Żebracy na koniach [Beggars Ride] 852K (книга удалена из библиотеки)

— Za chwilkę — odparła Lizzie — ja tylko… chciałam jeszcze trochę chleba.

— Ty metabolicznie przewrotny żarłoku — rzuciła Vicki i wyszła.

— Thomas — odezwała się cicho Lizzie. — Osobista wiadomość dla Theresy Aranow. Pilna.

— Słucham.

— Widziałam zdjęcia amatorskich dzieci. Musi pani znaleźć Mirandę Sharifi i zmusić ją, żeby nam dała jeszcze trochę strzykawek. Jest pani Wołem, ma pani tyle pieniędzy, pani może się dostać do Mirandy, a my nie możemy… — Zawiesiła głos. Jak ma zakończyć? I co ona tu, do cholery, wyprawia, błagając o pomoc wołowską dziewczynę, która jest tak tchórzliwa, że nawet nie wyjdzie z własnego mieszkania?

— Thomas, anuluj pilną wiadomość.

— Proszę o osobisty kod anulowania.

Nie ma czasu. Jackson i Vicki zbliżają się już do drzwi.

— Thomas, zakończ. Ściana znów była pusta.

— Chodźmy, Lizzie — powiedział doktor Aranow znużonym głosem. — To nie będzie nic strasznego, przyrzekam. Parę nagrań różnych zachowań, skanowanie mózgu, potem uśpią was na krótko, żeby pobrać próbki tkanek. To nie będzie bolało.

— Gdzie Shockey?

— W helikopterze. Nie chciał za nic wyjść, nawet z plastrem uspokajającym na szyi. Weź dziecko i idziemy.

— Czy u mamy i Billy’ego wszystko w porządku?

— Tak. Nie. Jest tak samo jak wtedy, kiedy ich widziałaś.

— Jak ci się udało zabrać ze sobą Shockeya? — zainteresowała się Vicki.

— Z trudem. Płakał.

Lizzie próbowała wyobrazić sobie płaczącego Shockeya — tego wielkiego, szorstkiego Shockeya o śmiałym spojrzeniu.

— Czy ktoś próbował pana zatrzymywać?

— Tak. Billy i kilku innych. Ale zacząłem po prostu trochę dziwniej się zachowywać i wszyscy przestraszyli się jeszcze bardziej, i w końcu się wycofali. Złapałem Shockeya, przylepiłem mu środek uspokajający i przywlokłem tu ze sobą. Płaczącego. — Doktor Aranow przeciągnął ręką po włosach. Lizzie nie zdawała sobie sprawy, że Wół może kiedykolwiek wyglądać na tak znużonego i… no, zmartwionego.

Teraz odezwała się Vicki, tak delikatnie, jak odzywała się dotąd wyłącznie do Lizzie i Dirka:

— Powinieneś się przespać, Jackson.

Zaśmiał się krótko.

— O, tak. To powinno rozwiązać wszystkie problemy. Chodź, Lizzie, czeka na nas Thurmond Rogers.

A Lizzie odparła, zanim zorientowała się, że zamierza coś powiedzieć:

— Ale najpierw wezmę kąpiel. I Dirk też.

— Nie możesz.

— Ależ mogę. I tak zrobię.

Vicki uśmiechnęła się do niej. Lizzie dopiero po chwili zrozumiała dlaczego. Vicki sądziła, że Lizzie chce się wykąpać, żeby dać doktorowi czas na drzemkę, której potrzebował. Pieprzyć to. Chciała się wykąpać, zanim stanie przed Thurmondem Rogersem i jego nadętą korporacją. Ona i jej Dirk. Vicki może się tam pokazać jak człowiek z lasu, ale Vicki to co innego — jest Wołem.

Nagle wydało się Lizzie, że do tej pory nie bardzo zdawała sobie sprawę, co to naprawdę znaczy.

— Dobrze, dobrze — powiedział doktor Aranow. — Wykąp się. Tylko się pospiesz.

— Pospieszę się — obiecała Lizzie. I tak właśnie zrobi. Okropnie martwiła się o Billy’ego i Annie. Umyje Dirka i siebie, najszybciej jak potrafi.

I może w łazience uda jej się przeszperać jeszcze jakieś inne części domowego systemu.