Населены востраў

Гай узяў канвэрт, павесіў аўтамат на плячо, павярнуўся вакол і накіраваўся да дзьвярэй. Ён яшчэ пачуў, як пан ротмістр сказаў Маку: «Нічога, кандыдат, ня бойся. Гэта страшна толькі па першым разе...» Гай бягом накіраваўся праз пляц да будынку брыгаднай турмы, уручыў начальніку варты канвэрт, расьпісаўся, дзе трэба, сам атрымаў неабходныя расьпіскі, і яму вывелі прысуджаных. Гэта былі даўнішнія змоўшчыкі — тоўсты дзядзька, якому Мак вывернуў пальцы, і жанчына. Масаракш, гэтага толькі не хапала! Жанчына — гэта зусім лішняе... Гэта не для Мака... Ён вывеў арыштаваных на пляц і пагнаў іх да казармы. Мужчына плёўся нага за нагу і ўсё калыхаў сваю руку, а жанчына ішла, прамая, як жардзіна, засунуўшы рукі глыбока ў кішэні жакеткі, і, здавалася, нічога ня бачыла і ня чула. Масаракш, а чаму, уласна, не для Мака? Якога д’ябла! Гэтая баба такая ж гадаўка, як і мужык. Чаму мы павінныя даваць ёй нейкія льготы? І чаму гэта, масаракш, трэба надаваць нейкія льготы кандыдату Сіму? Няхай прывыкае, масаракш-і-масаракш!...

Пан ротмістр і Мак былі ўжо ў машыне. Пан ротмістр — за рулём, Мак з аўтаматам паміж каленяў — на заднім сядзеньні. Ён адчыніў дзьверцы, і прысуджаныя залезьлі ўнутр. «На падлогу!» — скамандаваў Гай. Яны паслухмяна селі на жалезную падлогу, а Гай — на сядзеньне насупраць Мака. Ён паспрабаваў злавіць яго погляд, але Мак глядзеў на асуджаных. Не, ён глядзеў на гэтую бабу, якая скурчылася на падлозе, абхапіўшы калені. Пан ротмістр, не паварочваючыся, сказаў: «гатовыя?», і машына рушыла.

Па дарозе не размаўлялі. Пан ротмістр гнаў машыну на вар’яцкай хуткасьці — мабыць, хацеў усё скончыць, пакуль не сьцямнела, ды й чаго марудзіць... Мак увесь час глядзеў на жанчыну, нібы лавіў яе погляд, а Гай усё лавіў позірк Мака. Прысуджаныя, чапляючыся адзін за аднаго, круціліся па падлозе, таўстун паспрабаваў быў загаварыць з бабай, але Гай прыкрыкнуў на яго. Машына выскачыла за горад, абмінула паўднёвую заставу і адразу ж павярнула на закінуты прасёлак, знаёмы, вельмі знаёмы прасёлак, які вядзе да Ружовых пячораў. Машына падскоквала ўсімі чатырма коламі, трымацца было нязручна, Мак не жадаў падымаць вачэй, а тут яшчэ гэтыя паўнябожчыкі ўвесь час хапаліся за калені, ратуючыся ад неміласэрнае трасяніны. Гай, нарэшце, ня вытрымаў і трэснуў тоўстага гада ботам пад рэбры, але гэта не дапамагло, — той усё роўна працягваў хапацца. Пан ротмістр яшчэ раз павярнуў, рэзка прытармазіў, і машына павольна, асьцярожна зьехала ў кар’ер. Пан ротмістр выключыў рухавік і скамандаваў: «Выходзь!»