Прызнанне левага крайняга

Ягоны позірк адразу ж прасвятлеў.

— Ты таксама мяне зразумей. Давай вырашай хутчэй. Табе яшчэ доўга гуляць, ты ў самым росквіце.

— Усё будзе добра, павер.

— Ну і добра,— уздыхнуў ён.— Прапаную вечарам партыю ў шахматы, а цяпер бяжы туды, куды спяшаешся. Ажываеш на вачах. Як доктар, скажу, гэта нядрэнны сімптом.

— Як у анекдоце?

— Якім яшчэ анекдоце...

— Доктар прыходзіць да хворага, а той памёр. Доктар пытаецца ў родных: «Скажыце, хворы перад смерцю пацеў?» Тыя адказваюць: «Пацеў». Доктар узрадавана гаворыць: «Гэта вельмі добры сімптом».

Станіслаў Пятровіч усміхаецца.

— Уся розніца ў тым, што ты ў нас жывы і здаровы.

У сталоўцы я з нецярпеннем паглядваю на дзверы. У яе добры сон. Магла б і паспяшацца.

Вось яна з’яўляецца на парозе і адразу ж адшуквае мяне вачыма. Я ўсміхаюся ёй і п’ю гарачую каву. Потым я сустракаю яе ля ўвахода.

— Учора быў цудоўны вечар, яшчэ раз дзякуй табе. Я хутка заснула і раніцай праспала зарадку.

— А я прабег дзесяць кіламетраў,— адказваю я з гонарам школьніка.

— Ты ж у нас прафесіянал... Нічога, у нас шмат часу. Я спадзяюся аднойчы пабегчы разам з табой. Калі, вядома, хопіць сілы волі.

Шмат часу? Якога?..

— Гэта ў цябе шмат часу, а ў мяне яго амаль не застаецца,— кажу я.— Хутка я знікну адсюль, праз некалькі дзён.

Яна адыходзіць ад мяне на адзін крок.

— Як знікнеш? Ты ж нядаўна прыехаў...

— Я не адпачываць прыехаў. Я самы звычайны ўцякач. Проста тут мяне цяжка знайсці, хоць, павер, мяне шукаюць ужо даўно. 3 таго самага дня...

— Ты паедзеш і не прыедзеш больш у салон слухаць музыку? Ты знікнеш назаўсёды?..

Звычайная жыццёвая справа. Колькі разоў такое было ў кожнага...

Мне захацелася прыгарнуць яе да сябе, але я стрымаўся.

— Я не знікну назаўсёды... Калі ты, вядома, захочаш. А справа ж сапраўды звычайная. Колькі ў жыцці бывае сустрэч!

Некаторы час мы моўчкі ідзём уздоўж англійскага газона.

— Ты прабач...— гаворыць яна.— Гэта не мая справа, але, можа, я змагу табе дапамагчы хоць чым-небудзь. Я адразу зразумела, што ў цябе непрыемнасці. Калі б ты ўбачыў свой твар у самы першы дзень нашай сустрэчы... Мне зрабілася шкада цябе... Нечакана для сябе. Нейкі незнаёмы піжонскага выгляду малады чалавек, і раптам няшчасны твар... Такога спалучэння мне не даводзілася бачыць. I калі ты прыходзіў слухаць музыку, я старалася іграць як мага леней.

Здарылася... Што здарылася, чаму?! Аднекуль здалёк чуецца яе голас:

— Такое ўражанне, што цябе зараз няма побач.

Няма. Але дзе я?

16

Пасля першай трэніроўкі, адчуўшы цяжар ва ўсім целе, я папрасіў Фалалеева адпусціць мяне крыху раней і паехаў да цёткі. Тэлефона ў яе не было, і я не мог паведаміць пра свой прыезд. Прыпаркаваў машыну (сваю яшчэ не прыгнаў і ўзяў ключ у Стаса Пранузы), падняўся на другі паверх драўлянага дома на вуліцы Чарвякова. Дзверы адчыніла міленькая старая, узняла на мяне вочы, успляснула рукамі:

— Божухна, няўжо ты, Кастусь?! Даўно цябе не бачыла...