Лабух

— Пайду я... — ніякавата глядзіць на ўсіх Ніна. — Не сядзець жа так...

— Гарэлкай трэба, каб плямы не засталіся, — цягнецца да бутэлькі Роберт, выпрабоўваючы цярпенне немкі ў строгім белым касцюме:

— Ты ж не будзеш Ніну Данілаўну гарэлкай паліваць?

Роберт налівае кілішак.

— Тады вып’ю... Вып’ем, бацька?

Я ўсё яшчэ трымаю шампанскае.

— Вып’ем... Я люблю ўсіх вас... Я кахаю і цябе, Ніна, і цябе, Марта... Гэтаксама, як раней, як некалі, нішто і нікуды не падзелася... Вы скажаце, што так не бывае, але так бывае. Са мной ва ўсякім разе... І яшчэ я кахаю Лі-Лі.

— І маці Лі-Лі, — здзірае скуру са стронгі Каміла.

— І маці Лі-Лі... Каму ад гэтага кепска?

— Каму?.. — ва ўсіх пытае Каміла.

— Ну, ты даеш... — падымае кілішак Роберт. — За тваё здароўе!..

Як ні дзіўна, на гэты раз нават Марта не спрабуе спыніць Роберта, здароўе маё і для яе нешта значыць — і мы ўсе разам выпіваем. У мяне пашчымлівае ў горле — і зусім не ад шампанскага.

— Здароўе ў цябе зайздроснае... — па-нямецку проста прызнае Марта, гледзячы міма мяне, мусібыць, на Лі-Лі. — На пятым дзесятку...

— Мог бы і паразумнець, — дагаворвае Ніна, і Марта ківае:

— Я тое самае сказаць хацела.

— Зусім не тое!.. — пярэчыць Роберт. — Гэта змова, дзеці супраць!.. — І Каміла тут жа пярэчыць Роберту:

— Я не супраць, мог бы паразумнець.

Роберт захмялеў пасля другога кілішка — і згодны быць дзіцём... Неяк бы да яго падступіцца і пра Поля пагаварыць... Ці не лезці, што з гэтым зробіш?.. Ды блазнерыць ён хутчэй за ўсё, гуляецца!.. Гульні ў іх цяпер такія...

Займеўшы падтрымку большасці, Ніна смялее. Так і раней было, з падтрымкай яна заўсёды смялела, я на ўсіх яе канцэртах стаяў за бліжняй кулісай, каб яна хоць краем вока мяне бачыла.

— Як табе ўдаецца не помніць, Раман, што ў кожнага з нас сваё жыццё?.. — І, зусім асмялеўшы, Ніна пытае:

— А дзе маці Лі-Лі?

— Жыве сваім жыццём, — матляе Каміла, трымаючы за хвост, голы шкілет стронгі. — З Дартаньянам.

— З кім? — упершыню з цікаўнасцю перапытвае Марта.

— З сабакам. Зоя Паўлаўна жыве ў кватэры Лідзіі Паўлаўны і даглядае яе сабаку Дартаньяна, бо Лідзія Паўлаўна прапала.

Мне ўспамінаецца размова са следчым — і я не разумею Камілу.

— Як прапала?..

Каміла адрывае ад шкілета стронгі залаціста-засмажаны хвост — гэта для яе ласунак.

— Зусім. І нідзе Лідзіі Паўлаўны няма, і ніхто яе знайсці не можа. Лі-Лі табе не сказала?..

Я азіраюся ў бок мангалу, але за столікам, дзе толькі што сядзелі Лі-Лі з Полем, адзінокі Поль. Лі-Лі пайшла, нешта прыдумала, прапала, і ніхто з маіх — а ўсе ж бачылі, як пайшла Лі-Лі і прапала — мне пра гэта не сказаў. Сямейка ў мяне — такая не ў кожнага бусурманіна...