Рускія народныя казкі
- Автор: Афанасьев Александр Николаевич, Нечаев Александр Николаевич
- Год: 1985
- Язык: белорусский
- Год: Юнацтва
- Переводчик: Алесь Іванавіч Якімовіч
- Жанр: Сказки народов мира
Электронная книга - «Рускія народныя казкі». Краткое содержание книги:
чарадзейныя і бытавыя казкі, казкі пра жывёл.
Мужык зайца дастаў, у пастку шчупака сунуў. А зайца занёс ды ў сетку ўблытаў.
Прыйшоў увечары дадому:
— Ну, Таццяна, палі ў печы ды напячы блінцоў як мага болей.
— А чаго гэта? Навошта, на ноч гледзячы, у печы паліць? I хто ўвечары блінцы пячэ? От яшчэ выдумаў!
— Не спрачайся, а рабі, што сказана. Ведаеш, Таня, я скарб знайшоў, трэба ўночы грошы дадому перанесці.
Жонка рада-рада. Хуценька ў печы запаліла, узялася блінцы пячы.
— Еш, любенькі, пакуль гарачыя.
Муж блінец з'есць, а два ці тры ў кайстру, блінец з'есць, а два ці тры ў кайстру — неўпрыкмет ад жонкі.
— Што гэта ты сёння так раз'еўся? Блінцоў на цябе не набярэшся...
— Дык жа дарога не блізкая, ды і грошай многа, трэба добра павячэраць.
Наладаваў мужык кайстру блінцамі і кажа:
— Ну, я сыты, еш сама, ды пойдзем, трэба спяшацца.
Жонка наспех павячэрала, і пайшлі.
Ідуць яны начным часам, мужык выперадзіў жонку і пачаў з кайстры блінцы даставаць ды на сукі вешаць.
А жонка ўбачыла на дрэвах блінцы:
— Вой, зірні, зірні, на суках блінцы!
— А што тут дзіўнага? Хіба ты не бачыла, як блінцовая хмара наперадзе нас прайшла?
— Не, не бачыла, я ўсё пад ногі глядзела, каб не спатыкнуцца.
— Зойдзем хіба,— мужык кажа,— тут у мяне пастка на зайца пастаўлена, паглядзім.
Падышлі да пасткі, выняў мужык шчупака.
— Вой, любенькі, як гэта рыбіна ў заечую пастку трапіла?
— А ты што, не ведаеш — ёсць такія шчупакі: і па зямлі ходзяць.
— А я і не ведала. Каб сваімі вачамі не бачыла, нікому б не паверыла.
Прыйшлі да ракі.
Жонка кажа:
— Недзе тут твая сетка пастаўлена, давай паглядзім.
Выцягнулі сетку, а ў ёй заяц.
Жонка рукамі пляснула:
— Вой, бацюхны! Што гэта сёння робіцца? У сетцы ж
заяц!
— Ну, чаго ты квохчаш, быццам ніколі не бачыла надзяных зайцаў.
— Дык жа і не бачыла.
Тым часам дайшлі да месца. Мужык выкапаў кацёл, пагроб грошай як панесці, і рушылі дадому.
Дарога ішла паўз гіанскі двор. Толькі яны параўняліся з дваром, як чуюць: «Мэ-ээ-ээ... мэ-ээ-ээ...» — авечкі бляюць.
— Вой, як страшна, хто гэта? — баба шэпча.
А мужык ёй:
— Бяжы хутчэй, гэта нашага пана чэрці душаць. Хаця б яны нас не прыкмецілі!
Прыбеглі дадому, ледзьве аддыхаліся.
Схаваў мужык скарб, пачалі спаць лажыцца.
— Глядзі ж, Таццяна, нікому не кажы пра скарб, а то кепска будзе.
— Вой, што ты, ды хіба я скажу!
Назаўтра ўсталі позна.
Запаліла баба ў печы, схапіла вёдры, пайшла па ваду.
Каля студыі суседкі пытаюцца:
Што гэта ты сёння, Таццяна, так позна ў печы запаліла?
— Вой, не кажыце, ноч жа прахадзіла, от і праспала.
— Дык куды ж ты ўночы хадзіла?
— А муж мой скарб жа знайшоў, і ўночы мы па грошы хадзілі.
У той жа дзень па ўсёй вёсцы толькі і гаворкі: «Таццяна з мужам скарб знайшлі, дзве кайстры грошай прынеслі».
Пад вечар дайшла чутка да пана. Загадаў пан мужыку прыйсці:
— Як ты пасмеў ад мяне ўтаіць, што скарб знайшоў?
— Знаць не знаю і ведаць не ведаю ні пра які скарб,— адказвае мужык.
— Не аднеквайся! — крычыць пан.— Мне ўсё вядома, бо твая ж баба і расказала пра скарб.
— Дык жа ў яе не ўсе дома! Яна такога нагаворыць, чаго і век не было.
— А вось пабачым!
I загадаў пан паклікаць Таццяну.
— Знайшоў твой муж скарб?
— Знайшоў, пане, знайшоў.
— Хадзілі з ім уночы па грошы?
— Хадзілі, хадзілі.
— Расказвай усё, як было.
— Спачатку ішлі ўсё лесам, а на суках навокал блінцы.
— Якія такія блінцы ў лесе?
— Ды з блінцовай жа хмары! Потым агледзелі заечую пастку, а там шчупак. Шчупака вынялі і далей пайшлі. Дайшлі да ракі, выцягнулі сетку, а ў сетцы — заяц. Ну, і зайца вынялі. Недалёка ад ракі муж скарб выкапаў. Нагрэблі грошай па кайстры і назад пайшлі. I якраз у той час паўз панскі двор праходзілі, як цябе, ягамосцю, чэрці душылі.
Тут пан не вытрымаў, нагамі затупаў:
— Вон адсюль, дурная баба!
— Ну вось,— мужык кажа,— бачыце, што маёй бабе верыць ні ў чым нельга.
— Веру, веру табе, ідзі дадому,— махнуў рукою пан. Пайшоў мужык дадому, пачаў жыць-пажываць і дагэтуль жыве ды з пана пасмейваецца.
Ішоў салдат на пабыўку. Прытаміўся ў дарозе, есці хочацца. Дайшоў да вёскі, пастукаўся ў крайнюю хату.
— Пусціце адпачыць падарожнага чалавека.
Дзверы адчыніла старая бабка: