Nocny Patrol

– Antoni, spokojnie – młody mężczyzna stojący obok mnie wyciągnął rękę i pomógł mi się podnieść. Gdyby nie jego pomoc, upadłbym. Mój środek ciężkości całkowicie się przemieścił. Stałem się niższy, a świat wyglądał zupełnie inaczej…

– Olga? – spytałem, patrząc na swoje byłe ciało.

Moja partnerka, która teraz zamieszkała w moim ciele, machnęła ręką. W roztargnieniu patrzyłem na jej… na swoją… twarz, zauważyłem, że rano niedokładnie się ogoliłem. I że na moim czole dojrzewa niewielki czerwony pryszczyk, jak u podrostka w wieku dojrzewania.

– Antoni, spokojnie. Ja też po raz pierwszy zmieniłam płeć.

Nie wiem czemu, ale jej uwierzyłem. Bez względu na swój wiek, Olga mogła nigdy nie znaleźć się w takiej dwuznacznej sytuacji.

– Przyzwyczaiłeś się? – spytał szef.

Ciągle przyglądałem się sobie, to podnosząc ku twarzy ręce, to wpatrując się w swoje odbicie w szybach gablotek.

– Idziemy – Olga pociągnęła mnie za rękę. – Borysie, chwileczkę… – Jej ruchy były tak samo niepewne jak i moje. Nawet bardziej. – Światło i Ciemność, jak wy, mężczyźni, możecie chodzić? – nagle krzyknęła.

Wtedy i ja zaśmiałem się, w pełni pojąwszy ironię losu. Mnie, cel prowokacji stronników Ciemności, schowano ukrywając w ciele kobiety! W ciele kochanki szefa, tak wiekowej jak katedra Notre Damę!

Olga dosłownie wepchnęła mnie do łazienki – mimo woli z satysfakcją doznałem własnej siły – i nachyliła nad jakuzi. Puściła mi w twarz strugę zimnej wody z prysznica, wcześniej już zapobiegliwie przygotowanego, leżącego na subtelnie różowym fajansie.

Prychając wyrwałem się z jej rąk. Ledwie powstrzymałem się przed wlepieniem Oldze – czyli jednak sobie? – kilku policzków. Widocznie zaczynały się budzić nawyki motoryczne cudzego ciała.

– Ja nie histeryzuję-powiedziałem ze złością. – To jest po prostu śmieszne.

– Naprawdę? – Olga patrzyła na mnie zmrużywszy oczy. Czy taki naprawdę jest mój wzrok, kiedy wyraża życzliwość zmieszaną ze powątpiewaniem?

– Na sto procent.

– W takim razie spójrz na siebie.

Podszedłem do lustra – także wielkiego i luksusowego, jak wszystko w tej ukrytej łazience, i spojrzałem na siebie.

Rezultat był dziwaczny. Przyglądając się swojej nowej postaci, całkowicie się uspokoiłem. Pewnie gdybym znalazł się w innym, ale męskim ciele – szok byłby większy. A tak wszystko było normalne, oprócz stale odczuwanego wrażenia, że rozpoczął się bal przebierańców.

– Nie oddziałujesz na mnie? – spytałem. – Ty albo szef?

– Nie.

– A więc mam żelazne nerwy.

– Szminka ci się rozmazała – zauważyła Olga. I zachichotała. – Umiesz malować sobie usta?

– A skądże? Oczywiście, że nie.

– Nauczę. To nietrudne. I tak się tobie jeszcze nieźle udało, Antoni.

– Niby co?

– Tydzień później – i musiałabym cię nauczyć korzystać z podpasek.

– Jak każdy normalny mężczyzna oglądający telewizję, potrafię robić to doskonale. Podpaskę należy oblać jaskrawo niebieskim płynem, a potem silnie ścisnąć w dłoni.