Прызнанне левага крайняга
- Автор: Катюшенко Михаил Петровича
- Год: 1990
- Язык: белорусский
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Прызнанне левага крайняга». Краткое содержание книги:
— Тут да цябе наш дыпламат з генконсульства.
Я здзівіўся:
— Дыпламат? Вось каго не чакаў!.. У мяне, здаецца, няма знаёмых дыпламатаў у Гамбургу...
Перада мной стаяў незнаёмы чалавек (хударлявы, з сівымі скронямі).
— Слухаю вас,— няўпэўнена вымавіў я.
— Мы з вамі незнаёмыя,— начаў ён.— I сустракаемся не па маім жаданні.
Я збіраўся паслаць яго куды-небудзь, вельмі далёка, мог бы прыйсці, калі яму гэта вельмі трэба, і пасля таго, як я прыму душ, а значыцца, буду мець чалавечы выгляд. I тут з-за яго пляча на мяне зірнулі яе вочы. Вера!
— Добры дзень,— гаворыць яна даволі спакойна.— Мы вытрымалі ўсе гэтыя жахі дзеля цябе.
— Мне вельмі прыемна,— сказаў я.— Матч быў цяжкі...
Яе спадарожнік усміхаўся.
— Вера казала, што вы даўно знаёмыя... А я, прызнацца, не вялікі аматар футбола. Але не шкадую, што прыйшоў. Гэта сапраўдная справа сапраўдных мужчын...
Ён яшчэ гаварыў нешта, а я глядзеў на яе вочы, твар, такі знаёмы, але чамусьці чужы. Ва ўспамінах яна здавалася мне зусім іншай, блізкай (хоць і знаходзілася на невядомай адлегласці). Я гнаў ад сябе праўду, спрабаваў успомніць (хоць гэта не заўсёды ўдавалася) самыя прыемныя моманты нашага кахання (калі яно наогул было з яе боку).
— Дзякуй, што вы прыходзілі пахвалявацца за нас,— прамармытаў я сухім голасам.— Цяпер мне трэба ісці ў душ. Мне было прыемна бачыць цябе, Вера. I вас...
— Дзмітрый Сяргеевіч,— падказаў яе муж, але я не паўтарыў ягонага імя.
У яе вачах з’явілася трывога (а можа, мне толькі гэта здалося).
— Мы хочам запрасіць цябе ў госці. Мой муж супрацоўнік генконсульства, і я думаю...
— Тут няма ніякіх праблем, я перагавару з вашым старшым трэнерам. Як яго...
Я спыніў яго:
— Дзякуй, але ў нас насычаная праграма. Заўтра ад'язджаем адсюль раніцой, паслязаўтра зноў гульня.
Яе муж Дзмітрый Сяргеевіч з палёгкай усміхнуўся:
— Шкада, але нічога не зробіш.
— Бывайце, — яшчэ раз паўтарыў я і пайшоў са сваімі ў раздзявалку. Я ішоў і адчуваў яе позірк. Што са мной здарылася — не разумею. Падставіў твар пад гарачы струмень вады і спрабаваў уявіць Верын твар.
- Хто гэта быў? — спытаў Нікадзімаў у аўтобусе.
- Адзін знаёмы. Некалі разам пачыналі гуляць у футбол...
— Але ж ён выглядае намнога старэйшым ад цябе.
— Цяжкая работа...
Нікадзімаў нічога не адказаў. Я падумаў, што да яго,напэўна, дайшла гісторыя. Тая самая. Але якое гэта мае значэнне?!
Перад ад’ездам у нумары атэля пачуўся тэлефонны званок. Нехта з хлопцаў крыкнуў:
— Цябе, Кастусь... Жаночы голас.
— Пакіньце мяне аднаго ў нумары,— папрасіў я.
Потым, цераз імгненне, сказаў у трубку:
— Слухаю цябе.
— Ніколі не думала, што мы сустрэнемся вось гэтак...
— А чаго ты чакала?
— Іншага. Я ўвесь час думаю, успамінаю пра цябе. Я не магла паверыць, што калі-небудзь убачу цябе.
Нечакана для сябе я рассмяяўся.
— Не трэба быць акцёркай... Усё даўно скончылася. Ты сама гэта выдатна разумееш. А варушыць старое — самая дрэнная справа.
— Няўжо ты пра ўсё забыў?!
— Сам не чакаў, што забыў. Мне здаецца, што ніколі нічога не было наміж намі.
Кароткія гудкі. Я ведаў, што болей ужо не пачую яе голасу.
Не паспеў я, абвешаны набітымі сумкамі, уваліцца ў сваю кватэру, як пазваніў Стас. Праз наўгадзіны ён быў у мяне. На маё здзіўленне, ён пачаў не з разгляду рэчаў (я выканаў шмат ягоных заказаў).
— Эдгар зусім звар'яцеў,— паскардзіўся Стас і сеў у крэсла.
— Што здарылася?
— Вырашыў, што ўся справа ў пярэдняй лініі. Калі ты знік, ён адразу ж зрабіў вывад, што нас з Санькам на пачатку будучага сезона трэба спісваць.
Ён уздыхнуў.
— Пэўна, нас і сапраўды трэба аддаваць куды-небудзь у другую лігу або ў заводскую каманду...
Я паляпаў яго па плячы, паспрабаваў падтрымаць, але пасля гэтых слоў і мой настрой пагоршыўся. Што ні кажы, а Фалалееў дзейнічае правільна, калі адкінуць нашы сяброўскія адносіны са Стасам і Санькам.
— Ты перабольшваеш,— сказаў я.— Лепш паглядзі, што я табе нрывёз.
Ён пачаў перабіраць рэчы, уважліва разглядзеў магнітафон.
— Нядрэнна, але хутка мне не давядзецца карыстацца гэтым. Не па кішэні. Іншая паласа жыцця...
— Ну што ты?! Я аддаю табе па айчыннай цане, нават танней.
— Я не пра сённяшні дзень, Кастусь, а пра будучае. Яно ўяўляецца мне не вельмі прываблівым. Сам разумееш...