Ο Χάρι Πότερ και η φιλοσοφική λίθος
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Дело №... #1
- Язык: греческий
- Переводчик: Μάια Ρούτσου
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Ο Χάρι Πότερ και η φιλοσοφική λίθος». Краткое содержание книги:
Εκεί ο Χάρι θα κάνει μαθήματα ασυνήθιστα, θα κερδίσει πολύτιμους φίλους και θα προσπαθήσει να προστατέψει τον κόσμο από τον κίνδυνο που τον απειλεί.
Ο φρικτός σκύλος στεκόταν εντελώς ακίνητος, με τα έξι μάτια του στηλωμένα επάνω τους. Ο Χάρι ήξερε πως ο μόνος λόγος που ήταν ακόμη ζωντανοί, ήταν επειδή η ξαφνική εμφάνιση τους τον είχε παραξενέψει. Γρήγορα, όμως, θα συνερχόταν και τότε...
Ο Χάρι άπλωσε το χέρι του προς το πόμολο της πόρτας. Γιατί ανάμεσα στο σίγουρο θάνατο και τον Φιλτς, προτιμούσε τον Φιλτς!
Η πόρτα άνοιξε αθόρυβα. Πέρασαν όλοι απ' την άλλη πλευρά και την έκλεισαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Κατόπιν άρχισαν να τρέχουν, σχεδόν να πετούν — τόσο γρήγορα πήγαιναν προς τη μεριά του διαδρόμου απ' όπου είχαν έρθει. Ο Φιλτς πρέπει να τους έψαχνε τώρα αλλού, γιατί δε φαινόταν πουθενά. Ο επιστάτης, όμως, δεν τους ένοιαζε πια. Το μόνο που ήθελαν, ήταν ν' απομακρυνθούν όσο πιο πολύ μπορούσαν απ' τον τερατόμορφο σκύλο. Συνέχισαν λοιπόν να τρέχουν, ώσπου έφτασαν μπροστά στο πορτρέτο της χοντρής κυρίας, στον έβδομο όροφο.
«Πού πήγατε;» τους ρώτησε αμέσως εκείνη, κοιτάζοντας τα κατακόκκινα και ιδρωμένα τους πρόσωπα.
«Να μη σε νοιάζει! Μουσούδα γουρουνιού, μουσούδα γουρουνιού!» φώναξε λαχανιασμένος ο Χάρι και το πορτρέτο παραμέρισε, αφήνοντας να φανεί το άνοιγμα πίσω του. Τα τέσσερα παιδιά το πέρασαν βιαστικά, μπήκαν στην αίθουσα αναψυχής κι έπεσαν εξαντλημένα στις πολυθρόνες.
Πέρασε αρκετή ώρα προτού κάποιος μιλήσει. Ο Νέβιλ, μάλιστα, έμοιαζε ότι δε θα ξαναμιλούσε ποτέ.
«Τι νομίζουν πως κάνουν, κρατώντας ένα τέτοιο τέρας κλειδωμένο σ' ένα σχολείο;» είπε τέλος ο Ρον.
Στο μεταξύ, όμως, η Ερμιόνη είχε ξαναβρεί το κουράγιο και τη διάθεση της για γκρίνια.
«Κανείς σας δε χρησιμοποιεί τα μάτια του!» τους μάλωσε περιφρονητικά. «Κανείς σας δεν είδε πού στεκόταν αυτός ο σκύλος;»
«Στο πάτωμα, πού αλλού;» αποκρίθηκε ο Χάρι. «Εξάλλου, εγώ προσωπικά, δεν κοιτούσα τα πόδια, αλλά τα τρία του κεφάλια!»
«Όχι, όχι στο πάτωμα!» φώναξε η Ερμιόνη. «Επάνω στην πόρτα μιας καταπακτής στεκόταν!... Κι είναι ολοφάνερο πως κάτι φυλάει...»
Κατόπιν πετάχτηκε όρθια κι άρχισε να ρίχνει γύρω της θυμωμένες ματιές.
«Ελπίζω να ντρέπεστε για τα χάλια σας!» τους είπε. «Θα μπορούσαμε να είχαμε όλοι σκοτωθεί... ή, ακόμα χειρότερα, να μας είχαν αποβάλει! Και τώρα, αν δεν έχετε αντίρρηση, εγώ θα πάω στο κρεβάτι μου!»
Ο Ρον την κοίταζε με το στόμα ανοιχτό. «Όχι, καμιά αντίρρηση!» αποκρίθηκε ειρωνικά. «Αν θυμάσαι, δε σε πήραμε μαζί μας με το ζόρι!»
Η Ερμιόνη όμως δεν τον άκουσε, γιατί είχε κιόλας αρχίσει ν' απομακρύνεται. Όσο για τον Χάρι, τα τελευταία λόγια της είχαν γίνει η αφορμή για καινούριες σκέψεις.
Λίγο αργότερα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, σκεφτόταν: Ο σκύλος φύλαγε κάτι, δε χωρούσε αμφιβολία γι' αυτό... Κι ο Χάγκριντ είχε πει πως, εκτός απ' την τράπεζα Γκρίνγκοτς, το ίδιο το «Χόγκουαρτς» ήταν το πιο σίγουρο μέρος για να φυλάξεις κάτι...
Το πιο πιθανό λοιπόν ήταν πως, εντελώς τυχαία, ο Χάρι είχε ανακαλύψει το μέρος όπου ήταν κρυμμένο το τυλιγμένο σε βρόμικο πανί δέμα το οποίο ο Χάγκριντ είχε πάρει απ' το χρηματοκιβώτιο 713...
10. Χάλοουιν
Την άλλη μέρα στο πρωινό, ο Μαλφόι δεν πίστευε στα μάτια του, όταν είδε πως ο Χάρι κι ο Ρον βρίσκονταν ακόμη στο «Χόγκουαρτς». Έδειχναν βέβαια λίγο κουρασμένοι, αλλά απόλυτα κανονικοί. Μέχρι την άλλη μέρα χο πρωί, μάλιστα, τα δυο αγόρια είχαν αρχίσει να βλέπουν τη συνάντηση τους με τον τρικέφαλο σκύλο σαν μια θαυμάσια περιπέτεια κι είχαν διάθεση και για καινούριες. Στο μεταξύ ο Χάρι είχε πει στον Ρον όλα τα σχετικά με το διπλωμένο σε βρόμικο πανί μικρό πακέτο, το οποίο φαινόταν να έχει μεταφερθεί απ' την τράπεζα Γκρίνγκοτς στο «Χόγκουαρτς». Οι δυο τους πέρασαν αρκετή ώρα, προσπαθώντας να μαντέψουν τι μπορεί να ήταν αυτό που χρειαζόταν τόσο ισχυρή προστασία.
«Πρέπει να είναι κάτι ή αληθινά πολύτιμο, ή εξαιρετικά επικίνδυνο!» είπε ο Ρον.
«Ή και τα δύο...» πρόσθεσε ο Χάρι.
Επειδή, όμως, το μόνο πράγμα που ήξεραν γι' αυτό το μυστηριώδες αντικείμενο ήταν πως είχε σχήμα στενόμακρο και μήκος περίπου πέντε πόντους, δεν είχαν και πολλές ελπίδες να μαντέψουν τι μπορεί να ήταν, αν δε συγκέντρωναν περισσότερες πληροφορίες...
Το περίεργο ήταν πως ούτε ο Νέβιλ, αλλά ούτε και η πάντα περίεργη Ερμιόνη, έδειχναν το παραμικρό ενδιαφέρον να μάθουν τι βρισκόταν στην καταπακτή που φύλαγε ο τερατώδης σκύλος. Το μόνο που ενδιέφερε τον Νέβιλ ήταν να μην ξαναπλησιάσει εκείνη την περιοχή. Όσο για την Ερμιόνη —την πολύξερη Ερμιόνη— δε μιλούσε πια στον Χάρι και στον Ρον, πράγμα που και οι δυο τους θεωρούσαν ανέλπιστη τύχη. Στο μυαλό του Χάρι και του Ρον δεν υπήρχε τώρα παρά μόνο μια σκέψη: πώς να εκδικηθούν τον Μαλφόι για την παγίδα που τους είχε στήσει. Και, προς μεγάλη τους ευχαρίστηση, αυτή η ευκαιρία παρουσιάστηκε με το ταχυδρομείο, περίπου μια εβδομάδα αργότερα.