La skeleta brigado [en Esperanto]

Multaj ebriaj soldatoj estis en la fortikaĵo. La gardostarantoj senkaŝe drinkis brandon, la ĉefkapolaro ridaĉis, kaj lia kamizolo ne estis butonumita

Magiron kaj aliaj soldatoj kunaranĝis en la deponejo la ekipaĵon de la leĝera marŝkolono ĝis Egipto. Cent sepdek kilometroj.

Gerard, la ftiza konstru-entreprenisto jam apenaŭ povis treni sin kaj skelete maldikiĝis. Terura tusado skuis lin.

— Gerard… — Fécamp haltigis lin. — Ĉu vi scias, kio estas okazonta?

— Neniu scias el la malliberuloj. Sed ĉiu diras, ke io okazos.

— Kiel vi opinias pri tio?

— Li spasme tusadis. Sangostrio aperis en lia buŝangulo. Li eklevis sian ŝultron kun langvora rideto.

— Tion…

— Sciu… ne tia dezerto estas la tuta lando… Kiel ajn estas la aferoj nun… Ni apartenas al tiu ĉi loko… Oni kruele traktas nin, sed ni ne povas prinei, ke ni estas francoj.

— Mi multe pensi pri tio. Vi pravas, mi opinias tiel.

— Li ne povis daŭrigi. Ili sidis silente.

— Diru, Gerard, ĉu toviĝas ĉi tie kelkaj homoj je kiuj ni povas kalkuli? Kiuj estas sufiĉe frenezaj al tio, ke ili defendu sian malliberecon, riskante eĉ sian vivon?

— Mi pensas… troviĝas.

— Kolektu tiujn ĉirkaŭ la pumpilo. La gardistoj ne ĝenos vin.

Kion li volis? Eĉ li mem ne sciis tion. Baldaŭ li pensados kaj faros ion. Li reiris en la kontoron kaj eksidis. Sonorado. Li levis la telefonon.

— Teknika taĉmento antaŭ Bekzat — anonciĝis voĉo. — Ni atendas la freŝajn trupojn.

— Alo! — krias la kondamnito n-ro 63. — Tuj informu la plotonon. Oni atakos ilin el dorsdirekto! Kaj…

La interparolo rompiĝis!

Ne estas kurento…

Mallumiĝis. Subite, senteble, neatendite vesperiĝis, kvazaŭ nubo kovrus la sunon, sed ĉi tie neniam estas nubo kaj pluvo.

Nek vintro, nek somero.

Nur seka, varmega suferego.

La pordo malfermiĝis en la mallumo, sed neniu envenis.

— Kiu estas tiu?! — demandis Fécamp.

Nenia respondo. Kiu povas esti tiu?

La pordo fermiĝas.

La viro kvazaŭ estus batita je la brusto! Li sentas leĝeran, fajnan odoron.

— Kiu estas tiu?… — li demandis denove, sed ve, Dio mia, li bone scias…

La bonodora, nevidebla iu staris antaŭ li.

— Colette… — li balbutaĉas timeme.

Kion fari nun? Delikata ektuŝo vibras sur lia hararo.

Colette karesislin.

— Kiom vi suferas…

Li ne povis ekparoli. Ĝi estas tiel terure neimagebla… Colette… Tia komediulino!

— Mi konatiĝis kun kapitano Sirone en Romo, kiel kunlaborantino de la Sekreta servo, kaj mi fariĝis lia fianĉino. Mia patro estas altranga oficiro, kaj kiam mi hazarde solvis krimon pri spionado, li ne kontraŭis, ke mi servu Francion tiel. La raporto de Rouen faris min scivolema. Li preskaŭ diris tion, ke vi estas eminenta soldato… Tiel mi venis ĉi tien, ĉar la maltrankviliga sanstato de mia fianĉo estis bona okazo. Mi ne mensogis al vi, mi nur prisilentis, ke mi estas membro de la Sekreta servo.

Li prenis la manon de la knabino. Tiel volonte li estus mortinta nun pro tiu virino…

Colette paŝis tute proksime al li.

— Via senkulpeco evidentiĝos!

— Colette… kial… vi kredas… kial vi estas ĉi tie?

La mano de la junulino tuŝis lian vizaĝon.

— Mi amas vin.

Estis mallumo. Ili jam ne vidis unu la alian.

— Ĉu Sirone?

— Jes. Mi scias… — Ŝi malgaje kapbalancis, kaj ŝiaj haroj falis iom antaŭen, ke kelkaj el tiuj tuŝetis la buŝon de Fécamp. — Mi estos edzino de Sirone. Se li iam liberiĝos de tie ĉi. Sed vi estas tiu homo, lasola viro el la viroj en la mondo, kun kiu mi povus esti feliĉa.

La pordo malfermiĝis. Subite!

La kapitano envenis. Nur ĝis la sojlo.

— Hej! Fécamp… Ĉu vi estas sola?

Li sentis la korbatojn de la virino kaj la pezan spiregon de la kapitano en la mucida, varma mallumo.

— Jes.

Paŭzo. Iom da suspirado. Ŝajnas, ke la kapitano fartas pli bone, kaj li jam eĉ drinkis.

— Tiam do… nu… — li iomete ekŝanceliĝis — kunportu vian violonon, vi, porko…

— Jes.

— Ni amuziĝos. Ĉu vi komprenas?!

Ili restis solaj… Milda, virina buŝo ĝemas tute proksime antaŭ lia vizaĝo.

Ili kisis unu la alian…