Żebracy nie mają wyboru [Beggars and Choosers - pl]

Przycisnąłem małe czarne pudełeczko na swoim pasku.

Znów to mrowienie i lśnienie. Któryś z łobuzów skoczył teraz na mnie i usłyszałem taki dźwięk, jakby walnął w solidną, metalową ścianę. Tak właśnie to zabrzmiało. Sam słyszałem wszystko: Judy Farrel krzyczała, a Jack Sawicki jęczał. Oczy tamtego łobuza rozszerzyły się ze zdumienia.

— Cholera! Ten stary pierdoła ma tarczę!

Rzucili się na mnie we trójkę. Tylko że to nie było na mnie, a na dziwną, twardą warstwę jakiś cal ode mnie — jakbym był żółwiem w niewidzialnej skorupie nie do rozbicia. Nie mogli mnie dotknąć, tylko szarpali i popychali tę moją skorupę. W końcu ten pierwszy wydał niezrozumiały okrzyk i pchnął skorupę tak mocno, że przetoczyłem się przez tory i potoczyłem w dół po niedużym nasypie, zbierając na sobie śnieg jak te kule na bałwany, które kiedyś toczyła Lizzie. Coś chrupnęło mi w kolanie.

Kiedy zdołałem się wgramolić z powrotem na tory, łobuzy znikały wśród drzew, wlokąc za sobą nasze sanie.

Nie żył tylko Scotty. Reszta była w kiepskim stanie, zwłaszcza Stan i Jack. Mieli porozbijane głowy, rany od noży i sam już nie wiem, co jeszcze. Nikt poza mną nie mógł chodzić. Wlokłem się tę ostatnią milę, wywalając się co rusz w śnieg. W połowie drogi spotkałem kilku ludzi z East Oleanty, akurat wtedy, kiedy już myślałem, że nie zrobię ani kroku dalej. Wyszli nam naprzeciw, bo usłyszeli strzał.

Poszli po resztę. Ktoś, sam już nie wiem kto, poniósł mnie do Annie. Nic nie mówił, że mam wołowskie pole ochronne. A może wtedy już było wyłączone. Nie pamiętam. Pamiętam tylko, że w kółko powtarzałem: „Tylko mi ich nie pogniećcie! Tylko mi ich nie pogniećcie!” W kieszeni kurtki miałem sześć kanapek. Dla Lizzie, Annie i doktor Turner.

A potem wcale mi nie pociemniało w oczach, jak to mówiła Annie. Przed oczami zrobiło mi się czerwono, a od kolana szły błyski światła tak jasne, że myślałem, że mnie zabiją.

Nie zabiły mnie, to jasne. Kiedy czerwień zniknęła, był już następny dzień, a ja leżałem w łóżku Annie, która spała tuż obok mnie. Była tu i Lizzie, po drugiej stronie Annie. Nade mną pochylała się doktor Turner i robiła coś przy moim kolanie.

— Czy jadły? — wyskrzeczałem.

— Jak na razie — odpowiedziała doktor Turner ponuro. Potem dodała coś, czego już zupełnie nie rozumiałem. — To tyle, jeśli chodzi o solidarność społeczną w obliczu przeciwieństw losu.

— Przyniosłem jedzenie dla Annie i Lizie — powiedziałem.

To prawie jak cud. Annie i Lizzie dostały coś do jedzenia. Dzięki mnie. Jakoś nie pomyślałem wtedy, że dwie kanapki nie na długo im wystarczą. Nie przyszło mi nawet na myśl. To pewnie przez te środki przeciwbólowe, to one musiały mnie tak otumanić.

Twarz doktor Turner nagle się zmieniła. Wyglądała na zdumioną — tak jakbym odpowiedział właśnie na jej słowa, a to przecież nieprawda, bo nawet ich nie zrozumiałem. Ale nic mnie to nie obchodziło. Annie i Lizzie dostały coś do jedzenia. I to dzięki mnie.

— Och, Billy — odezwała się doktor Turner cicho i smutno, a głos miała taki żałosny, jakby ktoś umarł. Albo coś. Tylko co?

Ale to już nie był mój problem. Zasnąłem, a we wszystkich snach Lizzie i Annie uśmiechały się do mnie w blasku słońca, złotozielonym jak lato w górach, a w tym czasie — jak się okazało później — Stan, Scotty, Jack i to coś doktor Turner jednak naprawdę umarli.