Новая зямля

Хоць дзядзька наш не паляўнічы, Ды меў ахвоту і да дзічы. І часам, праўда, вельмі рэдка — Я сам у гэтым буду сведка — У лес надумае пайсці, Зайцоў крыху там патрасці — Зайцоў жа там было багата. Вось у нядзельку раз ці ў свята Антось рыхтуе паляванне. Дае ён хлопцам прыказанне, Хоць тыя самі без прыказу Ахвотна годзяцца адразу, А наш дарэктар асабліва. У лес збіраюцца шумліва. — Эх, шкода, брат: няма клякотак! Ну, хоць бы з парачку трашчотак! — Гаворыць дзядзька. — Ну, нічога, І так мы зробім шуму многа І ўсім зайцам задамо страху! — Дае дарэктару ён бляху. — Звані ў яе, бі, чым папала, Абы мацней яна гучала — На ўсю Свяржэнскую граду! — Алесю даў скавараду, Перагарэлую, старую, Ды незвычайна галасную. — Бяры напільнік з рукаяткай, Бубні ў яе наском і пяткай; А Кастусю я дам званок, А ты, бальшун, трубі ў ражок, — Такое справім мы ігрышча, Што лес застогне і засвішча, Ну, нежывы — і той ачнецца, Калі аблава ў нас пачнецца!