La skeleta brigado [en Esperanto]

Ili sidis vidalavide unu al la alia.

— Nun vi scias ĉion — finis la malliberulo la historion. Li rakontis ĉion al Colette de la komenco ĝis la fino.

La mano de la virino estis malvarma kaj tremetis. Ŝi karesis la vizaĝon de Fécamp.

— Kiom multe vi suferis!..

— Ŝi rigardis sur la kanbon kun tiom da tenero, kaj tiel malgaje, kvazaŭ ĉio ĉi estus okazinta por ŝi.

— La plej granda sufero estas tio, se iu ŝatus esti malbone, kaj li ne povas fariĝi tia.

— Kial vi ne faris ĝis nun sinceran konfeson?

— Kiu kredus ĝin? Kio estas la pruvaĵo?

— Sed la instanco tiel sekvas falsan spuron!

— Tiu spuro ne estas tiel falsa… Ĉar mi scias, kie troviĝas la aktujo!

Li rigardis rekte en la okulojn de la knabino.

Colette ekstaris. Ŝia pala, laca vizaĝo vibris, kvazaŭ eletro trakurus ŝian haŭton.

— Bonvolu paroli, pli klare…

— Mi scias, kie troviĝas la aktujo!

Colette lace viŝis sian frunton:

— Kial vi sekretas tion?

— Ĉar oni pensas, ke mi estas la farinto. Se nun mi transdonus la rabaĵon, kiel evidentiĝus mia senkulpeco? Tiel mi tamen havas la ŝancon en la probablaj eblecoj de la miliardoj da versioj de la okazaĵoj laŭ la funkcio de senlimeco: kapti la veran murdiston.

— Kiel mi divenis ĝin, tiel ankaŭ aliulo vidos la veron!

— Antaŭ la milita tribunalo neeblas vilonoludi — respondis Fécamp kaj ridetis acerbe. Li metis siajn manojn dorsen kaj apogis sin al la muro. — La farinto estas sportisto. Ĝi donas esperon al mi. Se li perdos iam, kaj oni arestos lin, li konfesos ĉion.

Colette prenis la vizaĝon de la malliberulo n-ro 63 inter siajn mamplatojn, kaj ŝi flustris tiel deproksime:

— Ĉu vi scias? Kiu li estas?

— Carew!

Carew… Ili silentis. Muŝkaptanta laceto subite ŝtelglitis ĝis la plafono, kaj ĝia makzelo klaketis. Ĝi enbuŝigis ion.

— De kie vi scias, kie estas la aktujo?

La vizaĝo de la kondamnito n-ro 63 fariĝis griza kaj morna. Kvazaŭ li donus al grava persono sepulton en funebra ceremonio.

— Ĉe la Skeleta brigado… la mesaĝo de mia malnova, bona amiko subite solvis la enigmon.

— Kiu?

— Nome Jakobo, ĝi estas kapro. Domaĝe, ke ĝi ne rajtas konfesi.

— Bonvolu paroli kompreneble.

— Jakobo, la kapro, tiun teruran matenon kuŝis senviva sur la planko en la kafejo de Bochur. La Trumpetisto, Kiu Havas Amikon rakontis al mi ĉe la Skeleta brigado, ke post mia aresto li vidis la kapron. Ĝi vivis. Li mem tondis la beston.

— Daŭrigu! Kaj?

— Se la kapro, kiu tiam kuŝis senviva, poste ĝi reviviĝis, nur povas okazi tiel, ke ĝi narkotiĝis pro io. Certe pro mia verda moskitovualo, ĉar ĝi ofte puŝpiketis tion per sia nazo.

— Carew.

Li kapjesis.

Iam li studis medicinon. Tial en la oazo Ulogi li laboris en la hospitalo je la peto de la kuracisto.

— Kloroformo…

— Jes. Li ŝtelis dormigilon el la hospitalo, kaj helpe de sia parfumilo li aspergis mian moskitoreton per narkotiko, kaj li trankvile foriris, en burnuso por efektivigi la krimon. Aŭrore li jam denove estis apud mi.

— Kie estas la aktujo?

— Vi rajtas solvi tiun mirindan sekreton… — Li brakumis la knabinon.

Ŝi afliktite rigardis la viron, kun buŝo, kurbiĝanta je ploro.

— Atentu min, Colette. Estas tiel eksterordinare, kio okazis al tiu aktujo, tiel nekredeble… fantastike…

Tiam korpo falis en la ĉambron, sterniĝinte sur la planko, kun granda bruo.