Grzeszne Rozkosze

– Wampiry z dostawą do domu. Jakie to… – Splotła palce dłoni. – Wygodne.

– Taa – ucięłam. – Chodźmy zobaczyć, kto dziś ma dyżur w biurze.

Szerokie białe stopnie prowadziły do dwuskrzydłowych olbrzymich drzwi. Jedno skrzydło było otwarte, na drugim wisiała tabliczka z napisem: WEJDŹ PRZYJACIELU I POKÓJ Z TOBĄ. Zwalczyłam w sobie chęć zerwania i podeptania tej tabliczki.

Wampiry bazowały tutaj na najbardziej pospolitym z ludzkich lęków – strachu przed śmiercią. Wszyscy boją się śmierci. Ateiści też mają z tym nie lada kłopot. Bo oto umierasz i przestajesz istnieć. Ot tak, trzask, prask i po wszystkim. Tu jednak, w Kościele Wiecznego Życia, obiecują dokładnie to, co sugeruje nazwa. I mają na to dowody. Żadnych prób wiary. Żadnego oczekiwania. Zero pytań, które pozostają bez odpowiedzi. Jakie to uczucie być martwym? Chcesz wiedzieć, zapytaj członka zboru.

Poza tym koniec ze starzeniem się. Żadnych liftingów, odsysania tłuszczu, jedynie wieczna młodość. W sumie całkiem niezły układ, jeśli tylko nie wierzysz w nieśmiertelną duszę. Jeżeli nie wierzysz, że twoja dusza zostanie uwięziona w ciele wampira i nigdy nie trafi do Nieba, tym bardziej, że wampiry są z gruntu złe i gdy stajesz się jednym z nich, automatycznie jest ci pisane Piekło. Kościół katolicki postrzega dobrowolną przemianę w wampira jako odmianę samobójstwa. W sumie się z tym zgadzam. Mimo iż papież ekskomunikował również wszystkich animatorów, dopóki nie zaprzestaniemy ożywiać zmarłych. No i dobrze; przeszłam na protestantyzm.

Rzędy drewnianych ław wiodły do miejsca, gdzie stał kiedyś ołtarz. Znajdował się tam pulpit, ale po ołtarzu nie został żaden ślad. Jedynie pusta niebieska ściana otoczona z dwóch stron białymi.

Okna zdobiły czerwono-niebieskie witraże. Wpadające promienie słońca rzucały barwne plamy na białą posadzkę.

– Spokojnie tu – rzekła Ronnie.

– Jak na cmentarzu.

Uśmiechnęła się do mnie.

– Domyślałam się, że to powiesz.

Zmarszczyłam brwi.

– Dobra, dość żartów. Przyszłyśmy tu w konkretnej sprawie.

– Co właściwie mam robić?

– Wspierać mnie; robić groźne wrażenie, graj twardą babę, najlepiej jak potrafisz. I wypatruj potencjalnych śladów.

– Śladów?

– No wiesz, tropów, kawałków biletów, na wpół spalonych kartek z zapiskami i takich tam.

– A, o to ci chodzi.

– Przestań się do mnie szczerzyć, Ronnie.

Poprawiła okulary przeciwsłoneczne i zrobiła zacięta minę. Była w tym niezła. Potrafiła tym spojrzeniem zmrozić oprycha z dwudziestu kroków. Zobaczymy, jak ten numer podziała na członków zboru.

Z boku „ołtarza” znajdowały się drzwi. Prowadziły na wyłożony wykładziną korytarz. Usłyszałyśmy kojący szum klimy. Po lewej stronie były toalety, a po prawej sala rekreacyjna. Może tu po skończonej ceremonii schodzono się na kawę. Nie, raczej nie na kawę. Powiedziałabym raczej na szklaneczkę krwi.

Na drzwiach biura była tabliczka z napisem BIURO. Jakie to proste. Wewnątrz znajdował się drugi gabinet, biurko sekretarki i to co zwykle. Za biurkiem siedział młody mężczyzna. Szczupły, z krótko ostrzyżonymi włosami. Za szkłami okularów w drucianych oprawkach kryły się naprawdę śliczne brązowe oczy. Na szyi miał gojący się już ślad po ugryzieniu.

Wstał i wyszedł zza biurka, wyciągając rękę i uśmiechając się na powitanie.

– Witajcie, przyjaciele. Jestem Bruce. W czym mogę wam dziś pomóc?

Uścisk dłoni był silny, ale nie za mocny, przyjacielski, lecz nie poufały, i pozbawiony seksualnego podtekstu. W taki sposób podają rękę dobrzy spece od handlu używanymi samochodami. I brokerzy od sprzedaży nieruchomości. Ma pani przecież tę śliczną małą duszyczkę, w dodatku prawie w ogóle nie używaną. Dobrze zapłacę. Może mi pani zaufać. Gdyby te jego ufne brązowe oczy rzuciły mi jeszcze bardziej szczere spojrzenie, dałabym MMI psiego herbatnika i poklepała po głowie.

– Chciałabym umówić się na spotkanie z Malcolmem – powiedziałam.

Zamrugał.

– Proszę usiąść.

Usiadłam. Ronnie oparła się o ścianę przy drzwiach. Splecione ręce, luźna ochroniarska postawa.

Bruce wrócił za swoje biurko, zaproponował nam kawę i usiadł, zaciskając dłonie.

– Słucham, panno…

– Pani Blake.

Nie zadrżał na dźwięk mego nazwiska, najwyraźniej nigdy o mnie nie słyszał. Sława bywa ulotna.

– Pani Blake, po co chce pani spotkać się z przywódcą naszego Kościoła? Mamy wielu kompetentnych i wyrozumiałych doradców, którzy pomogą pani w podjęciu decyzji.

Uśmiechnęłam się do niego. Na pewno, ty mały padalcu.

– Myślę, że Malcolm zechce ze mną porozmawiać. Mam informacje dotyczące zabójstw wampirów.

Uśmiech znikł z jego ust.

– Skoro dysponuje pani takimi informacjami, proszę pójść z tym na policję.

– Nawet jeżeli mam dowód, że ich sprawcami są pewni członkowie waszego zboru?

Mały blef, znany inaczej jako kłamstwo. Przełknął ślinę i tak mocno docisnął dłonie do blatu biurka, że zbielały mu opuszki palców.

– Nie rozumiem. To znaczy…

Uśmiechnęłam się do niego.

– Spójrzmy prawdzie w oczy, Bruce. Nie jesteś w stanie uporać się z morderstwem. Brak ci do tego niezbędnego przeszkolenia, zgadza się? I nie leży to w twoich kompetencjach, mam rację?