Ο Χάρι έκανε μεγάλη προσπάθεια να κρύψει τη χαρά του καθώς έδινε το γράμμα στον Ρον.
«Ένα Σύννεφο δύο χιλιάδες!» είπε ο Ρον με λαχτάρα, αφού διάβασε το γράμμα. «Ούτε που έχω αγγίξει ένα τέτοιο!»
Τα δυο παιδιά έφυγαν γρήγορα απ' το μεγάλο χολ, θέλοντας ν' ανοίξουν το πακέτο πριν απ' το πρώτο μάθημα. Καθώς όμως ανέβαιναν τη σκάλα, ο Μαλφόι, με τους αχώριστους φίλους του Κράμπε και Γκόιλ, τους έκοψε το δρόμο. Βλέποντας το πακέτο στα χέρια του Χάρι, ο Μαλφόι το άρπαξε κι άρχισε να το ψαχουλεύει.
«Αυτό είναι σκουπόξυλο!» είπε κατόπιν, πετώντας πίσω το πακέτο στον Χάρι, μ' ένα μίγμα ζήλιας και κακίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του. «Αυτή τη φορά την πάτησες, Πότερ! Οι πρωτοετείς δεν επιτρέπεται να έχουν σκουπόξυλο!»
Ο Χάρι δε μίλησε, αλλά ο Ρον δεν μπόρεσε ν' αντισταθεί στον πειρασμό.
«Δεν είναι και κανένα συνηθισμένο σκουπόξυλο!» φώναξε στον Μαλφόι. «Ένα Σύννεφο δύο χιλιάδες είναι! Εσύ τι σκουπόξυλο είπες πως έχεις σπίτι σου; Έναν Κομήτη διακόσια εξήντα, Μαλφόι; Καλός είναι κι ο Κομήτης, αλλά όχι στην ίδια κλάση με το Σύννεφο δύο χιλιάδες...»
«Και τι ξέρεις εσύ απ' αυτά, Ουέσλι; Ούτε μισό σκουπόξυλο δεν μπορείς ν' αγοράσεις!» αποκρίθηκε περιφρονητικά ο Μαλφόι. «Φαντάζομαι πως εσύ και τ' αδέλφια σου θα κάνετε οικονομίες και θ' αγοράζετε τα σκουπόξυλά σας κλαδάκικλαδάκι!»
Προτού όμως ο Ρον προλάβει ν' απαντήσει, ο καθηγητής Φλίτγουικ παρουσιάστηκε μπροστά τους.
«Ελπίζω να μην τσακώνεστε, παιδιά...» είπε.
«Στον Πότερ έστειλαν ένα σκουπόξυλο με το ταχυδρομείο, κύριε», είπε βιαστικά ο Μαλφόι.
«Ναι, ναι, το ξέρω», αποκρίθηκε εκείνος, χαμογελώντας στον Χάρι. «Η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ μου εξήγησε τις ειδικές συνθήκες, Πότερ. Και... τι μοντέλο είναι;»
«Σύννεφο δύο χιλιάδες, κύριε», αποκρίθηκε ο Χάρι, προσπαθώντας να μη γελάσει με την έκφραση λυσσασμένης απογοήτευσης που είχε πάρει το πρόσωπο του Μαλφόι. «Κι είναι χάρη στο συμμαθητή μου Μαλφόι, που το απέκτησα...»
Τα δυο παιδιά απομακρύνθηκαν γελώντας ικανοποιημένα.
«Αλήθεια είναι αυτό που είπα πριν», παρατήρησε ο Χάρι όταν έφτασαν στο τέλος της σκάλας. «Γιατί, αν ο Μαλφόι δεν είχε κλέψει την μπάλα της μνήμης του Νέβιλ, εγώ δε θα ήμουν τώρα στην ομάδα του κουίντιτς...»
«Και νομίζεις πως αυτό είναι αρκετό για ν' αδιαφορείς για τους κανονισμούς!» ακούστηκε πίσω τους μια θυμωμένη φωνή.
Τα δυο αγόρια γύρισαν κι είδαν την Ερμιόνη ν' ανεβαίνει πίσω τους τη σκάλα, ρίχνοντας θυμωμένες ματιές στο πακέτο που κουβαλούσαν.
«Νόμιζα πως δε μας μιλάς», παρατήρησε ο Χάρι.
«Μη σταματάς τώρα. Συνέχισε, γιατί μας κάνεις μεγάλο κακό!» πρόσθεσε ειρωνικά ο Ρον.
Η Ερμιόνη τους γύρισε την πλάτη κι απομακρύνθηκε όλο υπεροψία.
Εκείνη τη μέρα ο Χάρι δυσκολεύθηκε πολύ να συγκεντρωθεί στα μαθήματα του, γιατί το μυαλό του πήγαινε απ' το καινούριο σκουπόξυλο, το οποίο βρισκόταν τώρα κάτω από το κρεβάτι του, στο γήπεδο του κουίντιτς, όπου θα έκανε την πρώτη του προπόνηση το ίδιο εκείνο βράδυ. Στο δείπνο άδειασε γρήγορα το πιάτο του, χωρίς να προσέχει τι τρώει. Μετά έτρεξαν με τον Ρον στο δωμάτιο τους, για να βγάλουν — επιτέλους! — το Σύννεφο 2000 απ' τη θήκη του.
«Α!» είπε με θαυμασμό ο Ρον, όταν ακούμπησαν το καινούριο σκουπόξυλο στο κρεβάτι του Χάρι.
Ακόμη κι ο Χάρι, που δεν είχε ιδέα για τα διάφορα μοντέλα σκουπόξυλων, ήταν σίγουρος πως το δικό του ήταν το καλύτερο: λεπτό και γυαλιστερό, με χερούλι από μαόνι, με μακριά ουρά από λεπτά και ίσια κλαδάκια και τις λέξεις «Σύννεφο 2000» γραμμένες με χρυσά γράμματα στην κορυφή του.
Όταν η ώρα πλησίαζε επτά, ο Χάρι βγήκε απ' το κάστρο κι άρχισε να προχωρεί προς το γήπεδο του κουίντιτς, ενώ το σούρουπο άρχιζε να πέφτει. Δεν είχε ποτέ πριν μπει στο στάδιο και το εσωτερικό του τον εντυπωσίασε. Εκατοντάδες καθίσματα ήταν στερεωμένα σε σκαλωσιές, έτσι ώστε οι θεατές να βρίσκονται ψηλά και να μπορούν να παρακολουθούν άνετα τις φάσεις του παιχνιδιού. Το γήπεδο είχε δύο άκρες και σε κάθε άκρη υπήρχαν τρεις χρυσοί στύλοι, με δαχτυλίδια κρεμασμένα στην κορυφή τους. Οι χρυσοί αυτοί στύλοι θύμιζαν στον Χάρι τα λεπτά μπαστούνια που χρησιμοποιούν τα παιδιά των Μαγκλ για να φτιάχνουν σαπουνόφουσκες, μόνο που αυτά εδώ ήταν πανύψηλα, τουλάχιστον ίσαμε είκοσι μέτρα.
