Адкрыццё

— Бачу,— прагрымкаў трамвай,— і павер, Дружа мой, гэта не здрада. Тое сапраўднае ў нас, што цяпер, А што было, тое ўжо не сапраўднае. Людзі ўваходзяць, Выходзяць з мяне — і забываюць. Хіба мне хто п ры сустрэчы кіўне! Не, не ківаюць. Хай іх. Мне што? Я жалезны трамвай. Усе забываюць — і я забываю. Але бывае, што нават трамваю Трэба, каб нехта яго ўспамінаў. Хай наша памяць — сляды на вадзе, Хай немагчыма помніць глыбока, Ды немагчымей, калі адзінокі Нехта з трамваяў ці нехта з людзей. Так што, лічы, я цябе зразумеў, Сам бы ўцякаў ад нудоты сабачай... Каб не па рэйках хадзіць умеў, Толькі б ты, Дружа, мяне тут і бачыў. Але ўспаміны ты лепш не кранай, Усе забываюць — і ты забывай. Усё забывай, дзе і што ні здараецца!