Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
“Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto,” respondis Švejk, bonule ridetante, “ke intertempe, kiam mi atendis la plej proksiman trajnon, trafis min tiu bedaŭrindaĵo, ke mi trinkis ĉe tablo unu bieron post la alia.”
“Tian idioton mi ne vidis,” ekpensis la leŭtenanto, “li konfesas ĉion. Kiom da uloj ĉi tie mi jam havis kaj ĉiu malkonfesis, sed tiu ĉi diras trakvile: ‘Mi preterlasis ĉiujn trajnojn, ĉar mi trinkis unu bieron post la alia.’”
Siajn meditojn li resumis en frazon, per kiu li turnis sin al Švejk: “Vi estas degenerulo. Ĉu vi scias, kion tio signifas, se oni pri iu diras, ke li estas degenerulo?”
“Ĉe ni, sur angulo de la strato Na Bojišti[136] kaj Kateřinskástrato, obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto, ankaŭ vivis degenerulo. Lia patro estis pola grafo kaj la patrino vivtenis sin kiel akuŝistino. Li balais stratojn kaj en brandejoj ne igis sin titoli alie ol ‘sinjoro grafo’.”
La leŭtenanto bontrovis iamaniere jam ĉion tion fini, tial li diris emfaze: “Mi diras al vi, stultulo, hufulo, ke vi iros al kaso, aĉetos al vi bileton kaj veturos al Budějovice. Se mi vidos vin ĉi tie ankoraŭfoje, mi traktos vin kiel dizertinton. Formarŝi!”
Ĉar Švejk ne moviĝis kaj plu tenis la manon ĉe la viziero de sia kepo, la leŭtenanto ekkriegis: “Malaperu, ĉu vi ne aŭdis, formarŝi! Kaporalo Palánek, kunprenu tiun idiotan ulon al la kaso kaj aĉetu al li bileton al Ĉeské Budějovice!”
Post momento la kaporalo Palánek denove aperis en la kancelario. Malantaŭ la duonfermita pordo enrigardis internen la bonanima vizaĝo de Švejk.
“Kio estas?”
“Obee mi raportas, sinjoro leŭtenanto,” flustris la kaporalo Palánek mistere, “li ne havas monon por la vojo kaj mi ankaŭ ne. Veturigi lin senpage oni ne volas, ĉar li ne havas soldatajn dokumentojn, ke li veturas al la regimento.”
La leŭtenanto ne lasis ilin longe atendi la Salomonan solvon de la malfacila problemo.
“Li do piediru,” li decidis, “oni malliberigu lin ĉe la regimento, ke li malfruiĝis; kiu tedegus sin ĉi tie per lia alestado.”
“Nenia helpo, kamarado,” diris la kaporalo Palánek al Švejk, kiam li eliris el la kancelario, “al Budějovice vi devas, mia kara, piediri. Tie en la gardistejo ni havas soldatpanon, tiun ni donos al vi por la vojo.”
Kaj post duonhoro, kiam ili trinkigis Švejkon ankoraŭ per nigra kafo kaj krom soldatpano donis al li paketon da soldata tabako por la vojo al la regimento, Švejk ekpaŝis el Tábor en senluma nokto, en kiu sonis lia voĉo.
Li kantis malnovan soldatan marŝon:
Kaj diablo scias, kiel tio okazis, ke la brava soldato Švejk iris ĉiam rekte okcidenten anstataŭ suden al Budějovice.
Li paŝis en neĝo de la ŝoseo, en frosto, vualita per sia soldata mantelo kiel la lasta batalanto el la gvardio de Napoleono, revenanta el la ekspedicio al Moskvo, nur kun tiu diferenco, ke Švejk gaje al si kantis:
Kaj en nokta silento muĝis eĥo en neĝokovritaj arbaroj, ĝis en la vilaĝoj komencis boji hundoj.
Kiam la kantado al li jam tedis, Švejk sidiĝis sur amaseton da gruzo, ekbruligis al si la pipon kaj ripozinte, daŭrigis la vojon, renkonten al novaj aventuroj de sia anabaso al Budějovice.
2. Anabaso de Švejk al Budějovice
Antikva militisto Ksenofono[137] trairis la tutan Malgrandan Azion kaj dio scias, kie li estis sen mapo. Ankaŭ iamaj Gotoj[138] faris siajn ekspediciojn sen topografiaj scioj. Marŝi senĉese antaŭen, tion oni nomas anabaso. Puŝi sin tra nekonataj regionoj. Esti ĉirkaŭita de malamikoj, kiuj atendas la plej proksiman momenton por tordorompi al vi la nukon. Tiu, kiu havas la kapon sur la ĝusta loko, kiel havis ĝin Ksenofono aŭ ĉiuj tiuj rabemaj gentoj, kiuj venis Eŭropon, dio scias el kiuj regionoj ĉe Kaspia aŭ Azova maroj, faras dum la marŝo verajn miraklojn.
