Wędrowcy [Voyagers - pl]

Stoner zauważył, że twarz Anglika miała odcień woskowożółty, a jego oczy były głęboko zapadnięte.

— Jest pan chory? — spytał.

— Właściwie nie wiem, co mi jest — odparł Cavendish z bladym uśmiechem.

— Powinien pan pójść do lekarza.

— Tak, niewątpliwie — rzekł wymijająco.

Oddalił się i pozostawił Stonera stojącego przy stole w sali konferencyjnej.

Stoner odprowadził go oczami i dostrzegł Markowa, który z posępną twarzą zbliżał się ku drzwiom wyjściowym. Ruszył w jego stronę, omijając porozstawiane krzesła.

— Profesor McDermott myli się — rzekł Rosjanin, gdy obaj stali już w kolejce do wyjścia. — Musimy być przygotowani do wysłania kosmonauty, aby zbadał ten statek. To nie jest żaden naturalny obiekt. Czuję to przez skórę.

— Uczucia nie liczą się w interesach — zauważył kwaśno Stoner. — Tylko dowody.

— Ale dlaczego McDermott tak się przy tym upiera?

— Bo wie, że gdyby doszło do tej misji, ja będę naturalnym wyborem, jako ten, kto wzleci na spotkanie. A on nie może znieść, że jestem taki odważny.

— To jeszcze nie jest powód.

— Dla niego jest — rzekł Stoner.

— Nie możemy pozwolić, aby dopiął swego. Musimy być śmiali. Rewolucyjni!

Stoner oparł się o futrynę drzwi, poczuwszy nagle zmęczenie i wyczerpanie.

— Co pan chce przez to powiedzieć? — spytał.

— Musimy zorganizować nasz własny program spotkania w kosmosie Z pominięciem McDermotta.

Stoner roześmiał się.

— W jaki sposób moglibyśmy tego dokonać?

— Nie jestem jeszcze pewny — wyznał Markow. — Ale sądzę, że możemy zacząć agitować we dwóch i stopniowo pozyskiwać innych. Tak jakbyśmy tworzyli jakiś podziemny, rewolucyjny ruch.

Mimo żartobliwego tonu, twarz jego była poważna.

— Musielibyśmy mieć kogoś w ośrodku komputerowym, kto by nas na bieżąco informował o torze tego statku — pomyślał głośno Stoner.

Markow uśmiechnął się.

— Mam odpowiednią osobę — rzekł — Amerykankę. Nazywa się Jo Camerata.

— Jo? — Stoner ostro spojrzał na Rosjanina. — Nie, ona nie będzie ze mną współpracowała.

— Ale ze mną będzie — zapewnił go Markow.

Stoner poczuł, że wzbiera w nim fala gniewu. Zdołał się jednak opanować. Udając, że nic go to nie obchodzi, rzekł:

— W porządku, niech więc pan z nią współpracuje.

Twarz Stonera musiała jednak coś Markowowi powiedzieć, gdyż zaczął się uważnie przyglądać Amerykaninowi.