać, oprowadzić każdą ze ścieżek naszej sekretnej geografii. Mówienie, że to niemożliwe, by kobieta i mężczyzna byli platonicznymi przyjaciółmi, jest banałem; wbrew wszelkim regułom udało nam się rzucić na stół pięć asów i uciec ze śmiechem. Była moją wakacyjną kuzynką z książek dla dzieci, uczącą bohatera pływać w jeziorze, nad którym unosi się chmara bzyczących muszek, tą, której się dokucza, wrzucając za strój kąpielowy kijanki, z którą po raz pierwszy się całuje na wrzosowiskach, by wiele lat później śmiać się z tego, zaciągając się potajemnie skrętem na zagraconym strychu babci. Malowała mi paznokcie, na złoto i przykazywała tak iść do pracy. Powiedziałem Quigleyowi, że uważa, iż stadion Croce Park powinno się zamienić w centrum handlowe, i obserwowałem, jak usiłuje zrozumieć jego oburzony bełkot. Przecięła opakowanie z nową podkładką pod myszkę i przyczepiła mi do koszuli część, na której było napisane: DOTKNIJ MNIE – POCZUJ RÓŻNICĘ, a ja nosiłem to przez pół dnia, zanim w końcu zauważyłem. Wychodziliśmy przez jej okno schodami pożarowymi i leżeliśmy na dachu dobudówki, która była poniżej, popijając zaimprowizowane koktajle, śpiewając piosenki Toma Waitsa i patrząc na gwiazdy, które wirowały nad naszymi głowami.

Historie, które lubię snuć w myślach, mają swoją wartość, ale przede wszystkim Cassie była moją partnerką. Mógłbym wam opowiadać o tym, jak sprawdzaliśmy pokój za pokojem, z pistoletami trzymanymi oburącz, wyciągniętymi na długość ramienia, w cichych domach, gdzie za każdymi drzwiami mógł się czaić uzbrojony podejrzany, albo o długich nocach, kiedy prowadziliśmy obserwację, siedzieliśmy w samochodzie ze zgaszonymi światłami, piliśmy czarną kawę z termosu i usiłowaliśmy grać w remika przy świetle latarni ulicznych. Kiedyś goniliśmy dwóch zbiegłych z miejsca przestępstwa amatorów przejażdżki kradzionymi autami, byliśmy na ich terenie – graffiti i zasypane śmieciami pustkowia migały za oknami, dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę, sto, docisnąłem do dechy i przestałem patrzeć na szybkościomierz – aż zatrzymali się na ścianie, a nam wpadł w ręce piętnastoletni, płaczący kierowca i obiecywaliśmy mu, że mama i karetka już jadą, lecz on zmarł na naszych rękach. W cieszącym się złą sławą wieżowcu narkoman wyciągnął w moją stronę strzykawkę – nawet nie byliśmy nim zainteresowani, szukaliśmy jego brata, a rozmowa zdawała się przebiegać normalnie, do czasu gdy zbyt szybko poruszył ręką i nagle przy moim gardle znalazła się igła. Kiedy stałem bez ruchu, pocąc się i modląc, by żaden z nas nie kichnął, Cassie usiadła po turecku na śmierdzącej wykładzinie, zaproponowała gościowi papierosa i rozmawiała z nim przez godzinę i dwadzieścia minut (podczas których żądał od nas portfeli, samochodu, działki, sprite’a i żeby go zostawić w spokoju), rozmawiała z nim tak rzeczowo i z tak szczerym zainteresowaniem, że w końcu upuścił strzykawkę i osunął się po ścianie, żeby usiąść naprzeciwko niej, i już zaczynał opowiadać jej historię swojego życia, kiedy ja, odzyskawszy władzę w rękach, założyłem mu kajdanki.

Dziewczyny, o których marzę, są delikatne, tęsknie wyglądają przez wysokie okna albo śpiewają słodkie, stare piosenki przy fortepianie, są kruche niczym kwiat jabłoni, a ich długie włosy rozwiewa wiatr. Lecz dziewczyna, która jest z tobą na akcji i chroni twoje plecy to co innego, to sprawia, że drżysz. Pomyślcie o tym, jak pierwszy raz z kimś spaliście, albo o tym, jak pierwszy raz się zakochaliście: o ślepej eksplozji, przez którą aż po same koniuszki palców byliście naładowani energią, wtajemniczeni i odmienieni. Mówię wam, to nic, zupełnie nic w porównaniu z mocą, jaką daje zwyczajne i codzienne oddawanie życia w czyjejś ręce.