Tytan [Titan - pl]

Gdy Urbain ponownie wkroczył do słabo oświetlonego centrum kontroli misji, sześciu inżynierów przy ekspresie do kawy kłóciło się z zapałem:

— Obejrzeliśmy całą pieprzoną powierzchnię Tytana i ani śladu sondy. Ta przeklęta kupa złomu musiała utonąć w jakimś morzu.

— Albo w mniejszym jeziorku. Tam prowadzą ślady.

— Ale widnieją też z drugiej strony.

— A potrafisz stwierdzić po śladach, z której strony wjechała, a z której wyjechała?

— Śladów jest za dużo, żeby wszystkie prowadziły tylko w jedną stronę. Poza tym…

— Poza tym to bzdura! Mamy obraz o rozdzielczości pięciu metrów. I stereoskopię. Obejrzeliśmy całą powierzchnię pieprzonego Tytana. I nic! Nic poza śladami i zatartymi śladami.

Urbain po raz pierwszy uświadomił sobie, że zespół jego inżynierów musi odczuwać dokładnie taką samą frustrację i złość jak on sam. Są bliscy załamania, pomyślał. Muszę coś zrobić, żeby podtrzymać ich na duchu. Ale co?

— To wielki księżyc — odezwała się jedna z kobiet. — Bestię mogliśmy przegapić mimo trójwymiarowego obrazu. Musimy polować dalej.

— Aż będziemy się potykać o własne, siwe brody, nie?

— Co jeszcze możemy zrobić?

— Wrócić do domu. Przyznać się, że zgubiliśmy to cholerstwo i wracać na Ziemię. Nie jesteśmy wygnańcami, tylko ochotnikami. Możemy wrócić, kiedy tylko zechcemy.

— O ile znajdzie się statek gotowy nas zabrać.

— Chcesz powiedzieć, jeśli znajdzie się ktoś, kto zapłaci za nasz bilet powrotny.

— MKU musi nas zabrać! Nie podpisywaliśmy kontaktu na siedzenie nie wiadomo jak długo nie wiadomo gdzie!

Urbain odchrząknął głośno i spojrzeli na niego.

— Jakieś postępy? — spytał krótko.

Nikt nie zadał sobie trudu udzielenia mu odpowiedzi. Wszyscy z ponurymi minami odpłynęli do swoich stanowisk. Wyglądali, jak niezadowoleni uczniowie, którzy woleliby być wszędzie indziej, byle nie w szkole.

— Wiem, że to frustrujące — rzekł na tyle głośno, żeby wszyscy w centrum kontroli misji go usłyszeli. Zanim ktoś zdołał odpowiedzieć, dodał: — Ale musimy kontynuować poszukiwania Alfy. Biolodzy już dokonali ważnego odkrycia.

— Już — mruknął ktoś kwaśno.

— Alfa jest na Tytanie, i potrzebuje naszej pomocy. Musimy…

Jeden z mężczyzn przy konsolach zawołał głośno:

— Mam coś! Wygląda jak świeże koleiny.

Urbain podbiegł do jego konsoli i zajrzał inżynierowi przez ramię na środkowy ekran. W gąbczastym gruncie widać było wyraźny, głęboki odcisk gąsienic.

— Sprawdź, dokąd prowadzą! — krzyknął. — Natychmiast!

Krajobraz zmienił się. Ślady ciągnęły się dalej, wyraźne i proste. Nagle ekran zgasł.

— Co się stało? — dopytywał się Urbain.

Nie odrywając się od ekranu inżynier wyjaśnił:

— Dotarliśmy do końca zasięgu tego satelity. Przełączę na innego…

— Szybko! — syknął Urbain, tracąc oddech. — Vite, vite! Inni inżynierowie zebrali się wokół nich. Urbain czuł ciepło ich ciał, zapach ich wód kolońskich, płynów po goleni i potu. Ale nie odrywał oczu od ekranu.

Ekran zapalił się znów i Urbain poczuł falę podniecenia Widok był o wiele szerszy niż przed chwilą.

— Zaraz wyostrzymy — mruknął inżynier. — Wiecie, że to obraz w czasie rzeczywistym.

— Tak, tak — warknął niecierpliwie Urbain. — Wyostrz nam koleiny.

— Właśnie to robię — odparł z niechęcią inżynier.

— Włącz automatyczną ostrość — zaproponował ktoś sto jacy za Urbainem.

— A myślisz, że co ja niby robię, do cholery? — odburknął inżynier.

Na ekranie pojawiły się podwójne koleiny. Urbain usłyszał westchnienie pozostałych zgromadzonych.

— Prześledź, dokąd prowadzą! — naciskał.

Krajobraz znów się zmienił. Ślady rozmyły się, po czym znów pojawiły się, ostre. Urbain poczuł, że serce bije mu mocno, uderzając o żebra. W ustach miał sucho.

— Jest — oznajmił inżynier.

Urbain wpatrzył się w ekran. Sonda Tytan Alfa tkwiła na lodzie, nie ruszała się, ale najwyraźniej nic jej się nie stało. I wtedy obraz na ekranie rozmazał się.

Urbain uświadomił sobie, że ma łzy w oczach.