Zagadka Kuby Rozpruwacza

Dwadzieścia szklanek uniosło się do góry. Ludzie wypili. A potem zaczęły dziać się dziwne rzeczy…

Jakub obudził się na ciężkim kacu. Łeb okropnie go bolał, w dodatku w chałupie było zimno jak w psiarni.

– Co to wczoraj było? – potarł głowę. – Cholera, i po co było tyle pić…? Co myśmy, naukowców udawali?

Zwlókł się z łóżka. W całym domu walały się sterty zabazgranych wzorami matematycznymi, chemicznymi i fizycznymi papierów.

– Wzór na lot szybszy niż światło – przeczytał własne bazgroły. – Kurde, ależ się to wszystko pozajączkowało… Głupie zabawy.

Pozbierał całą tę makulaturę i załadował do pieca. Wyciągnął zgrabiałe dłonie do płomieni. Ogarnęło go cudowne ciepło… Spojrzał na resztkę bimbru w bańce.

– Jednak ten Czarnobyl szkodliwy – mruknął, a potem wlał resztkę produktu do kibla.

Bimber chlapnął w powierzchnię szamba. Wypicie ponad trzech czwartych objętości bardzo osłabiło jego intelekt. To, co dostało się do organizmów kumpli Jakuba, przepadło bezpowrotnie, strawione i przetworzone na aldehyd octowy. Jednak ta część, która przetrwała pogrom, nadal posiadała świadomość. Szambo zawierało sporo ciekawych substancji chemicznych i rozmaite pierwiastki. A zatem należało zacząć od początku…

Gwałtowny huk przetoczył się po okolicy. Jakub wyjrzał przez okno.

Klapa zabezpieczająca szambo była odwalona na bok. Z otworu gramolił się wielki ociekający gównem stwór.

– Hy, musi co hipopotam – zidentyfikował egzorcysta. – Wiedziałem, że z tego szamba jakieś nieszczęście wyjdzie. Niepotrzebnie kumple namówili. Całe życie do wygódki srałem, a na starość się luksusów zachciało…

Zawrócił do chałupy po pepeszę. Niestety, w międzyczasie potwór pokłusował w stronę lasu.

– Diabli nadali – mruknął Wędrowycz, patrząc w ciemność. – Za dnia poszukam.

Szambozaur dopadł zbawczego gąszczu i przyczaił między drzewami. Dyszał ciężko po przebyciu przeszło kilometra galopem.

Dobra – pomyślał. – Trzeba się zastanowić, co dalej.

Opanowanie ludzkich umysłów nie powiodło się. Ale gdyby tak wydestylować z siebie raz jeszcze alkohol, przetworzyć go na jakieś nierozpuszczalne związki i spróbować ponownie? W miasteczku powinna być szkoła. Tam dorwie się nauczyciela chemii i rozpuściwszy, przechwyci jego wiedzę z tej dziedziny… W dzień lepiej się ludziom nie pokazywać. A zatem przedrzemie w wykrocie do kolejnej nocy.

Potwór zwinął się w kłębek i zapadł w krzepiący sen.

Jakub i Semen wyłonili się z arsenału obwieszeni jak choinki.

– Po cholerę nam tyle sprzętu? – sarkał stary kozak.

– Bo nie wiemy, jaką to bydlę czarnobylskie ma odporność – wyjaśnił mu kumpel. – W drogę.

Wytropienie bestii po śladach nie było trudne. Plamki fekaliów ciągnęły się drogą w stronę lasu. Na skraju spotkali jakiegoś dzieciaka.

– Nie widziałeś hipopotama w lesie? – zagadnął go egzorcysta.

– Nie, ale śmierdzi coś strasznie. Chyba szambiarze wylali między drzewa – odparł malec. – Dam znać sołtysowi, niech przyśle milicję.

Wypytali go dokładnie w którym miejscu śmierdziało i ruszyli jak po sznurku. Bydlę drzemało w wykrocie. Semen uniósł rurę miotacza płomieni i zaczęli się podkradać. Nieoczekiwanie pod nogą egzorcysty trzasnęła gałązka. Szambozaur poderwał się i stanął naprzeciw nich.

– Kogo ja widzę? – jego głos przypominał dudnienie w rurze kanalizacyjnej. – Tatuś?

A potem otworzył paszczę. Zionęło upiornym smrodem, ale Jakub nie do takich rzeczy był przyzwyczajony. Nie namyślając się ani chwili, cisnął w gardziel potwora granat.

– Błe, rzygać się chce – mruknął Semen patrząc na kawały gówna o konsystencji galarety, pokrywające połowę polany.

– Trzeba to świństwo spalić – polecił Jakub. – Żeby się nie odrodziło.

Uruchomili miotacze ognia. Kończyli już, gdy na polanę wjechał radiowóz. Birski wysiadł dziarsko.

– No ładnie, obywatelu Wędrowycz – prychnął. – Wezwali mnie bo ktoś wylał szambo, a tymczasem, jak widzę, złapałem dwu podpalaczy na gorącym uczynku.

– Jakich tam podpalaczy? – obraził się Jakub. – Dowiedzieliśmy się, że Guciuk zanieczyścił las, no to wypalamy gówno, żeby skażenia gleby i wód gruntowych nie było.

Milicjant popatrzył na niego z zaskoczeniem. – Czyli jesteśmy tym razem po tej samej stronie.

Jakub też się skrzywił.

– Tak wyszło – powiedział.

– A skąd wiecie, że to Guciuk tu napaskudził?

– Cała wieś już o tym gada.

– Dobrze, w takim razie dokończcie oczyszczać, a ja jadę go aresztować – zadysponował posterunkowy. – Cholera, sporo paliwa chyba poszło – mruknął patrząc na wypalone w ściółce dziury.

– Będzie z dziesięć litrów.

– To zgłoście się na komendę, zwrócę wam z rezerwy. Może i dyplomy od gminy dostaniecie za obywatelską postawę.

Kumple spojrzeli po sobie zaskoczeni.

– To naprawdę miło widzieć, jak wy, Wędrowycz, zeszliście wreszcie na dobrą drogę – Birski trzasnął drzwiczkami i odjechał.