Урачыстасьць у садзе[Драматычныя начыркі]

Амін! Гэтае слова не чакаюць доўга,

навучыцца дзеці…

Ня слухай, даражоны Хведар,

слоў яго, як кажа ён: справечныя, сьвятыя.

Ім цяжка ціснуцца ў зьвязкі нашыя.

Хай турзаецца з намерамі сваімі:

Адамам быць або чымсьці імь

хай, — небывалае жыцьцё —

захапленьне выдуманае,

іглычыць яго думкі,

бо яно часіну

ні з кім не пажывае.

(уладна, шопатна-нарсьціва)

У гаршчку мной злеплены з гліны нашай,

ён — вершачака посная.

Наўсуперак што — небудзь нам,

ці ў моцы што зрабіць,

або аскеліцца.

Бо-ж добра ведае ўчынкі свайго зла.

Мы ўсьціхамірым імі,

калі ўздумае

наш камень важкі вывернуць

ізь зямлі…

Жыцьцё страшней за сьмерць!

(больш пэўна — пераканаў Хведара)

Ты ведай будаваць і хлеб даваць за працу,

а я на страсьць драбла???ю рукой,

вазьмі прызначаньне быць ваяком.

І потым шчэ ты заўтра мне пагутары

із Ганкай пра вясельле…

Але пагодзь — загаманіўся я!

У дзень, у самы, навасельля,

зьвянчаю вас таемнасьцяй сужэнства.