Святло зямное
- Автор: Вярцінскі Анатоль
- Год: 1981
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Святло зямное». Краткое содержание книги:
Паэзіі Анатоля Вярцінскага характэрна паглыбленая ўвага да духоўнага свету сучасніка, імкненне па-філасофску асэнсаваць складаныя з'явы жыцця. У зборнік увайшлі лепшыя творы паэта з кніг «Песня пра хлеб», «Чалавечы знак», «З'яўленне», «Ветрана».
Перейти на страницу:
1. ДУРМАН
Яго не можаш не заўважыць ты —
разросся пышна ён на ўскрайку вёскі:
шырокія зялёныя лісты
i белыя духмяныя пялёсткі.
Але ніхто яго i не кране.
Не ляжа ў стозе з сенам ён мурожным,
не стане ён букетам на акне —
над восень звяне ў пыле прыдарожным.
Не сок жывы ў яго, a горкі яд.
I гэта не схаваць нічым дурману,
ні лісцем, што прывабіць i пагляд,
ні кветкаю, вялікай i духмянай.
2. АРОЛ ГАЛОДНЫ І СЫТЫ
Пакінуўшы гняздо і дол,
узмыў з усёй бязмежнай сілы
арол, і там, у сіняй сіні,
лятаў,
лунаў,
гуляў арол.
І сам ён быў, як тая высь,
як тая даль, як тыя хмары, —
пакуль не выгледзеў сваёй ахвяры
і каменем не кінуўся ўніз.
Ён тут, унізе, голад наталяў.
Ён потым крылы звешваў у дрымоце.
Як быццам і не быў ён у палёце,
як быццам і не ён лунаў, гуляў...
Арол быў сыты, і цяпер быў ён
падобны нечым на варон.
3. МЫ, МЁД І ПЧАЛА
А потым гаспадыня да стала,
да чаю мёд нам падала.
I усе, адчуўшы пах мядовы,
хваліць той мёд былі гатовы.
Калі ж адчулі яго смак —
хвалілі мёд і так, i сяк.
Хвалілі гаспадыню чынна,
што наставала нас гасцінна,
а ўслед за ёй — гаспадара.
Хвалілі потым пчаляра.
Хвалілі луг, хвалілі кветкі,
што мёд даюць на дзіва рэдкі.
Усім тут аддалі хвалу.
Забылі толькі пра... пчалу.
Перейти на страницу: