Паіміж небам і зямлёй

Калі сцвярджаюць, што стыль — гэта чалавек, дык не трэба шукаць лепшых доказаў, чым творчы прыклад Рыгора Барадуліна.

Даверліва аддаючыся плыні жыцця, паэт як бы ставіць сябе ў поўную залежнасць ад яго стыхіі. Усёахопнасць і універсальнасць барадулінскіх паэтычных інтарэсаў і захапленняў выключная. Барадуліна цікавіць, здаецца, усё пабачанае, пачутае, пазнанае. Няма ў яго нейкіх тэматычных «шораў», запраграмаваных маршрутных калідораў для палёту. Яго на ўсё хапае. І не таму, што ён паспешлівы. Барадулінская паспешлівасць падманная. Ён таленавіта, учэпіста мэтанакіраваны. Пры ўсёй барадулінскай імпульсіўнасці і непасрэднасці, ён у стаўленні да жыцця, мабыць, адзін з самых нашых «аб'ектываваных» паэтаў. Ён не мае жадання без патрэбы «ўціскацца» паміж жыццём і чытачом. Але гэта зусім не значыць, што верш упадае ў пэўную безаблічнасць. Барадулінскае «я», нават пры сваёй фармальнай адсутнасці, заўсёды ёсць! Яно — у барадулінскім усведамленні жыцця як сінтэзу асабістага і ўсеагульна-гістарычнага ў яго канкрэтных праявах, у прыцягальнай сіле барадулінскага эмацыянальнага свету. Нарэшце, барадулінскае «я» — гэта і планета Ушач чына, і зорка Маці не аб'ектызаванае, а глыбока, да болю асабістае: паэт гаворыць, прамаўляе не проста за іх, а іх голасам. І толькі тады, як загаворвае ён непасрэдна з маці (ці пры жыцці, ці пасля спачыну), з Ушач ч ынай, Радзі май — найбольш часта з'яўляецца і яго ўласнае «я».

Захапленне самымі рознымі праявамі рэчаіснасці і пошук, адпаведна, выразных прыёмаў, формаў для іх адлюстравання — самая, безумоўна, прыкметная і прывабная рыса паэтычнага характару Рыгора Барадуліна. Рашуча адмаўляючыся ад тэматычнай аднастайнасці аднаго ці некалькіх класічна ўзважаных матываў, паэзія Барадулін выкрасаецца ў любым судакрананні яго з жыццём.