Каб мелі шчасце ўваскрасаць і лётаць

Д р у г і г р а б а р Хачу вады... Хачу вадою стаць... Хачу вады... Калодзежам глыбокім спыніцца, дзе спыніліся цяпер капаць яго... Хто стане чалавекам? Нас убіраюць нашыя сляды, як быццам хтось пасоўваецца ззаду і нам упадабняецца ўвесь час і ўсё не аб'яўляецца на вочы... Што ў чалавеку — сонца?., што вада?.. Нас хтосьці падмяняе... падмяняе... і ўжо без нас тады-сяды жыве і нават разважае аб рамёствах. Як зберагчыся?..— сціснулі сляды... А ў сонца і вады папераменна застаўся эталон — кім трэба стаць: хачу — вадой... Хто стане чалавекам? У нас — хаценне, а што хочам — дзесь, але вядзе відушчае, бы рэкі,— незразумела пальцам і вачам,— даверцеся, нас нашае хаценне... ...І возьме, калыхнуўшыся, вада і, ўзяўшы, абароніць ад падмены... Не прыдаецца спадчына — гнятуць і душаць крылы: мроілася — ўзносяць... Адрыньцеся — адрынуты сляды — ад крыл і сноў — апошняй перашкоды... Калодзежам... вадою... будуць піць... О, як імкліва, як пераканана ляціць без крыл, хто меў іх кагадзе,— ім не паспець... Хто стане чалавекам?!.