Wojna Honor [War of Honor - pl]

Coś na kształt bezgłośnego westchnienia przetoczyło się przez salę, ale jeśli nowo przybyła czy jej treecat coś wyczuli, nie dali tego po sobie poznać. Wyraz twarzy Honor Pozostał spokojny, gdy pochyliła się, by wysłuchać czegoś, co mówi Królowa, a ledwie ta skończyła, roześmiała się zupełnie naturalnie. Elżbieta powiedziała coś jeszcze i dotknęła jej ramienia, a potem zaczęła się odwracać ku poprzednim rozmówcom, gdy znieruchomiała, słysząc głos szambelana:

— Admirał earl White Haven, lady White Haven, Samantha.

Cisza w sali wywołana przybyciem księżnej Harrington jeszcze trwała, a teraz miało się nieodparte wrażenie, że wszyscy obecni nabrali równocześnie dużo powietrza w płuca i wstrzymali oddechy.

Earl White Haven był może o dwa centymetry wyższy od lady Harrington, ale poruszał się równie bezgłośnie jak ona. I jak antygrawitacyjny fotel jego małżonki unoszący się pół metra nad podłogą obok niego. Żadne z nich najmniejszym gestem nie zareagowało na ciszę, namacalne wręcz napięcie czy to, że obecni wpatrują się w nich z niepodzielną uwagą i oczekiwaniem. Jedynie koniuszek ogona smukłego treecata siedzącego na ramieniu earla poruszał się, zataczając niewielki regularny łuk. Oboje uśmiechnęli się na widok Honor Harrington równie szeroko jak Królowa i natychmiast podeszli do niej.

— Honor! — Radość w głosie lady White Haven była wyraźnie słyszalna, choć ta nie podniosła specjalnie głosu. — Cudownie cię znów widzieć!

— Witaj, Emily — odparła równie radośnie Honor i uścisnęła jej dłoń, po czym skinęła głową earlowi. — Hamish… Witaj, Sam.

— Dobry wieczór — odparł White Haven.

Po czym skłonił się i ucałował dłoń Królowej, która podeszła, by ich powitać.

— Wasza Wysokość. — Głos White Havena także był wyraźny, choć w sali powoli dał się znów słyszeć szmer rozmów.

— Milordzie… bardzo się cieszę, że mimo wszystko zdecydowałaś się zjawić, Emily. — Głos Elżbiety podobnie jak głos lady White Haven był dobrze wyszkolony przez najlepszych aktorów Królestwa. — Zbyt rzadko pojawiasz się w stolicy.

— Bo jest ona odrobinę zbyt męcząca, Wasza Wysokość — odparła spokojnie Emily.

Dopiero gdy znalazły się obok siebie, widać było w ich rysach pewne subtelne podobieństwo. Nie było w tym nic dziwnego, jako że były kuzynkami — dalekimi, ale zawsze. Zresztą członków rodziny Emily było więcej na sali.

— Witaj, Teddy — powiedziała z uśmiechem, gdy zbliżył się książę Manticore.

— Szczęśliwych urodzin, ciociu Emily — pochylił się i pocałował ją w policzek. — To miło ze strony Jej Wysokości, że oszczędziła mi kosztów zorganizowania twojego przyjęcia urodzinowego, nie sądzisz?