Romaj legioj de Cezaro, kiuj venis sen mapo ĝis ien norden al la Norda maro, foje al si tie diris, ke ili revenos kaj marŝos al Romo tra alia vojo por ankoraŭ pli tion ĝui. Kaj ankaŭ tiel ili tien venis. Ŝajne de tiu tempo oni diras, ke ĉiuj vojoj kondukas al Romo.
Same tiel ĉiuj vojoj kondukas ankaŭ al Ĉeské Budějovice, pri kio estis plene konvinkita la brava soldato Švejk, kiam anstataŭ la regiono ĉe Budějovice li ekvidis vilaĝojn de la regiono ĉe Milevsko.
Sed li iris senĉese antaŭen, ĉar ia Milevsko povas al neniu brava soldato malhelpi, ke li tamen nur ne ĝisiru al Ĉeské Budějovice.
Kaj tiel Švejk aperis okcidente de Milevsko en Květov, elĉerpinte jam ĉiujn kantojn, kiujn li sciis pri marŝantaj soldatoj, tiel ke antaŭ Květov li devis komenci denove:
Sur la vojo de Květov al Vráž, kio estas senĉese en okcidenta direkto, maljunulineto revenanta el preĝejo komencis parolon kun Švejk per kristana saluto: “Bonan tagmezon, soldateto, kien celas viaj paŝoj?”
“Mi iras, patrulino[139], al mia regimento en Budějovice,” respondis Švejk, “en tiun militon.”
“Sed en tia okazo vi iras malbonan vojon, soldateto,” diris la maljunulineto timigite, “ĉi-direkte tra Vráž vi venos tien neniam, se vi irus senĉese rekten, vi venus al Klatovy.”
“Mi opinias,” respondis Švejk pacience, “ke ankaŭ el Klatovy la homo venos al Budějovice. Estas tio, vere, iom longa promeno, se la homo rapidas al sia regimento por ke li krom ĉio ne havu ankoraŭ malagrablaĵojn pro sia bona volo esti ĝustatempe sur la loko.”
“Ĉe ni estis ankaŭ tia senzorgulo. Li estis rekrutita al la milicianoj en Plzeň, certa Antoĉjo Mašek,” ekĝemis la maljunulineto, “li estas parenco de mia nevino, kaj li forveturis. Kaj jam post unu semajno serĉis lin ĝendarmoj, ke li ne alveturis al sia regimento. Post plua semajno li aperis ĉe ni en civila vesto, laŭdire li ricevis forpermeson. La vilaĝestro iris do por ĝendarmoj kaj tiuj lin de tiu lia ‘forpermeso’ forprenis. Li skribis jam de la fronto, ke li estas vundita, ke li perdis la kruron.”
La maljunulineto kunsente ekrigardis Švejkon: “Tie, soldateto, en tiu arbareto atendu, mi alportos al vi de ni terpoman supon, ĝi vin varmigos. Tiun nian kabanon eblas de ĉi tie vidi, ĝuste malantaŭ la arbareto, iom dekstre. Tra tiu nia vilaĝo Vráž vi ne povas iri, tie embuskas ĝendarmoj kiel subuteoj. El la arbareto ekcelu al Malčín. De tie, soldateto, evitu la vilaĝon Ĉížová. Tieaj ĝendarmoj ne konas la kompaton kaj kaptas dizertintojn. Iru rekte tra arbaro al Sedlec ĉe Budějovice. Tie estas tre bonanima ĝendarmo, tiu lasas ĉiun trairi tra la vilaĝo. Ĉu vi havas ĉe vi iajn paperojn?”
“Mi ne havas, patrulino.”
“Do ankaŭ tien ne iru, turnu vin prefere al Radomyšl, sed zorgu veni tien antaŭvespere, tiam ĉiuj ĝendarmoj sidas en gastejo. Tie en Dolejší-strato malantaŭ la statueto de sankta Floriano vi trovos dometon, sube blue ŝmiritan, kaj tie demandu pri bienmastro Melichárek. Li estas mia frato. Ke mi lin salutas, kaj li jam montros al vi, tra kie iri al tiu Budějovice.”
136
strato en Prago, kie troviĝas iama gastejo (nun restoracio) ‘Ĉe la kaliko’.
137
greka verkisto (ĉirkaŭ 430-359 a.K.), disĉiplo de la filozofo Sokrato. Li estis komandanto de la greka armeo dum ĝia sukcesa cedo el Mezopotamio al Eŭropo, pri kio li verkis same sukcesan libron.
138
iama germana gento, kiu vivis ŝajne sur la teritorio de la nuna Svedio. En kvina jarcento p.K. ili konkeris Romon, okupis grandan parton de Eŭropo, loĝigis multajn regionojn kaj fondis kelkajn ŝtatojn.
139
familiara nomo, uzata kelkloke en kamparo por maljun(et)a, vivosperta virino, kiun oni pro respekto kaj ŝato alparolas kiel propra patrinon. En la sama senco oni uzas ankaŭ “patrulo” aŭ “sinjoro patrulo”, “avulo”, “avulino”.